گویی «ریچارد کلایدرمن» با سر انگشتانش ترانه «Hello it is me you looking for» شاهکار لیونل ریچی را می‌نوازد، انگار مسیح ناپل دوباره روحش به کالبد پسران جزیره ناپل دمیده شده و جنوبی‌ها بار دیگر شمالي‌های کوهستان آلپ را همانند آتشفشان «ووزوو» به آتش کشیدند و حالا هر رسانه‌ای که می‌خواهد از قهرمانی پسران ناپولی در کوپاایتالیا حرف بزند باز هم به همان تاریخ 22 سال پیش اشاره می‌کند و باز هم نامی از سمبل عشق در جزیره ناپل، دیه‌گو مارادونا به میان می‌آید. بدون شک دیه‌گوی کبیر نیز از روی کاناپه‌اش در همان شبه‌جزیره امارات مقابل گیرنده خانگی برای آبی‌پوشان ناپولی بالا و پایین پریده، او سمبل عشق است چه زمانی که در گرمای مکزیکو جام را برای آلبی‌سلسته بالا برد و چه آن روزی که در تابستان 1984 از پرواز بوئنوس‌آیرس وارد فرودگاه شهر ناپل شد، او زیباترین ترانه «آمور» (عشق) است، هستی بخش؛ برای جنوبی‌هایی که هرگز فکرش را نمی‌کردند شمالی‌های مغرور را مغلوب کنند ولی این اتفاق افتاد، درست مانند تولدی دوباره، انگار نوزادی در این روز پا به کره خاکی گذاشت که آرزوهای جنوبی‌ها را همانند تابلوی کائنات برآورده کرد و شاید برای همین باشد که او را «منجی» ناپل خطاب می‌کنند حتی می‌توان در این باره به سکانس‌هایی از شاهکار امیر کاستاریکا اشاره کرد، آنجایی که دوربین در نمایی نزدیک دیه‌گو را در پشت پنجره‌ای نشان می‌دهد که برای هوادارانش در خیابان‌های ناپل بوسه می‌فرستد، او بعد از مدت‌ها به شهر فقیر و کارگری جزیره سیسیل بازگشته بود و «نریشن» فیلم این صحنه را اینگونه شرح می‌دهد «همواره بعضی‌ها سعی کرده‌اند مارادونا را یک بازیکن بزرگ فوتبال در عصر خودش معرفی کنند، شبیه بازیکنان بزرگ دیگری که در دوره‌های مختلف در مستطیل سبز هنرنمایی می‌کرده‌اند. از بین قدیمی‌ها پله و تا حدودی فرانس پوشکاش با اسطوره مقایسه شده‌اند و در بازیکنان دوران جدید هم بیش از هرکس دیگری لیونل مسی، اعجوبه بارسلونا به این افتخار نائل شده است. درباره این بازیکنان و هرکس دیگری که با مارادونا مقایسه می‌شود معمولا یک نکته اساسی فراموش می‌شود و آن هم قضیه رویاگونه تیم ناپولی است. کسانی که اسم‌شان چپ و راست در عرض مارادونا مطرح می‌شود همگی در بزرگ‌ترین باشگاه‌های دنیا بازی کرده‌اند و می‌کنند اما اسطوره بعد از دوران پر از رنج و محنتی که در بارسلونا پشت سر گذاشت به ایتالیا آمد و در میان تعجب همگان پیشنهادات میلیونی غول‌هایی مثل یوونتوس، میلان و اینتر را رد کرد و به تیمی همچون ناپولی پیوست، تیمی از یک شهر فقیر و کارگری که در آن زمان در دسته سوم ایتالیا حضور داشت. مارادونا یکتنه و به سبک قهرمانان اسطوره‌ای فیلم‌های دهه 60 و 70، ناپولی را به قدرت اول فوتبال اروپا تبدیل کرد. کاری که امروز حتی تصورش هم غیرممکن است. پس بی‌دلیل نیست که دیه‌گوی افسانه‌ای در شهر ناپل همچون اسطوره‌ها ستایش می‌شود. تصاویری که کاستاریکا از حضور دوباره مارادونا در ناپل نشان می‌دهد کاملا گویای همه چیز است. در این فصل صحنه‌ای هست که کاروان مارادونا از بین مردم جمع شده در خیابان‌ها عبور می‌کند و ستاره به جای اینکه از استقبال عجیب و غریب مردم ذوق‌زده شود سرشان فریاد می‌کشد که چرا خودشان را به شیشه می‌کوبند! این صحنه‌ای است که می‌تواند در معرفی شخصیت نامتعارف و رام‌نشدنی اسطوره بیشترین نقش را داشته باشد.» گویی کلایدرمن ترانه لیونل ریچی را می‌نوازد «سلام، من همانی هستم که تو به دنبالش می‌گردی» همان ترانه عشق، همانی که خیلی‌ها در زندگی به دنبالش هستند و ورزشگاه «سن‌پائولو» عشق جاودانه‌اش را پیدا کرد و حالا یک بار دیگر این عشق برای آنها متجلی شده. شاید بتوان این‌ترانه را اینگونه باز‌سازی کرد« تو همانی بودی که من به دنبالت می‌گشتم» و روح تو بار دیگر سبب شد تا نوستالژي رنگ فاتحان به دیوارهای شهر کارگری ناپلی پاشیده شود، این روز را باید روز تولد تو دانست، همان روز مقدسی که بار دیگر تو را با همان «ردای آبی» ات به تصویر می‌کشد و تو همان بانوی آبی‌پوشی هستی که بعد از سال‌ها یکی از قله‌های سرزمین چکمه‌ای را فتح کردی و می‌توان اینگونه در وصف روز تولدت بیان کرد «تو را از صمیم قلب دوست دارم».