خیلی زود گذشت؛ خیلی زودتر از آنکه بتوان تصورش را کرد همان‌طور که نمی‌توانستیم رفتن حجازی را باور کنیم، تصور سپری شدن یک سال از درگذشت او هم سخت و دشوار است. ناگهان چقدر زود دیر شد. سال قبل چند روز پیش‌تر بار دیگر دروازه‌بان قرن آسیا روی تخت بیمارستان رفت. روزهای سخت بیماری فرارسیده بود. هرقدر در 2 سال قبل او تحمل کرد و مثل کوه مقابل این سرطان لعنتی ایستادگی کرد اما در روز دوم خرداد همه چیز تمام شد و اسطوره دیگر نتوانست. طاقتش طاق و سرانجام تسلیم تخت بیمارستان شد. رفت و آمد در بیمارستان کسری ادامه داشت و هر عیادت‌کننده‌ای امیدوار بود بزودی مثل همیشه ناصر حجازی برخیزد و به زندگی خود ادامه دهد اما دیگر زمان رفتن رسیده بود. حجازی در میان بهت و اندوه بسیاری از دوستدارانش در تاریخ دوم خرداد سال 90 چشم از دنیا فرو بست تا علاوه بر خانواده‌اش جامعه ورزشی و جمع کثیری از مردم را اندوهگین کند. ناصر حجازی متولد 23 آذر 1328 در شهر تهران، دروازه‌بان اول تیم ملی فوتبال ایران در دهه 50 بود و 2 عنوان قهرمانی در جام ملت‌های آسیا، یک عنوان قهرمانی در بازی‌های آسیایی و شرکت در المپیک و جام‌جهانی فوتبال را در کارنامه دارد. او همچنین همراه تیم تاج سابق قهرمانی در جام تخت‌جمشید و جام باشگاه‌های آسیا را تجربه کرده بود. حجازی در دوران مربیگری نیز استقلال را به نایب‌قهرمانی جام باشگاه‌های آسیا و قهرمانی لیگ آزادگان رساند. فدراسیون بین‌المللی تاریخ و آمار فوتبال در انتخاب برترین‌های قرن بیستم، ناصر حجازی را دومین دروازه‌بان برتر قاره آسیا و چهل و یکمین دروازه‌بان شایسته جهان معرفی کرده است. حجازی رفت اما یاد و خاطره وی هیچگاه از ذهن فوتبالدوستان پاک نخواهد شد و کمااینکه هرگاه استقلال در استادیوم‌های مختلف ورزشی به میدان می‌‌رود نام مرحوم حجازی پرآوازه سر زبان‌هاست و نامش فریاد زده میشود. امروز سه‌شنبه نخستین سالگرد درگذشت مردی است که جای خالی او در فوتبال احساس میشود و باور اینکه دیگر همچون او در کنارمان نیست سخت و دشوار است اما روزگار می‌‌چرخد و چرخ گردون را چاره‌ای جز تحمل نیست. قرار است مراسم سالگرد حجازی پنجشنبه هفته جاری برگزار شود. روحش شاد و یادش همیشه گرامی باد.