برخی مسؤولان اجرایی کشور در برابر هر مشکلی که پیش می‌آید، به مردم میگویند: «توطئه است».
در حالی که در تمام دنیا ارزش دلار بشدت کاهش یافته ولی در ایران پرارزش می‌شود، میگویند توطئه است؛ سکه گران می‌شود، میگویند توطئه است؛ تورم را اولا قبول ندارند و بعد هم وقتی تا 25 درصد را می‌پذیرند، میگویند همین 25 درصد هم توطئه است، فساد بزرگ بانکی را که منجر به تشکیل بزرگ‌ترین پرونده اقتصادی تاریخ ایران شد، میگویند توطئه است، گرانی سرسام‌آور که قیمت هر جنس در خرید بعدی بسیار بالا رفته، مرغ کیلویی 5 هزار تومان، گوشت کیلویی 24 هزار تومان، موز کیلویی 4هزار تومان، گرانی ناگهانی لبنیات و همیشگی میوه را میگویند توطئه است.
خب! مردم هم بدون اِن‌قُلت می‌پذیرند همه موارد گفته شده و گفته نشده توطئه است؛ اما آیا وجود گرد و خاک در هوا نیز که موجب شده حتی آلودگی شدید هواي تهران هم تحت‌الشعاع قرار گیرد، توطئه است؟! پر شدن ریه‌ها از ریزگرد‌های بسیار مضر در 4-3 سال اخیر هم توطئه است؟! سردرد‌های شدید و سرفه‌های دردناک ناشی از ورود گرد و خاک از بیابان‌های عراق هم توطئه است؟! خالی نبودن تخت بیمارستان‌ها به دلیل کثرت بیماران تنفسی نیز توطئه است؟! آیا تعطیلی رسمی ادارات و مدارس استان‌های غرب کشور به دلیل آنکه کسی 2 متری خودش را هم به خاطر شدت گرد و خاک و غبار نمی‌بیند توطئه است؟! به خاطر گرد و خاک و کثرت ریزگردها باید تهران نیز مانند شهرهای غربی کشور تعطیل باشد؛ آیا این موضوع توطئه است؟!
نه! اینها توطئه نیست، بی‌عرضگی مفرط است. هر وقت کارشناسان میگویند باید برای جلوگیری از ورود گرد و خاک به کشور، بیابان‌های عراق مالچ‌پاشی شود، مسؤولان سازمان محیط‌زیست میگویند دولت این کشور این کار را انجام نمی‌دهد. وزارت خارجه هم که وضعیتش با توجه به وزیر دیپلمات(!) آن معلوم است. حتما وزیر خارجه درباره مالچ‌پاشی می‌گوید: آقای هوشیار زیباری «خوب» است؛ آقای طالبانی «خوب» است؛ اصلا مسؤولان دولت عراق همگی «خوب»اند!!
در حالی که در دوران رژیم سابق بعث عراق، تهران و بغداد بزرگ‌ترین مشکلات را با یکدیگر داشتند اما لااقل برای جلوگیری از خیزش ریزگردها از سوی دیکتاتور معدوم عراق کارهایی انجام می‌شد ولی حالا که دولتی هماهنگ و همراستا با ایران در این کشور حاکم است، ملت باید زجر تنفس گرد و خاک را تحمل کنند! این ضعف دستگاه دیپلماسی کشور است که به جای پرداختن به این موضوع و پیگیری توافقات به عمل آمده برای برطرف کردن این مشکل با «دولت‌بغداد»، به موضوعی که اصلا به آن ارتباطی ندارد و پرونده‌اش در دست شورایعالی امنیت ملی است یعنی «مذاکرات بغداد» می‌پردازد. سازمان محیط زیست هم فقط توجیه می‌کند که طرف عراقی توجهی به این مشکل نمی‌کند؛ پس باید ریه‌های مردم از گرد و خاک و بیمارستان‌ها از بیماران تنفسی پر باشد؛ در حالی که این دیگر توطئه نیست!