علی‌اصغر راسخ‌راد:
تئاتر هنری میراست پس عرضه آن در شبکه نمایش خانگی اتفاق بسیار خوبی محسوب می‌شود. کارگردانان بزرگ و پیشکسوت آثاری را روی صحنه آورده‌اند که به شخصه علاقه‌مندم این نمایش‌ها را ببینم ولی اثری از این کارها نیست. ضبط و ثبت این هنر کار ارزشمندی به شمار می‌آید چون موجب ماندگاری خواهد شد. حالا که این اتفاق رخ داده، باید سرمایه‌گذاری مناسبی را مدنظر قرار دهیم تا نمایش‌ها باکیفیت و حرفه‌ای ضبط شوند. لازم است این آثار برای ورود به شبکه نمایش خانگی به مدیوم سینما تبدیل شوند. بنابراین باید ابزار و امکانات آن فراهم شود. کارگردانان تلویزیونی و هنری با هم تعامل داشته باشند و در این باره به تفاهم برسند تا این مدیوم تبدیل شود. وقتی این نمایش‌ها وارد شبکه خانگی می‌شوند به طور طبیعی مخاطبان متفاوتی را پیدا می‌کنند. معتقدم، مردم از نمایش‌های کمدی و آثاری که مسائل و جنبه‌های عمومی و اجتماعی دارند نسبت به تئاترهای روشنفکرانه و معماگونه استقبال بهتری می‌کنند. توزیع و گستردگی این آثار در میان مخاطبان بسیار مهم است. علاقه‌مندان زیادی در سراسر کشور می‌خواهند تئاتر ببینند ولی امکانات لازم برای آنها مهیا نیست. با این روش آثار نمایشی در دسترس عموم مخاطبان قرار می‌گیرد. مخاطب مشتاق این آثار تئاتری‌هاست. در بیشتر نقاط کشور نیز انجمن‌های نمایش تشکیل شده که با تمام هنرمندان در ارتباطند. یک روش تبلیغ و اطلاع‌رسانی می‌تواند از سوی این انجمن‌ها صورت بگیرد. برای پخش این آثار، نخست باید اهالی نمایش در شهرستان و استان‌ها را تحت پوشش قرار دهیم. مشاهده این تجربه‌ها در کارهای آینده اثر می‌گذارد. افرادی که در نقاط دور کشور زندگی می‌کنند و نمی‌توانند تئاتر حرفه‌ای ببینند نیازمند این آثارند. در مجلات هنری تئاتر و سینما که باز مخاطب آن خواص هستند می‌توان درباره این شبکه جدید و نو تبلیغات کرد. استمرار این حرکت بستگی به کیفیت ضبط آثار دارد. اگر کیفیت خوب باشد مردم از آن استقبال می‌کنند و این جریان صد در صد ادامه می‌یابد. معتقدم نباید ضبط آثار نمایشی فقط به تئاترهای تهران محدود شود بلکه بايد همه آثار نمایشی کشور را در برگیرد. آثار خوبی در سطح استان‌ها از جمله بومی، آیینی و سنتی اجرا می‌شود و این تولیدات باید برای ضبط در این شبکه رصد شود. می‌توان در این زمینه از نظرات کارشناسان امور استان‌ها و داوران جشنواره‌ها بهره برد.