به یاد قربانیان ورزشگاه هیسل

در مه ‌سال 1985 لیورپول و یوونتوس بازی فینال لیگ قهرمانان را در ورزشگاه هیسل برگزار کردند. استاديوم هيسل در شهر بروکسل که در سال 1930 ساخته شده بود، به نظر می‌رسيد برای برگزاری يک ديدار مهم همچون فینال جام باشگاه‌هاي اروپا آماده نباشد. ورزشگاه گنجايش 50 تا 60 هزار تماشاگر را داشت و از اين حيث سهم هر دو تيم 25هزار نفر بود که در 2 جايگاه بزرگ پشت دروازه که هر 2 دارای
3 قسمت بودند، مستقر می‌شدند که 3 قسمت X، Z و Y برای ليورپولی‌ها و جمعی از شهروندان بلژيکی و قسمت‌های O، N و M برای یوونتوسی‌ها در نظر گرفته شده بود. گروهی از هواداران یوونتوس با خريد بليت‌های قسمت z در کنار ليورپولی‌ها قرار گرفتند و همين باعث شده بود که با هم مخلوط شوند که براي جدايی بین آنها يک فنس قرار داده بودند. بیشتر لیورپولی‌ها در قسمت‌هاي Y و Z بدون بليت وارد استاديوم شده بودند و بیشتر آنها همه روز را مشروبات الكلي نوشيده و مست بودند، اين از بطری‌هایی که بعد از حادثه در آن جايگاه‌ها پيدا شد، معلوم بود. درست يک ساعت قبل از شروع بازی حدود ساعت 7 بعدازظهر به وقت محلی تماشاگران ليورپول و يوونتوس در قسمت Z که به فاصله يک يارد از هم ايستاده بودند و بين آنان فنس‌های آهنی گذاشته شده بود با پرتاب سنگ و بطری به هم جو ورزشگاه را به هم ريختند. درست واضح نبود که چه گروهی درگيری را شروع کرده بود. پليس بلژيک که تا آن لحظه خبری از آن نبود به سرعت وارد عمل شد اما کوشش نیرو‌های پلیس بی‌نتيجه بود. سنگ‌اندازی تا نزديکی‌های شروع مسابقه ادامه یافت. در اين لحظه گروهی از هواداران ليورپول فنس‌های آهنی را شکسته و به سمت هواداران يوونتوس يورش بردند. يوونتوسی‌ها که غافلگیر شده بودند به عقب رفتند آنها به عقب‌نشينی خود ادامه داده تا به ديوار‌های پيرامون ورزشگاه نزديک نقطه کرنر رسيدند. عده‌ای سعی کردند با بالا رفتن از ديوار خود را نجات بدهند اما در اثر فشار جمعیت به ديوار، ديوار رو به ويرانی رفت و روی سر جمعيتی که زير آن بودند خراب شد. در اين لحظه بود که 39‌نفر جان خود را از دست دادند و حدود 600 نفر نیز مجروح شدند. جسد‌ها را از کنار فنس‌های آهنی بيرون بردند و روی آنها را با پرچم‌های تماشاگران پوشاندند. هواداران يوونتوس از جايگاه‌های خود پايين آمدند تا به سمت ليورپولی‌ها در قسمت Z يورش ببرند اما نيرو‌های پليس بلژيک جلوی آنان را گرفتند و بين آنان با طرفداران یوونتوس درگيری به وجود آمد. 39‌نفر جان باختند که 32 نفر از آنها طرفداران يوونتوس،
2 نفر فرانسوی، 4 نفر بلژيکی و يک نفر ایرلندی بود. بعد از آن درگيری وحشتناک و مرگبار کسی به فکر بازی و سرنوشت آن نبود اما احساس می‌شد که با کنسل شدن بازی دوباره درگيری از سر گرفته شود و وضع از اينکه هست بدتر هم شود بنابراين تصميم به انجام بازی گرفته شد. قبل از شروع مسابقه، کاپيتان‌های هر دو تیم برای مدت‌های زیادی با تماشاگران خودی صحبت کرده و از آنها ‌خواستند هنگام مسابقه آرام باشند و سرانجام بازی شروع شد. اگر چه بازيکنان
