حسین قدیانی:
سلام جناب پپ. روز وداع، هنگامی که چپ پای کوچولو، شادی گلش را در آغوش تو تقسیم کرد، باز هم بغض تو برای اشک تو و نگاه ما کلاس گذاشت تا حتی محرمان نوکمپ گریه باشکوه تو را نبینند. در عرض یک هفته ۲ جام از دست دادی اما فدای سر تیکی‌تاکا که در عرض ۴ سال، فوتبال را به خودش بدهکار کرد. چه زود باز شد زبان حسودانت. همه داشتند به تو فوتبال یاد می‌‌دادند. باران طعنه‌ها شروع شد؛ فوتبال فقط تملک ۸۰ درصدی توپ نیست، فقط پاسکاری نیست، فقط بازی زیبا نیست، فقط کوفت نیست، فقط زهرمار نیست. همه می‌‌دانستند فوتبال به نتیجه است، الا تو که ۴ سال، اندازه ۴۰ سال برای بارسا نتیجه درو کردی و جام گرفتی. مرتیکه‌های الاغ، زبان می‌‌ریزند برای ما اما کاش لااقل چلسی را می‌‌بردی. انگلیسی‌ها کودتایی فوتبال بازی می‌‌کنند. کاش فرونمی‌ریخت کاخ تیکی‌تاکا با کودتای چلسی. افسوس! چلسی زشت، زیبا دفاع کرد، بارسای زیبا، زشت حمله کرد! ببین کی واسه ما شاخ شده حالا! کاش... کاش... کاش مسی، مارادونا بود و با دست، داور را فریب می‌‌داد اما اسیر کودتا نمی‌شد. کاش به جای آن همه توپی که به تیردروازه زد، گل می‌‌زد با اسافل اعضای بدنش! نه، با دستش، با پایش، با سرش... چه می‌‌دانم با کجایش؟! دیدی جناب پپ، مسی هنوز خیلی فاصله دارد با دیه‌گو؟! تاپاله آرژانتینی، گره بازی‌های کور را باز می‌‌کرد اما مسی خودش کلاف سر در گم میشود و دقیقا آن روزی بد بازی می‌‌کند، که باید خوب بازی کند. مسی تا طلایی شدن، فاصله‌ها دارد؛ گیرم یک سر و گردن از رونالدوی لپ قرمزی ننر دهاتی بالاشهری، بالاتر باشد. همین مانده که مردک لوس، بعد از گل زدن به بارسای محبوب، ما را دعوت به سکوت کند! می‌‌خواستم جر بدهم حنجره‌اش را. راستی پپ! فوتبال به تو مدیون است. عصر مربیان رایانه‌ای کم‌کم داشت فراموشمان می‌‌کرد اصل فوتبال به چیست. کم‌کم داشت توپ ساکن می‌‌شد و بازیکن به جای توپ می‌‌دوید. بازیکن داشت گلادیاتور می‌‌شد که تیکی‌تاکا به عرصه آمد و به جای بازیکن، توپ را دواند. تیکی‌تاکا ثابت کرد هم می‌‌توان چشمنواز فوتبال بازی کرد، هم نتیجه گرفت و گل زد. تیکی‌تاکا نشان داد فوتبال چیزی فراتر از تخته وایت‌برد مربیان رایانه‌ای است. نمی‌دانم بارسا بدون تو، چه با میراث تیکی‌تاکا می‌‌کند اما نیک می‌‌دانم ۳۰ سال دیگر وقتی حالم از بازی چلسی آن زمان به هم بخورد، چندتا CDقدیمی دارم برای تماشا. فقط کاش تا آن زمان خش نگیرد! کاش تیکی‌تاکا نمیرد. بارسا بی تو، «بارسای بی‌تو» است و این درد کمی نیست. «تیتو» جانشین تو، اووووه... چه کار سختی دارد. ژاوی پا به سن گذاشته، تو رفته ای، مسی مارادونا نیست، اینیستا زیادی فانتزی است، پویول مصدوم است اما تیکی‌تاکا زنده است. برای این زندگی، حتی خاطره‌اش کافی است. باید مراقب
CDهایم باشم. تا بخواهد با مارادونا مقایسه شود، پای چپ مسی خش‌گیر می‌‌خواهد! کوچولو! تو کی می‌‌خواهی بزرگ شوی و داور را فریب دهی و با دست، با دست خدا باز کنی دروازه نماینده انگلیس را؟! پپ! کوچولو در آغوش تو چقدر بزرگ به نظر می‌‌رسید... و بغض تو چه کلاسی گذاشت برای چشم‌های بارانی نوکمپ. پپ! هر کجا می‌‌خواهی پیپ‌ات را دود کنی، لطفا از دودش تیکی‌تاکا بکش. فقط یک خواهش؛ لطف می‌‌کنی به چلسی نروی. آبراموویچ بنا دارد تو را مفت بخرد! گران باش! رحم کن به CD خاطراتم آقای همیشه حاجی! که پول مو کاشتن داشتی اما دل و دماغ شهری شدن، نه! دمت گرم ستاره محجوب، استاد پپ گوآردیولا...