تا چندي پيش به نظر مي‌رسيد نيكلا ساركوزي، رئيس‌جمهور فرانسه و آنگلا مركل، صدراعظم آلمان بدون هيچ چالش خاص و دست و پاگيري در قدرت خواهند ماند اما بحران اقتصادي و به تبع آن، اجتماعي‌اي كه سقوط ارزش يورو براي سياست‌هاي مركل و ساركوزي در حيطه اقتصاد كلان و آرامش اروپایيان به وجود آورد، اين 2 سياستمدار پرادعا را با بحران اعتبار؛ ابتدا در سطح كشورهاي بحران‌زده اروپا، سپس در سراسر اتحاديه اروپايي و در نهايت داخل كشورشان روبهرو كرد؛ به نحوي كه اولي كلا از صحنه سياست فرانسه اوت شد و ديگري با فشارهاي روزافزون احزاب داخلي و حتي مؤتلفانش از طرفي و خشم ساكنان اتحاديه كه با برنامه‌هاي رياضت اقتصادي‌اش مخالفند از طرف ديگر روبهرو است.
حزب دموکرات- مسیحی که مرکل عضو آن است نیز روز یکشنبه
(24 اردیبهشت/ 13 مه) در انتخابات مجلس ایالت مهم «نورت راین وست فالیا» كه پرجمعيت‌ترين ايالت آلمان است شکست بسیار سختی خورد؛ انتخاباتی که نتایج آن در انتخابات پارلمانی سال آینده تاثیرگذار است.
مركل سياستمداري «نزديك‌بين» به‌شمار مي‌آيد كه به جاي تمركز بر منافع دراز‌مدت آلمان و اتحاديه اروپايي، به منافع كوتاه‌مدت و ميان‌مدت خويش مي‌انديشد. ساركوزي هم به تعبير ديپلمات‌ها و کارشناسان، سياست‌ورزي «بيش‌فعال» است كه عموما استرس‌زا و اضطراب‌افزاست. آنها در يك نقطه با هم اشتراك دارند كه كاهش محبوبيت‌شان است و يكي عملا با شكستي سهمگين از رقيب سوسياليست خود در فرانسه،از قدرت كنار رفت و ديگري نيز ممكن است در انتخابات پارلمانی اواخر سال 2013 آلمان راهي را برود كه شريك سياسي‌اش در كشور گل‌ها پيمود و مشكلات ناشي از بحران اقتصادي - اجتماعي و كاهش مقبوليت در ميان آلمان‌ها او را نيز با غلبه رقبا روبهرو كند.
كاهش شديد محبوبيت «مركوزي» البته علل مشابهي دارد: هر دو فاقد راهبردي صحيح و قانع‌كننده براي عبور از بحران اقتصادي فراگير 4 سال اخير اروپا بودند و هر دو در كشورهاي‌شان به عنوان رهبراني ضعيف به شمار می‌روند. در فرانسه، ساركوزي كه با شعار بهبود اقتصادي و وعده ايجاد اصلاحات بنيادين در اقتصاد در انتخابات 2007 وارد اليزه شده بود، هرگز نتوانست كاري از پيش ببرد. وي موفق نشد بازار كار فرانسه را اصلاح كند و در حالي كه بخشي از نيروي كار از امنيت شغلي مطلق برخوردار بودند، بخشي ديگر بويژه جوان‌ها از آن كاملا بي‌بهره ماندند. ساركوزي درگير يك رسوايي بزرگ مالي در حزب خود نيز شد. حزب UMP (اتحاد براي جنبش مردمي) متهم شد از «ليلين بتانكور» ثروتمندترين زن فرانسه كمك‌هاي انتخاباتي غيرقانوني دريافت كرده است.
اوضاع ساركوزي را به گونه‌اي ديگر مي‌توان درباره مركل روایت كرد. مركل در كشورش يك صدراعظم بسيار ضعيف و سطح پايين تلقي مي‌شود. ائتلاف راست ميانه وي اميدهاي جامعه آلمان را مبدل به يأس كرد، بحران بدهي‌هاي دولت يونان، بسياري از حاميان مركل را رانده، زيرا وي نتوانسته پاسخ روشني به اين سوال مردم آلمان بدهد كه چرا پول و ماليات آنها را صرف كمك به يوناني‌ها مي‌كند؟ حزب دموكرات- مسيحي، دچار اختلافات شديد دروني است و نشانه‌هايي از فروپاشي آن يا انشعاب در آن تا انتخابات پارلماني سال آينده به چشم مي‌خورد. 2 نقطه مشترك ديگر نيز بين مركل و ساركوزي وجود دارد: يكي اينكه ايده مركوزي براي داشتن روابط راهبردي سياسي با دنيا بر زمين ماند؛ فرانس ميتران و ژاك شيراك رؤساي جمهوري اسبق فرانسه و هلموت كهل و گرهارد شرودر، 2 صدراعظم پيشين آلمان، روابط وسيعي با رهبران دنيا داشتند اما ساركوزي و مركل در اين زمينه توفيقي نداشتند. دوم اینکه در حالي كه ساركوزي و مركل رهبران كشورهاي خود بودند، همواره سوداي رهبري اروپا و ادعاي چنين چيزي را داشتند؛ توهمي كه هرگز به واقعيت نپيوست. افكار عمومي آلمان و فرانسه ثابت کردند استدلال‌هاي مركوزي مبني بر ارائه راه‌حل‌هاي ملي براي بحران‌هاي بين‌المللي كارساز و صحيح نيست. اروپايي‌ها هم مي‌گويند بحران اقتصادي جاري يك بحران جهاني است و حل آن مستلزم داشتن ذهنيتي جهانگراست. مردم فرانسه دريافتند به سياستمدار ديگري غير از ساركوزي نياز دارند؛ آيا آلمان‌ها هم مركل را از دور خارج مي‌كنند؟