خورخه لوئیس بورخس در جایی نوشته است «و یاد می‌گیری که می‌توانی تحمل کنی و خواهی آموخت پای هر خداحافظی خیلی می‌ارزی» شاید اگر این نویسنده فقید آرژانتینی می‌خواست در توصیف خداحافظی آلساندرو دل‌پیرو در شب بیستم ماه مه بنویسد، اینگونه جمله‌اش را آغاز می‌کرد؛ «پینتوریکو! تو بیش از آنکه فکرش را بکنی برای بانوی پیر می‌ارزی ولی آیا بانوی سالخورده تورینو نیز این موضوع را می‌داند یا نه؟» درست در شبی که قرار است پسران بندر ناپل به دیدار مردان کوهستان آلپ برای جنگیدن در کوپا ایتالیا بروند نگاه‌ها از روی سکوها به سمت پسری است 19 ساله که در این مدت تنها پیراهنی که به تن کرده به رنگ سایه و سفید است، پسری که در روزهای اوج یوونتوس باید دستش را به نشانه خداحافظی برای هواداران تکان دهد و بانوی پیر فوتبال ایتالیا را برای همیشه تنها بگذارد و بانوی پیر نیز درست احساسی دارد همانند مادرانی که در جنگ‌های جهانی پسرانشان را برای همیشه بدرقه می‌کردند، دستان او برای خداحافظی می‌لرزد و مردمک چشمانش حلقه‌ای از اشک را دربر خواهد گرفت، رنگ چشمانش روشن است و این تلألو اشک درخشش آن را دوچندان می‌کند، شاید برای اینکه کمی از دریچه‌های دوربین و قاب عکس‌ها برای خداحافظی «آله» دور شوی، بهتر است از روی سکوها به نظاره آخرین نمایشنامه او بنشینی. می‌توان شخصیت آلکس را با کاراکتر اول نمایشنامه «فاجعه» اثر «ساموئل بکت» تطابق داد؛ شخصیتی آرام با سکونی خاص. شاید هم بهتر باشد او را از جنس شخصیت اصلی نمایشنامه «تاجر ونیزی» اثر ویلیام شکسپیر بدانی، همان نقش آنتونیو که با اینکه فعالیت او در داستان زیاد نیست، به عنوان نمونه عالی فداکاری در راه دوستی معرفی شده که از خوشی دیگران شاد است و موفقیت بسانیو و پورشیا- 2 قهرمان دیگر- داستان بستگی به او دارد. در اینجا آنتونیو همان آلکس دل‌پیرو است که با اینکه در این چند فصل اخیر خیلی در ترکیب یووه حضور نداشته ولی همیشه در کنار بانوی پیر بوده و آن 2 شخصیت اصلی و قهرمان این داستان بیشتر به یوونتوس و آنتونیو کونته شباهت دارند که همیشه از سوی کاپیتان مورد حمایت قرار گرفتند و آلکس همیشه در موضع سکوت قرار گرفت تا آسیبی به روند قهرمانی یوونتوس وارد نشود. درست زمانی می‌توانی به این استدلال پی ببری که به تصویر او در ورزشگاه دل‌آلپی می‌نگری؛ زمانی که با آن کاپشن زرد رنگ بعد از تعویض شدنش روی سکوها می‌ایستد و دستانش را به نشانه حرف ویکتوری بالا می‌گیرد تا نشان دهد چگونه روی فرکانس قهرمانی بیانکونری‌ها قرار گرفته است. او همان دل‌پیرو است که پای عهد و پیمانش ایستاد و تو می‌توانی او را از روی سکوها برای آخرین‌بار نظاره کنی، اینجا باید از قوه تخیل استفاده کرد و قیچی ذهن را به سمت و سوی دیگر تکان داد تا آنچه را که می‌خواهی انتخاب کنی، همه‌چیز مانند تصاویر سینماتوگراف از جلوی چشمانت عبور می‌کنند و تو را به روزهایی می‌برد که او با آن ظاهر منحصر به فردش در دهه 90 چگونه تبدیل به جانشین «روبرتو باجو»ی افسانه‌ای شد اما حالا با رفتن او کمتر کسی می‌تواند پیراهن شماره 10 را به تن کند و داعیه جانشینی برای وفادارترین سرباز بیانکونری‌ها را داشته باشد. او همان آلساندرو دل‌پیرو است که نوستالژی‌ترین لحظات را زمانی برایمان رقم زد که ما در آن روزها عاشق نمایش‌هایش شده بودیم، روزی که ما عاشق شدیم و از آن روز 19 سال می‌گذرد و امشب در نقطه پایان قرار گرفته‌ایم، درست مانند پایان ارتباطی که با خداحافظی آله به انتها می‌رسد.