مهدی طاهرخانی: لیگ یازدهم جام عجایب بود؛ وقتی سپاهان جام را برای سومین بار متوالی در کنار زاینده‌رود بالا برد، وقتی پرسپولیس در رده دوازدهم آرام گرفت، وقتی تراکتورسازی به خانه دوم رسید و وقتی شاهین بوشهر که داعیه کسب سهمیه لیگ قهرمانان را داشت و به لیگ یک سقوط کرد، آنوقت همگان فهمیدند این دوره لیگ، دوره عجایب بود. از شاهکار شیث و نصرتی در رشت گرفته تا اختلاس 3 میلیاردی که گریبان داماش رشت را گرفت. از ورود محمد رویانیان به فوتبال گرفته تا شکستن طلسم هت‌تریک در داربی آن هم پس از 48 سال! اگر قرار به الک کردن اتفاقات ویژه لیگ یازدهم باشد اتفاقات فراوانند و حوادث پرشمار. اما قطعا یکی از گل درشت‌ترین آنها قهرمانی تیمی بود که در اواسط لیگ 9 امتیاز از صدر جدول دور ماند و عاقبت مجبور شد سرمربی کرواتش را کنار بگذارد و به سراغ یک گزینه کروات دیگر برود و شاید مهم‌تر از آن سقوط پرسپولیس به قهقرای جدول؛ جایی در حوالی منطقه سقوط. حتی فکرش هم تن هواداران پرسپولیس را می‌‌لرزاند اما میراث «کاشانی» خرابه‌ای بود به وسعت تخت جمشید سوخته؛ معنی این حرف را یکی اسکندر مقدونی می‌‌داند یکی همین مدیری که در پرسپولیس بود و رفت.
قهرمانی شیک و اصفهانی
پس از آنکه لوکا بوناچیچ با مدیرعامل سپاهان (رحیمی) دچار درگیری شدید لفظی شد و عطای این تیم را به لقایش بخشید هیچ‌یک از بازیکنان سپاهان باور نداشتند قادر به تکرار سومین قهرمانی متوالی هستند. اول فصل امیر قلعه‌نویی وقتی دید خبری از پول‌های 2 فصل قبل نیست خیلی زود به واسطه یکی از دوستان مشترکش با سردار جعفری جلسه گذاشت و راهی تبریز شد. او شال قرمز را با افتخار دور گردن انداخت و فکر چهارمین قهرمانی متوالی‌اش این بار با تراکتور بود اما در این سو و در اصفهان با خروج بازیکنانی مثل هادی عقیلی، خسرو حیدری و سیدمهدی رحمتی کمتر هواداری باور داشت تیم زرد نصف جهان قادر به خلق یک شگفتی بزرگ است. لوکا اخراج شد، کرانچار آمد؛ همان مربی‌ای که 2 فصل قبل حبیب کاشانی ناباورانه او را از پرسپولیس اخراج کرده بود تا علی دایی بی‌هیچ زحمتی به صندلی داغ مربیگری قرمزها برسد. در دل اولین تمرین سپاهان بود که زلاتکو کرانچار رو به بازیکنانش کرد و گفت: «آمده‌ایم تا قهرمان شویم» هنور فعل جملات او توسط مترجمش منعقد نشده بود که بیشتر بازیکنان سپاهان با حالتی تسمخرآمیز به یکدیگر نگاه کردند و پیش خود گفتند: «او نمی‌داند وضعیت تیم ما چقدر از هم گسیخته است». رحمان احمدی در این باره اعتراف می‌‌کند:« با آن وضعیت روحی اگر بوناچیچ می‌‌ماند شک نکنید که به رتبه‌ای بهتر از دهم دست پیدا نمی‌کردیم». اما دستورات تاکتیکی کرانچار کارگر افتاد و در آغاز نیم فصل دوم زردهای اصفهان توانستند بیشترین بهره را از سقوط استقلال ببرند و در نهایت تیزچنگی عنوان قهرمانی را از آن خود کنند. این یک قهرمانی شیک از جنس اصفهانی‌ها بود. شبیه همان صنایع دستی‌شان که از دور ظاهری ساده دارد اما از نزدیک دریایی از پیچیدگی و رندی.
