رونالدو، وسواس کمال

لوکا کایولی:

این اعجوبه دنیای فوتبال توانایی چشمگیری در سرگرم کردن تماشاگران فوتبال دارد و با حرکات زیبا و چشم‌نوازش همگی را به اوج لذت می‌رساند. رونالدو پس از درخشش در همه رده‌های سنی باشگاه اسپورتینگ لیسبون، راهی تیم بزرگسالان این باشگاه شد. او در تاریخ 7 اکتبر سال 2002 برای اولین‌بار با پیراهن اسپورتینگ در سوپرلیگ پرتغال ظاهر شد و توانست 2 گل از 5 گلی را که در مجموع برای این تیم به ثمر رسید، وارد دروازه تیم تازه صعود‌کرده موریرنس کند. این بازی از حساسیت‌های آنچنانی برای اسپورتینگ برخوردار نبود. مفسران شبکه اسپورت‌تی‌وی پرتغال درباره رونالدو اینچنین گفتند: «این بازیکن جوان با وجود آنکه برای اولین‌بار در ‌ترکیب اصلی قرار گرفت اما بهترین بود. او زمانی که فقط 17 سال و 8 ‌ماه و 2 روز سن داشت، در اولین بازی رسمی خود در سوپرلیگ پرتغال موفق به گلزنی شده و به جوان‌ترین گلزن تاریخ باشگاه اسپورتینگ لیسبون تبدیل شد. او گل‌های باورنکردنی، به یادماندنی و باشکوه به ثمر رساند و به جرات می‌توان گفت برای ستودن او زبان به بن‌بست خواهد خورد». در سی و چهارمین دقیقه بازی تونیتو یک پاس را با پشت پا برای کریستیانو رونالدو نزدیک به خط نیمه ارسال کرد، ستاره جوان اسپورتینگ نیز با پشت سر گذاشتن 2‌مدافع از تیم حریف شروع به انجام حرکت مارپیچ کرد. رونالدو با پشت سرگذاشتن مدافعان حریف از کناره زمین به محوطه جریمه رسید و خود را در مقابل خوآن ریکاردو، دروازه‌بان موریرنس یکه و تنها دید و توانست با یک شوت مهارنشدنی این دروازه‌بان را مغلوب کند. چشمان کریستیانو پس از به ثمر رساندن گل پر از اشک شادی شد و او در آغوش هم‌تیمی‌های خود قرار گرفت و در نهایت نیز به سمت نیمکت رفت تا در آغوش لازلو بولونی، سرمربی وقت اسپورتینگ آرام بگیرد. بولونی نیز روی نیمکت شادی عجیبی به راه انداخت، چرا که او با تغییر پست رونالدو ریسک بزرگی انجام داده و حالا ریسک او با موفقیت روبه‌رو شده بود. اما درخشش ستاره شماره 28 (رونالدو) همچنان به پایان نرسیده بود. با وجود آنکه ماریو جاردل، مهاجم ارزشمند و گلزن تیم اسپورتینگ لیسبون پس از پشت سر گذاشتن 4‌ماه مصدومیت در‌ ترکیب اصلی تیم قرار گرفته بود، کریستیانو بازیساز تیم بود و در عین حال توانست گل اول و سوم تیمش را با یک ضربه سر زیبا و دیدنی به ثمر برساند. تنها چیزی که موقعیت رونالدو را تحت‌تاثیر قرار داده بود حس ‌ترس و اضطرابی بود که تمام وجود مادر رونالدو (دولورس) را فراگرفته بود. هیجان ناشی از عملکرد پسرش تنها عاملی بود که موجب شد این وضع برای مادر رونالدو رخ دهد. روز بعد از بازی، رونالدو تیتر یک روزنامه‌های پرتغال بود. روزنامه‌نگاران بعد از این بازی فرصت آن را یافتند تا داستان زندگی رونالدو را نقل کنند، آن هم از زمانی که رونالدو در محله‌‌های فقیرنشین مادالنا در سانتو آنتونیو فوتبال خیابانی بازی می‌کرد. پس از آن به مصاحبه با مربیان دوران کودکی رونالدو پرداختند. آنها قصد داشتند نقش پدر رونالدو را در شکل گرفتن انگیزه‌های او برجسته جلوه دهند. پدر رونالدو مردی فقیر بود که بسیار به فوتبال علاقه داشت و همواره از رادیویی که در اختیار داشت بازی‌های تیم آندورینها را دنبال می‌کرد. او همواره می‌گفت در این جزیره هرکسی ادعا می‌کند پسر موفقی دارد باید بازی پسر مرا تماشا کند و بفهمد حرفش شوخی‌ای بیش نیست چرا که پسر من یک استثناست. بدون‌تردید اگر اسپورتینگ او را از آندورینها قرض گرفته است به دنبال تغییر بسیاری از چیزهاست. رونالدو با گل‌های تماشایی‌اش بر خط حمله تیم ملی پرتغال حکمرانی می‌کند ولی او نه‌تنها در پرتغال، بلکه در اروپا هم یک ستاره بزرگ است. خوزه دینیس معتقد است پسرش نیروی طبیعت است؛ کسی که در دوران کودکی از صبح تا شب به دنبال بازی با توپ فوتبال بود. او امیدوار بود پسرش آینده بی‌نظیری داشته باشد و خود را به عنوان یک اسطوره در همه دنیا مطرح کند و همواره به عنوان یک بازیکن اعجوبه و مثال زدنی باقی بماند. پدر رونالدو هیچگونه تمایلی به معروفیت نداشت، چرا که او دیگر پدر ستاره شماره 28 اسپورتینگ بود اما در عین حال تمایل داشت برای دیدن بازی پسرش تا آنجا که می‌تواند از این موقعیت استفاده کند. او برای دیدن بازی بعدی اسپورتینگ لیسبون پس از 6 سال راهی شهر لیسبون شد. همه مطبوعات پرتغال تمایل داشتند مشخصات این ستاره نوظهور را در اختیار کاربران خود بگذارند، چرا که او موج هیجان‌انگیز توجه‌برانگیزی را در کل اروپا به پا کرده بود و سبب شده بود باردیگر همگان به یاد آقای گل جام‌جهانی 2002 کره – ژاپن یعنی رونالدو لوئیز نازاریو دی لیما بیفتند؛ کسی که با زدن 2 گل در فینال و زدن 8 گل در مجموع مسابقات موجبات قهرمانی تیمش را فراهم کرد. روزنامه گاتزتا دلواسپورت ایتالیا نیز بسیار مشتاق بود تا روی جلد اول مجله خود از رونالدو جدید بنویسد. بدون‌تردید کدام‌یک از بچه‌های اهل مادیرا می‌توانند حتی فکر مقایسه خود و رونالدو را داشته باشند؟ بدون‌تردید هیچ‌کدام نباید حتی جرات چنین فکری را نیز داشته باشند، چرا که رونالدو یک فوق‌ستاره است و در دنیای فوتبال در نوع خود مثال‌زدنی و تکرارنشدنی است؛ به همین خاطر است که بهترین فوتبالیست دنیاست و بازیکن مورد علاقه من است. او اکنون در مادرید به یک ماشین گلزنی کنترل‌ناپذیر تبدیل شده و هر روز رکوردی تازه از خود به ثبت می‌رساند. او در اولین نمایش خود در اولین تیم خود نمایشی بی‌نظیر داشت و به ستاره اول تیمش تبدیل شد؛ پسری طلایی که روزها و سال‌ها بعد در منچستریونایتد و رئال‌مادرید به یک اسطوره تبدیل شد.