با سلام خدمت برادر محترم، نویسنده جوان و متعهد، جناب آقای حسین قدیانی!
آنچه موجب نوشتن این نامه شده، خواندن کتاب
«آر. کیو 88» بود. کتاب را ایام نمایشگاه کتاب از غرفه مرکز اسناد انقلاب اسلامی تهیه کردم. قبلا از طریق روزنامه «وطن‌امروز» از انتشار این کتاب مطلع شده بودم و به عنوان یک دانشجوی دختر چادری رشته ادبیات و علاقه‌مند به قلم طنازانه حضرتعالی، شاید بد نباشد بدانید که برای خرید «آر. کیو 88» 3 بار از جنوبی‌ترین نقطه تهران یعنی اسلامشهر تا مرکز شهر، سختی راه را بر خود هموار کردم. نمی‌دانم وقتی یک کتاب، دیر و خلاف وعده داده شده به نمایشگاه می‌‌رسد، یقه چه کسی را باید بگیرم؟ نویسنده؟ ناشر؟ مسؤول فروش؟ یا آن استاد اصلاح‌طلبی که با وجود همه اختلافات، خواندن نوشته‌های شما را به دانشجویانش که ما باشیم، توصیه اکید می‌‌کند؟
درباره نوشته‌های شما و قلم خاصتان، از همان زمان فتنه سال 88 که با دلنوشته‌های شما آشنا شدم، نوعی طنز در همه نوشته‌هایتان حتی نوشته‌های غم‌انگیز مشهود بود. کلا انگار نمی‌توانید ننویسید الا اینکه چیزی از طنز در قلمتان باشد. حتی تحلیل‌های اخیرتان در نقد جبهه پایداری که من با صدر تا ذیل آن هرگز نمی‌توانم موافق باشم، سرشار از کنایه‌های آمیخته به طنز است. این نکته در کتاب «نه ده» شما نیز به کرات دیده میشود. توانایی‌تان در استفاده از مایه‌های طنز در لابه‌لای یک متن کاملا جدی واقعا ستودنی است. مایه‌هایی از طنز که البته بشدت ضربدار و کوبنده است. مثل این جمله: «برلوسکونی کت و شلوار می‌‌پوشد، آنگلا مرکل کت و دامن. سارکوزی یک وقت‌هایی لخت می‌‌گردد و من به کوری چشم «France
24» افتخار می‌‌کنم و اعتراف می‌‌کنم که حکومت به ما ساندیس داد». آقای قدیانی! طنزهای کتاب «آر. کیو 88» به نظر من به چند بخش تقسیم میشود.
الف:
طنزهایی که خنده‌محور است اما از حیث ادبی، خیلی نمی‌توان عنوان طنز را به آنها اطلاق کرد. معلوم است نویسنده خواسته حال جماعتی از طرف مقابل خود را بگیرد و متاسفانه همین حس حال‌گیری، آفت طنز شده و از ظرافت کار کاسته است.
ب:
طنزهایی که به لحاظ ادبی، عالی است و هنروری در آن موج می‌‌زند. به نظر من و به عنوان یک دانشجوی رشته ادبیات که حوزه طنز بویژه طنز سیاسی را عاشقانه و نه از روی اجبار مدرک، پیگیری می‌‌کند، بعضی طنزهای «آر. کیو 88» می‌‌تواند از بهترین طنزهای سالیان اخیر جامعه ما خوانده شود. گل سرسبد این دسته در صفحات 244 و 245 و 246 کتاب با تیتر «تغییر برنده‌های سیمرغ» آمده. درباره این طنز شما به تفصیل سخن خواهم گفت.
ج:
در کل کتاب، طنزهایی که حالت محاوره‌ای و گفت‌وگویی دارد یا طنزهای تک‌جمله‌ای، مثل طنزی که در بند «ب» بدان اشاره شد، برتری محسوسی به دیگر نوشته‌های کتاب دارد.
د:
به شکلی کاملا آشکار، هر چه از ابتدای کتاب به انتهای کتاب نزدیک می‌‌شویم، بار محتوایی طنزها بیشتر میشود و غنای قلم طنازانه شما، چشمگیرتر است.
آقای قدیانی! من از سیستم‌های نفاق‌پرور و خوارج‌زا بیزارم. اینکه شما در نهایت اخلاص، صداقت و شجاعت یا به قول خودتان تخسی می‌‌آیید و حتی از مطهری زمان، سوالات محترمانه‌ای می‌‌پرسید و اذهان را به تفکر وامی‌دارید، فی نفسه واجد ارزش است. ثمرات تلخ انشعاب و چندجبهه بودن را هم داریم در همه جا از جمله حواشی ریاست بر کرسی صدارت بهارستان مشاهده می‌‌کنیم! با همه این اوصاف احساس من بر این است که حسین قدیانی و قلمش آمده برای امیدبخشی، نه ازدیاد استرس. من از شما البته توقع شعار دادن واهی و بی‌بنیه و توخالی ندارم اما آیا حسین قدیانی فقط با زدن جبهه‌های مختلف سیاسی به قول قشنگ خودش، خرج انقلاب اسلامی و آدم انقلاب اسلامی میشود؟! پس خواهش می‌‌کنم حرف‌هایی که دیگران هم می‌‌توانند بزنند تا جایی که راه دارد و مخل مبانی قلمتان نیست، شما نزنید. قلم شما جادویی است، وقتی می‌‌زنید به پر ما هم می‌‌گیرد!
آقای قدیانی! از قصدم برای نوشتن این نامه دور نشوم. هر چه به زمان انتخابات ریاست‌جمهوری نزدیک می‌‌شویم، حلاوت خواندن کتاب طنز شما «آر. کیو 88» بیشتر میشود. قبول دارم که «آر. کیو 88» فقط «مرور فتنه به زبان طنز» نیست بلکه مرور روزگار امروز و فردا به زبان طنز است. ما داریم با نوشته‌های شما زندگی می‌‌کنیم و 2 تا نظر و 4 تا نقد، آسیبی به علاقه وافر ما به قلم همواره نازنین شما وارد نمی‌کند.
آقای قدیانی! ورود «آر. کیو 88» به بخشی از زندگی‌مان را به خودمان و شمای نویسنده تبریک عرض می‌‌کنیم. هر چند جا دارد فقط به خاطر «تغییر برنده‌های سیمرغ» برایتان کف مرتب بزنیم. اینک کتابخانه‌ام انتظار چهارمین کتاب و پنجمین جلد آثار شما را می‌‌کشد. لطفا زودتر! این را بدانید که خنده و گریه ما، با قلم شما حال و هوای دیگری دارد. به آیین اهل ادب و رسم مردانگی از طرف جمعی از دوستان دانشجو، قلم فرزند بابااکبر را تحسین می‌‌کنیم و داد می‌‌زنم: خسته نباشید آقای داداش حسین بچه بسیجی‌ها!
زـ شعباني،دانشجوی رشته ادبیات