بدعت جدید؛ اخراج کنید و قهرمان شوید
از بین 18 تیم لیگ برتری 10 تیم دست‌کم برای یک بار سرمربی خود را اخراج کردند و در این بین شاهین‌بوشهر و شهرداری تبریز به عدد 3 و 4 هم رسیدند اما نکته جالب اینجا بود که در هیچ‌یک از 10 دوره سابق لیگ برتر سابقه نداشته یک تیمی سرمربی‌اش را در اواسط راه اخراج کند و سپس آن تیم برنده جام باشد. در لیگ هفتم «ژروان ویرای» برزیلی می‌‌توانست این طلسم را با سپاهان بکشند اما گل سپهر حیدری در ثانیه‌های پایانی مانع از این مهم شد. با این وجود سرانجام همین سپاهان بود که نشان داد با اخراج سرمربی می‌‌توان قهرمان شد. کرانچار از اواسط راه کار را در دست گرفت و عاقبت با بالا بردن جام یازدهم همراه زردها نشان داد 2 فصل قبل مدیران قرمز با اخراج او از پرسپولیس چه گناه بزرگی در حق هواداران این تیم کردند. شاید بدعت خوبی برای «فوتبال کم‌تحمل» ما نباشد اما بعضی از اوقات اخراج هم می‌‌تواند راهکار مناسبی باشد. البته ترجیحا اگر تصمیم‌گیرنده نامش کاشانی نباشد!
حاشیه فصل؛ داستان مردان انگشت‌نما
هفته دوازدهم لیگ برتر بود که پرسپولیس در رشت رودرروی داماش ایستاد بازی را 3 بر 2 برد اما بخش خبری «20:30» بود که همان روز پرده از یک واقعیت عجیب برداشت. نه هنگام بازی و نه پس از آن کسی متوجه شادی گل قرمزها نشده بود اما «20:30» با نشان دادن دوباره صحنه به همه جهان نشان داد در لیگ برتر ایران چه نوع شادی‌هایی را می‌‌توان یافت! اگر در زمان قوم لوط فوتبال اختراع شده بود باز هم بعید بود چنین صحنه‌هایی دست‌کم مقابل انظار عمومی خلق شود. محمد نصرتی و شیث رضایی در ابتدا با محرومیت‌های سنگینی مواجه شدند اما مطابق انتظار، لابی‌ها تاثیرگذار بود و این 2 مدافع خوش‌ذوق و حالا انگشت‌نما توانستند در روزهای پایانی لیگ مددرسان تیمی باشند که این آخری‌ها زیر 4 گل قبول نمی‌کرد. آنچه شیث و نصرتی کردند حتی به صفحه اول یاهو و ویدئوهای پربازدید یوتیوب هم رسید.
شکست‌خورده؛ کهکشانی که به گِل نشست
می‌خواهید باور کنید یا نه اما بعضی از بازیکنان استقلال به خبرنگاران نزدیک این باشگاه می‌‌گویند با توجه به پیشنهادات مختلف که برای مهدی رحمتی وجود داشت او با مبلغی نزدیک به یک میلیارد و 400میلیون تومان (درست خواندید) به استقلال پیوست آن هم تنها برای یک فصل. خسرو حیدری هم از دیگر خریدهای بزرگ فتح‌الله‌زاده بود. آنها تیم کهکشانی بستند تا با اقتدار قهرمان شوند. به خدمت گرفتن جاسم کرار و فریدون زندی در راستای همین پروژه بود. آبی‌ها با پرویز مظلومی عالی آغاز کردند و با شکست دادن پرسپولیس در بازی رفت لیگ و 3 گله کردن آنها در بازی جام حذفی نشان دادند نخستین گزینه برای قهرمانی خواهند بود اما امان از وقتی که افتاد مشکل‌ها. ناگهان جاسم کرار قربانی دعوا با جباری شد، جباری شروع به تکروی در عرصه مصاحبه علیه زمین و زمان کرد، فرهاد مجیدی غم دوری دخترش در امارات یادش آمد و سر از قطر درآورد، ویروس مصدومیت به جان ساق آندو، حیدری و جباری افتاد، در غم فراغ کاپیتان (فرهاد) آرش، میلاد و شریفات آنقدر گل نزدند که استقلال، تیمی که در نیم فصل اول با اقتدار صدارت می‌‌کرد حالا در پایان فصل نه‌تنها قهرمانی که حتی همان خانه دوم را هم از دست داد. دست پرویز باز هم از جام اصلی دور ماند. اگرچه او جام حذفی را برد اما این کجا و آن کجا بویژه با خریدهایی از جنس رحمتی، حیدری و کرار که با پول آن می‌‌شد یک روستا را مبدل به یک استان کرد!
