جمشید محبی:
باز هم مجتبی جباری، باز هم آشوبی دیگر. اینکه حق دارد یا نه مهم نیست. اینکه رویه رفتاریاش حقطلبانه است یا نوعی آنارشیسم مذموم هم مهم نیست، حتی اتفاقی هم که افتاده در قیاس با رویدادهای پس از آن کماهمیت مینماید. استقلال بازی مهمی را در پیش دارد. همه ماجرا همین است.
همین بازی مهم با نسف قارشی موقعیت مناسبی را برای جباری و دوستان فراهم کرده تا اعتصاب کنند و تمرین را به تعطیلی بکشانند و صد البته همین بازی مهم با نسف قارشی باعث شد فتحاللهزاده بعد از موضعگیری احساسی حاصل از عصبانیت، به قول خودش همچنان لیلی به لالای جباری بگذارد، همهاش همین است؛ مصلحت! این مصلحتاندیشی لعنتی چهها که به روز فوتبال ما نیاورده است. به طور کلی هم نباید از فوتبالی که بنایش بر مصلحتهای موقت و برنامههای کوتاهمدت است، انتظار حرفهای بودن داشت. بله، آنچه از فتحاللهزاده دیدیم یک شوی مسخره و خندهدار بود. مثل همیشه احساساتش چند ساعت زودتر از خرد مدیریتی واکنش نشان میدهد؛ این است که همواره سوژه زندهای است برای رسانهها.
بله، واکنشهای فتحاللهزاده با قوانین فوتبال حرفهای نمیخواند؛ چه آن تندروی و شاخ و شانه کشیدن، چه این لی لی به لالا گذاشتن بعدش. یک جور خودزنی است اما جز این هم مگر میشد از فتحاللهزاده انتظار داشت یا از هر مدیر دیگری؟ اگر کریمی در موقعیتی مشابه چنین کاری میکرد مگر رویانیان میتوانست رفتار حرفهای داشته باشد؟ مگر میتوانست برخورد حرفهای بکند با قضیه؟ فتحاللهزاده نتوانست، هیچ مدیر دیگری هم نخواهد توانست، چرا؟ وقتی ساختار و کلیت فوتبال ما غیرحرفهای است نمیتوانیم انتظار رفتار حرفهای از اجزا داشته باشیم. اجزا بر اساس تجربه حاصل از آزمون و خطا دریافتهاند رفتار حرفهای در قالب فوتبال غیرحرفهای آسیبزاتر است. برخورد فتحاللهزاده در این قضیه به هیچوجه حرفهای و پذیرفتنی نبوده اما باید قبول کرد مبتنی بر واقعیت فوتبال ما بوده و هست. واقعیت فوتبال ما نوک بینی دستاندرکاران آن است. فوتبال ما بر اساس نیاز روز و مصلحتاندیشی پیش میرود و مصلحت استقلال در این است که بازی با نسف قارشی را از سر بگذراند تا آقایان ببینند چه پیش میآید؟ این است که فوتبال ما همواره زخمی مصلحتاندیشی است. اصلش هم این است که بازیکنجماعت با درک همین موضوع دست میگذارد روی سیناپسها. اینکه جباری و دوستان به خودشان اجازه چنین رفتاری را میدهند به خاطر فضای غیرحرفهای فوتبال کشور است. فضای غیرحرفهای باعث بروز رفتارهای غیرحرفهای میشود و در نتیجه حلالش هم برخوردهای غیرحرفهای و مصلحتجویانه است، به همین سادگی!