میلانو از آن دسته باشگاه‌هایی است که کمتر دست به تغییر و تحولات می‌زند و شاکله اصلی تیمش را بر اساس بازیکنان کهنه‌کار خود قرار می‌دهد. میانگین سنی دارودسته روسونری‌ها بالای 30 سال است و تقریبا میلان تبدیل به مدرسه پیرمرد‌ها شده تا باشگاهی مدرن در سطح اروپا. اگر بخواهیم دوران باشکوه میلان را بررسی کنیم باید این موضوع را به 2 بخش تقسیم کنیم دوران طلای میلان با آریگو ساچی و دوران طلایی دوم با کارلو آنچلوتی است. البته خیلی‌ها اعتقاد دارند می‌توان فابیو کاپلو را به این فهرست اضافه کرد چون کاپلو نیز 4 دوره قهرمان ایتالیا شده و یک بار نیز در فصل 94-1993 فاتح لیگ قهرمانان اروپا شده بود. میلان در تمام این ادوار به جز مثلث هلندی‌ها (فان باستن، گولیت و رایکارد) تقریبا تمام بازیکنانش را حفظ کرده حتی در دوره‌‌ای نیز با فروش شوچنکو به چلسی باز هم او را به‌رغم اینکه افت تاکتیکی کرده بود دوباره به خدمت گرفت. سیاست سران باشگاه در سایه مدرن‌ترین آکادمی پزشکی این تیم آنقدر محافظه‌کارانه است که تا به امروز ستاره جوانی را ندیده‌ایم که در این تیم به عنوان پدیده شناخته شود. حتی پاتو نیز به خاطر ضعف‌های تاکتیکی‌اش هرگز نتوانست جایی در ترکیب اصلی پیدا کند. زمانی که کلارنس سیدورف، نستا، زلاتان و چند مهره دیگر که مرز 30 سالگی را رد کرده‌اند، به عنوان ستاره‌های این تیم شناخته می‌شوند باید تا پایان کار چشم بسته پیش‌بینی کرد! البته اصلی‌ترین موضوعی که سبب شده تا به این پرونده بپردازیم، خداحافظی الساندرو نستاست، مردی که بعد از سال‌ها تصمیم گرفت بالاخره از سن‌سیرو خداحافظی کند و شاید هم کمی این خداحافظی او بیش از پیش طولانی شد. شاید قیاس کردن نستا و مالدینی به هیچ عنوان کار درستی نباشد چون نستا از لحاظ فنی به مراتب پایین‌تر از اسطوره روسونری‌هاست.
خداحافظ پيرمردها
به نقطه آخر از یک نسل بزرگ رسیدیم، نسلی که خاطراتی پرفراز و نشیب از آنها به یادگار داریم. دیدار هفته آخر میلان در فصل جاری کالچو خداحافظی با 3 بزرگ از نسل طلایی میلان در دهه اخیر خواهد بود. دیدار مقابل نوارا یکی از خاطره‌انگیزترین دیدارها برای میلانیستا‌ها خواهد بود، البته نه به خاطر حساسیت رقابتی و شرایط جدول، چرا که این دیدار برای میلان جنبه تشریفاتی خواهد داشت و نتیجه آن تاثیری در رتبه میلان در پایان فصل نخواهد داشت، بلکه از این حیث که این دیدار آخرین دیدار 3 تن از بزرگان تاریخ میلان خواهد بود، سوپر پیپو، شوالیه و آقای قابل اعتماد. نسل طلایی پسران روسونری در زمان حضور کارلو آنچلوتی در نیمکت میلان را فراموش نخواهیم کرد. افتخاراتی که این نسل برای میلان به ارمغان آورد در تاریخ این باشگاه ستودنی است. دیدار یکشنبه مراسم خداحافظی فیلیپو اینزاگی، کلارنس سیدورف و الساندرو نستا خواهد بود، بازیکنانی که از ارکان اصلی قهرمانی میلان در فینال منچستر 2003 مقابل یوونتوس و شروع دوران افتخارآمیز و اوجگیری دوباره روسونری بوده است. بعد از خداحافظی آندری شوچنکو، پایان دوران حرفه‌ای الساندرو کاستاکورتا و دیدا، حتی خداحافظی بازیکنانی مانند روی کاستا و آندره‌آ پیرلو، چرخش وداع نسل طلایی میلان کماکان ادامه دارد و این‌بار نوبت سیدورف، اینزاگی و نستا خواهد بود. اینها همه متعلق به آن نسل طلایی پسران میلانیستا هستند که 2 بار قله‌های افتخار اروپا را فتح کرده‌اند.