فاجعه فصل؛ همین پرسپولیس
نوستر آداموس‌بازی لازم نبود. اصلا احتیاج به «آی‌کیوی» بالا هم نداشت. اولین بازی پرسپولیس در لیگ برتر مقابل ملوان بود که از اواسط بازی همه ورزشگاه یکصدا علیه استیلی شروع به فحاشی کردند. پایان کار استیلی همان روز بود همان دقیقه، همان لحظه اما نه خودش این را فهمید نه حبیب کاشانی که ناباورانه استیلی را بدون هیچ کارنامه روشنی به پرسپولیس آورده بود. عاقبت این شد که هم کاشانی رفت و هم استیلی با فضاحت تمام. پس از آن رویانیان و دنیزلی سکان کار را در اختیار گرفتند اما میراث به‌جا مانده با توجه به خریدهای افتضاح اول فصل قرمزها، مصیبت‌بارتر از آن بود که بزرگمردی مثل دنیزلی هم توان جمع کردن این بحران را داشته باشد. او تنها 2 کار بزرگ کرد؛ شکست دادن استقلال پس از تحمل 4 شکست متوالی و سپس شروع رویایی در آسیا و البته پایانی نه‌چندان زیبا. قرمزها در پایان فصل یازدهم به جایگاهی بهتر از دوازدهم دست پیدا نکردند اما نکته جالب در اینجا بود که اگر فدراسیون 2 امتیاز کسر شده قرمزها را به حساب آنها بازنمی‌گرداند و در آن سو شهرداری تبریز در 2 بازی آخرش پیروز می‌‌شد، آنگاه شاید این پرسپولیس بود که جام سقوط را سر می‌‌کشید. فاجعه‌ای از این مهیب‌تر سراغ دارید؟
پدیده فصل؛ تیراختور امیر
ترک‌ها انسان‌های کم‌توقعی نیستند اما درباره فوتبال پیش از این به این نتیجه رسیده بودند که زور قهرمانی در لیگ ایران را ندارند. از این‌رو تراکتورسازی که پرچمدار فوتبال آذری‌ها در ایران است هرگز نتوانست قهرمان لیگ برتر شود. در زمان فراز کمالوند گرفتن سهمیه حضور در آسیا هم برای آنها راضی‌کننده بود اما با توجه به اتفاقات لیگ یازدهم حالا آنها تنها به قهرمانی قناعت می‌‌کنند و بس. در ابتدای فصل قلعه‌نویی با ورود خودش به تبریز عده‌ای از بازیکنان سابقش مثل حاج‌صفی، اکبرپور و امیرحسین صادقی را هم به تبریز آورد تا تراکتور قوی‌تر از هر فصل دیگری پا به آوردگاه لیگ بگذارد. البته در این بین نوسانات زیاد رقبا تاثیر فراوانی روی روحیه تبریزی‌ها گذاشت، طوری که آنها در پایان فصل کاملا امید به کسب قهرمانی داشتند اما سپاهان مانع از تحقق خواسته‌شان شد. با این وجود رتبه دوم برای تراکتورسازی دست‌کمی از قهرمانی ندارد؛ تیمی که بیش از نیمی از فصول لیگ برتر را در لیگ یک بسر برده است. اگر برای فصل بعد قلعه‌نویی در تبریز باقی بماند شاید با خریدهای ویژه او پای جام به آذربایجان هم باز شود.