سيد در جواب گفت: شيخ عيسي اين‌طور نيست اگر اين آثار حادثه از تركيب و عناصر بدني انسان است چون مدعي هستيم كه اين آثار، آثار مادي است بايد مثل ماده محدود باشد و حال آنكه آرزو و اعمال بشر حد و حصر ندارد وانگهي كسي كه اين شموس لايتناهي و اين انتظامات كه در عالم شموس و كرات و... ايجاد کرده كه سال‌هاي دراز در گردش و حركت است و تمام دانشمندان از محاسبه آن عاجزند و آن قادر متعال كه مثل من و تو مدارك ايجاد کرده از همه مدرك‌تر و قادرتر است چگونه نمي‌تواند يك نفر برگزيده خود را هزار سال عمر بدهد البته او است كه مي‌تواند حضرت خضر و صاحب‌الزمان و امثال آنها را سال‌هاي دراز عمر ببخشد، گفتم حضرت باب عالم، حقيقت بر من معلوم شد و از اين بيانات شما يقين من افزوده شد و فهميدم كه تو صاحب‌الامري و اگر خود او نباشي، مي‌شوي. سيد گفت: نه والله من به تو چندين مرتبه گفته‌ام پسر يك سيد بزاز شيرازي هستم و از ابتداي طفوليت هر چه را به من گذشت همه را به خاطر دارم وانگهي من يك بيچاره‌اي بيشتر نيستم و دلخوشي من رياضت كشيدن و سرم به گريبان خودم است. دست از اين حرف‌ها بردار چرا مرا دست انداخته‌اي. از او انكار و از من اصرار، باري به هر وسيله‌اي بود رگ جاه‌طلبي او را پيدا كردم [و او را به حدي تحريك كردم كه كم‌كم دعوي اين كار بر او آسان آمد] من فكر مي‌كردم چگونه است كه اين يك عده قليل شيعه به تمام طوايف سني و بر يك دولتي مثل عثماني غلبه كرده‌اند و چگونه همين جماعت با يك عده قليل جنگ‌هایی با روسيه کرده و يك لشكر انبوه را از ميان برداشته‌اند آن وقت دانستم كه به واسطه اتحاد مذهبي و عقيده و ايمان راسخي است كه به دين اسلام دارا بوده و هيچ اختلاف مذهبي نداشته‌اند گرچه پس از صفويه هم نادر به خيال اتحاد آنان افتاده ولي پس از او هم كارشكني بعضي از جهال و سياست‌هاي خارجي باعث شد مسلمان‌ها در هر قسمت شعبه و طريقه‌اي به نام صوفي، شيخي، شش امامي ايجاد كردند و شيعه همچون سني‌ها به شعب مختلفه درآمده، من هم درصدد دين تازه ديگري افتادم كه اين دين وطن نداشته باشد زيرا فتوحات ايران به واسطه وطن‌دوستي و اتحاد مذهبي بوده است.
و نيز مردم عوام چه مي‌فهميدند كه حق و باطل چيست، فلان مرشد خرسوار هزاران عوام دور خود جمع كرده و در ايران رياست مي‌كند، يك مرشد خاكستر بدون علم و سواد كه عم جزء را هم نخوانده هزاران قلندر را مهار كرده آنها را به گشت و گدایی وادار و از صبح تا شام پرسه مي‌زنند و نتيجه خود را به او مي‌دهند. پس من به طريق اولي مي‌توانم يك مذهب جديدي به نفع دولت متبوع خود بسازم. اگر بازارش رواج پيدا نكند اقلا مي‌توانيم يك دسته ديگري به خاكسار‌ها و دراويش و دیگران علاوه نمايند لذا مصمم شدم كه اين آقا را خواهي نخواهي مشغول اين عمل و مبشر باب علم يا صاحب‌الزمان كنم، باري ايجاد يك دين كه در تحت اختيار من باشد بنمايم. اين چند سال كه در عتبات بودم تابستان‌ها طاقت نداشتم كه در نجف يا كربلا بمانم. چند ماهي را به شامات مي‌رفتم و اغلب نقاط خاك عثماني را گردش كرده و براي او هم فكر خوبي كرده بودم. كرد‌ها همه ايراني هستند، در آنجا به واسطه اختلاف نژاد بايد اتحاد مسلمين را بر هم زد ولي نفوذ رقيب ما در این سرزمین هزار مرتبه بیشتر از ماست به علاوه حرفه رقیب ما در نگاهداري خلافت و برهم نريختن دولت عثماني بود به علاوه ما تازه وارد اين قسم سياست شده‌ايم و براي ما كه تازه‌كار هستيم اين اعمال مشكل است، پس بايد كاملا متوجه باشيم كه اين شالوده كه ريخته‌ايم انجام گيرد، پس اين حقيقت را با سيد در ميان گذاشتم. به سيد گفتم از من پول دادن و از تو دعوي مبشري و بابيت و صاحب‌الزماني كردن، باري با اينكه در ابتدا اكراه داشت، ولي به قدري به او خواندم و او را تطميع كردم كه كاملا حاضر شد. به او گفتم تو نمي‌داني يك قشون منظمي پشت سر اين گفتار هست. خواهي نخواهي او را راضي كردم و به طرف بصره و از آنجا به طرف بوشهر رفت. در ماه مه 1844در بوشهر چنانچه به من نوشته بود مشغول رياضت شده و مرا دعوت کرده بود و من هم دعوت او را اجابت کرده بودم و او خود را نايب عصر و باب علم مي‌خواند. من در جواب او را امام عصر مي‌خواندم و اول كسي كه به او ايمان آورد شيخ عيسي لنكراني بود كه رفيق حجره و گرمابه و قليان محبت و آب انگور او بود. همين كه او رفت من در اعتاب شهرت دادم كه حضرت امام عصر ظهور کرد و همين سيد شيرازي امام عصر بود و به حال ناشناس در سر درس آقاي رشتي حاضر مي‌شده و مردم او را نمي‌شناخته‌اند. بعضي‌ها باور كرده، بعضي ديگر كه سيد را خوب مي‌شناختند و از كشيدن چرس و آشاميدن آب انگور او آگاهي داشتند مرا مضحكه مي‌كردند. چند طلبه كه مدعي بودند اهل شام هستند و كم‌كم معلوم شد كه از ملت رقيب ما هستند هميشه متوجه عمليات من بودند. آنها فهميدند كه اين دسيسه كار من است و حدس زدند كه من از كاركنان امپراتوري هستم، لذا درصدد برآمدند كه نوشته‌هاي مرا به دست بياورند. من ماهي يك مرتبه مراسلات محرمانه خود را به خط روسي مي‌نوشتم و در پاكت مي‌گذاشتم و روي آن مي‌نوشتم به دست خداوندگاري جناب آقاي شريعتمدار آقاي آقاشيخ موسوي لنكراني برسد و آن را توسط يكي از تجار ارمني كه در بغداد بود مي‌فرستادم ولي يك راپورت مفصلي كه توسط آقامحمد آذربايجاني فرستاده بودم گير افتاد. چون نامه من گير افتاده بود راه علاج را در آن دانستم كه مثل سيدعلي‌محمد شبانه به طرف ايران فرار كرده و از آنجا از راه تبريز به روسيه بروم.