هواداران رئال‌مادرید از تماشای فوتبالی مثال‌زدنی که می‌‌تواند الگویی برای فوتبال تاریخ مصرف گذشته و ملالت‌بار برخی تیم‌ها باشد، لذت بردند و بیش از همیشه به مادریدیسمو بودنشان افتخار کردند.
مقابل مایورکا، کریستیانو برایش لذت بردن هواداران مهم‌تر از هر چیزی بود و می‌‌دانست که نیازی به زدن گل برای کفش طلا ندارد چرا که او نشان طلایش را از دست هواداران با تشویق شدن‌هایش گرفته است. او می‌‌دانست نشان طلایی، لایق کسی است که نوکمپ را آرام کرده است، نه کسی که با پنالتی‌های بی‌مورد و ثبت شدن گل دیگر بازیکنان به نامش، به نشان‌های پوشالی میرسد.
پس ستاره پرتغالی، تیم را در اولویتش قرار داد. چندین و چندبار با پاس‌های تماشایی‌اش در محوطه جریمه، نشان داد بیهوده نیست که برنابئو اینقدر شیفته‌اش است چرا که او تغییر کرده و خود را وقف هواداران رئال‌مادرید کرده است.
رئال‌مادرید، بازی با مایورکا را توفانی آغاز کرد. تیم کاپاروس چاره‌ای جز فرورفتن در لاک تدافعی نداشت اما پرواز کریستیانو به محوطه شش‌قدم و ضربه سرش روی ارسال مارسلو، بالاخره این سد را شکست تا رئال‌مادرید به گل اولش برسد. دقایقی بعد، این کریستیانو بود که با فداکاری، پاس خوبی را به ایگوآین داد اما فداکارتر از او، ال‌پیپیتایی بود که بر خلاف همه حرف‌هایی که علیه او زده میشود و گفته میشود که خودخواه است، لقمه آماده را در دهان بنزما گذاشت تا بازیکن فرانسوی آسان‌ترین کار ممکن را انجام دهد و به گل برسد. رئال‌مادرید، بی‌محابا حمله می‌‌کرد و این موجب شده بود مایورکا بتواند کمی جلو بکشد. رئال‌مادرید پس از گل دوم، کمی عطشش فروکش کرد و می‌‌خواست نفسی چاق کند تا آماده نیمه دومی تماشایی‌تر شود. مایورکا نیز از این فرصت استفاده کرده و بارها از فضاهای خالی پشت سر آربلوا و مارسلو استفاده کرد تا به دروازه رئال‌مادرید بزند هر چند تا پایان نیمه دوم توفیقی نداشتند. شاید تنها غایب نیمه اول، گرانرو بود و مشخص نشد در شبی که جمع همه زیباکننده‌‌ها جمع است و ایگوآین و بنزما در کنار هم قرار گرفتند تا دی‌ماریایی که در هفته‌های اخیر سوهان روح شده بود در ترکیب نباشد، ال‌پیراتا می‌‌توانست بازی را تماشایی‌تر کند و جای خدیرایی را بگیرد که هر چه کند، باز همان بازیکن متوسطی بود که هست چرا غایب بود. مایورکا در آغاز نیمه اول، سعی کرد از غفلت رئالی‌ها استفاده کند و چندین حمله را هم زمینه‌سازی کرد اما روی ارسال بنزما، باز هم ایگوآین فداکاری کرد و توپ را برای اوزیل کاشت تا ستاره آلمانی با یک چیپ تماشایی، دروازه آئواته را بگشاید و نشان دهد که تا او هست، نیازی به بازیکنانی نیست که جز اسم و سابقه‌شان چیزی برای گفتن ندارند و تنها یک شبح هستند که سایه‌شان بر سر تیم سنگینی می‌‌کند. اما این پایان کار مسعوت نبود، وی می‌‌خواست فصل رویایی‌اش را بیش از پیش به رخ بکشد. او که در هر دو بازی مقابل بایرن، از معدود بازیکنان سرحال بود که هم گل زد و هم پاس گل داد و در نوکمپ نیز یکی از تماشایی‌ترین پاس گل‌های فصل را داد، گل چهارم را هم به تماشایی‌ترین شکل ممکن و روی ارسال مارسلو به ثمر رساند. توپ در گوشه محوطه شش‌قدم به او رسید تا با ضربه‌ای دقیق به زاویه مخالف، زننده گل چهارم بازی باشد.
البته پیش از گل چهارم روی آشفتگی خط دفاع رئال‌مادرید که تقریبا به هیچ توپی نه نمی‌گفت، چوری کاسترو با شوتی سرکش دروازه ایکر را گشوده بود.
به هر صورت مورینیو با این بازی، حجت را بر خیلی‌ها تمام کرد. به آلبیول بازی داد تا بگوید وی را می‌‌پسندد. به ایگوآین هم بازی داد و حتی در زمان خروجش از زمین، او را در آغوش گرفت تا نشان دهد او را هم در برنامه‌هایش دارد اما بازیکنانی نظیر کاکا، جایی در تیمش نداشتند تا مشخص شود مربی، دیگر از برخی‌ها خسته شده و نمی‌تواند حضورشان را در تیمش تحمل کند. رئال‌مادرید ثابت کرد برای قهرمان شدن، نیازی به لابی‌بازی، کمک گرفتن از داوری و... نیست بلکه با صداقت و صراحت نیز می‌‌توان به آنچه لایقش هست، دست یابد.
100تایی‌ها
رئال‌مادرید، رکورد گلزنی در یک فصل لالیگا را پس از بازی با مایورکا در برنابئو به 121 رساند. رونالدو، ایگوآین و بنزما روی هم 89 گل زدند. 14 بازیکن تیم در این فصل در لالیگا موفق به گلزنی شدند. رکورد پیشین، در دست خود رئال‌مادرید با 107 گل در فصل
90-1989 بود که جان توشاک روی نیمکت رئال بود و درون زمین هم دسته کرکس‌ها بودند.