بدرود الساندرو
روز یکشنبه، سن‌سیرو با صخره دفاعی، با شوالیه شکست‌ناپذیر خط میانی و با ویرانگر خط حمله خود خداحافظی خواهد کرد. این 3 بزرگ، تعادل و خلاقیت را در طول یک دهه به خطوط میلان اهدا کردند، اینها کیفیت را به میلان هدیه دادند، شخصیت واقعی میلان را به وی بازگرداندند و اکنون پس از بیش از یک دهه خدمت و وقف خود برای میلان، نجوای وداع زمزمه می‌کنند. از روز دوشنبه ما دیگر شاهد حضور یکی از بهترین مدافعان میانی تاریخ در میلان نخواهیم بود. براستی توانایی او در مهار بزرگ‌ترین مهاجمان دنیای فوتبال وصف‌ناپذیر بوده است، حرکات آکروباتیک او بویژه در مقابل دپورتیوو در سال 2003، توانایی کنترل توپ او در خط دفاعی، تکل‌های استثنایی‌اش و اطمینانی که از حضور او به عنوان آقای قابل اعتماد در خط دفاعی حاصل می‌شد، دیگر همراه ما نخواهد بود. هرگز فراموش نمی‌کنیم نستا چگونه بزرگ‌ترین مهاجمان دنیا را ناکام می‌گذاشت، زمانی که به آنها اجازه می‌داد این وهم را داشته باشند که از او عبور کرده‌اند اما این مدافع بزرگ با زمانبندی فوق‌العاده و در لحظات آخر مهاجم حریف را ناکام می‌گذاشت.
خداحافظ کلارنس
از روز دوشنبه حتی دیگر شاهد آرامش همیشگی در خط میانی هم نخواهیم بود. کسی که حضور توپ زیر پاهای او طوری بود که گویی توپ به پای او چسبیده است، شادی منحصر به فرد او بعد از به ثمر رساندن گل‌هاش را نیز فراموش نخواهیم کرد، نمایش خیره‌کننده او در داربی دلامادونینا که میلان 3-2 برنده شد را نیز هموراه یاد خواهیم کرد. دیگر شاهد دریبل‌های مهارنشدنی شوالیه نخواهیم بود. قدرت دریبلینگ، تکنیک فوق‌العاده، خونسردی منحصر به فرد و شخصیت والا از جمله خصوصیاتی هستند که سیدورف را همرده بهترین هافبک‌های میانی تاریخ کرده‌اند.
چائو پیپو
از هفته آینده شور و هیجان در خط حمله روسونری فروکش خواهد کرد، فراموش نمی‌کنیم که او همیشه و در همه زمان جایی بود که باید در زمان مناسب آنجا می‌بود، شور و هیجان وصف‌ناپذیر او بعد از به ثمر رساندن گل‌هایش، گویی دنیا را به او داده‌اند، فرقی نمی‌کرد اولین گل خود را برای میلان به ثمر می‌رساند یا آخرین گل، فرقی نمی‌کرد گل او برای میلان حیاتی بود یا در یک دیدار دوستانه و در حالی که میلان حتی با اختلاف از حریف خود پیش بود، شادی منحصر به فرد او همیشه شور و هیجان را به اردوی میلانیستا همراه داشت. روسونری و طرفداران روسونری، به احترام 3 جواهر خود که آنها را از دست خواهند داد به سن‌سیرو خواهند آمد، 3 اسطوره که در طول 4 سال 2 مقام قهرمانی باشگاه‌های اروپا برای میلان به ارمغان آوردند. بدون شک حضور چنین بزرگانی موجب اوجگیری دوباره روسونری در قرن 21 و تکرار افتخارات تاریخی برای موفق‌ترین باشگاه جهان بوده است. سیدورف، نستا و اینزاگی از جمله بازیکنانی از نسل طلایی میلان هستند که خون شخصیت اروپایی را باز هم در رگ‌های روسونری جاری کردند، بزرگانی که رویاهای ما را با واقعیت پیوند دادند، لذتی که شاید برای بسیاری از ما شیرین‌ترین لحظات زندگیمان بوده است، با وجود این 3بزرگ و به خاطر وجود آنها رقم خورد. اما اکنون میلان باید برای خداحافظی فرزندانش مراسمی باشکوه و در شأن خود و این 3 ستاره بزرگ برگزار کند. دیدار میلان مقابل نوارا از هفته پایانی رقابت‌های فصل و آخرین دیدار رسمی میلان در فصل جاری خواهد بود، روز یکشنبه سن‌سیرو و میلان متعلق به این 3 اسطوره خواهد بود. پسران طلایی که در روز 28 مه 2003 و در ورزشگاه اولدترافورد منچستر، میلان را به قله فوتبال اروپا رساندند و اکنون بعد از گذشت قریب به یک دهه خدمت و افتخارآفرینی برای روسونری، برای آخرین‌بار وارد زمین سن‌سیرو خواهند شد.