2 تيم تحت‌تاثير جو ورزشگاه شور و شوق بازی کردن را نداشتند. يوونتوس بازی را یک بر صفر برد آن هم با يک پنالتی جنجال‌آمیز که توسط داور سویيسی گرفته شد و ميشل پلاتينی آن را گل کرد. به نظر می‌رسيد 2 تيم می‌خواستند بازی هر چه زودتر تمام شود. بعد از اتمام بازی بازيکنان يوونتوس به شادی مختصری در گوشه‌ای از زمين پرداختند و سريع به رختکن رفتند. جام قهرمانی در رختکن به یوونتوس داده شد. در حالی که اعضای تیم هيچ‌کدام راضی و خوشحال به نظر نمی‌رسيدند و همه قهرمانی را يک تراژدی غمناک از مرگ طرفداران خود می‌دانستند. «اولين جرقه اين تراژدی توسط ليورپولی‌ها زده شد». مقامات رسمی یوفا در اظهاريه‌ای چنين گفتند: در اينکه انگليسی‌ها مقصرند هيچ شکی نیست. مقامات اصلی یوفا و مسؤولان برگزاری مسابقه فينال و نيز پليس بروکسل بلژيک هيچگونه رسیدگی در اين باره انجام ندادند. هيچگونه پاسخی به اين سوال داده نشد، چه شد که درگيری روی داد. در 31مه مارگارت تاچر، نخست‌وزير بريتانيا به مسؤولان ليگ انگليس هشدار داد تيم‌های انگليس از حضور در مسابقات اروپایی واپس زنند و شرکت نکنند. 2 روز بعد یوفا همه باشگاه‌های انگلیسی را از حضور در بازی‌ها برای مدت نامعينی ممنوع کرد. در ۶ ژوئن فیفا نیز لیورپول و دیگر تیم‌های انگلیسی را از حضور در مسابقات اروپایی حتی بازی‌های دوستانه با دیگر تیم‌های اروپایی منع کرد اما کمتر از یک هفته بعد به باشگاه‌های انگلیسی اجازه بازی دوستانه را داد. این جریمه شامل تیم ملی انگلیس نمی‌شد و تیم ملی انگلیس می‌توانست در مسابقات ملی شرکت کند بنابراین لیورپول و همه باشگاه‌های انگلیسی از حضور در رقابت‌های اروپایی به مدت 8 سال محروم شدند. پلیس بریتانیا و سایر کارشناسان و بازرسان ویژه پس از مشاهده فیلم‌ها، عکس‌های حادثه و بررسی همه‌جانبه قضایا همگی بر این باور بودند که طرفداران لیورپول ۶۰ درصد مقصرند و ۱۴ نفر از هواداران لیورپول که در این جریانات مقصر بودند در دادگاه بلژیک به مجازات رسیدند. ورزشگاه هیسل بعد از آن حادثه به مدت
10 سال دیگر پذیرای هیچ مسابقه‌ مهمی در اروپا نبود و در سال ۱۹۹۵ ویران شد و ورزشگاهی جدید به نام
King Baudouin Stadium در آن محل احداث کردند. در سال ۱۹۹۶ ورزشگاه جدید میزبان 2 تیم آلمان و بلژیک بود همچنین این ورزشگاه میزبانی فینال جام در جام باشگاه‌های اروپا میان 2 تیم پاری‌سن‌ژرمن و راپید وین را در همین سال برعهده گرفت. یوونتوس و لیورپول بعد از فاجعه هیسل به مدت ۲۰ سال با هم بازی نکردند تا سال ۲۰۰۵ که در مسابقات جام باشگاه‌های اروپا دوباره با هم رودررو شدند. در بازی رفت که در آنفیلد برگزار می‌شد قبل از شروع مسابقه هواداران لیورپول در جایگاه کپ با در دست داشتن پلاکاردهایی که نام ایتالیایی «amicizia» به معنای دوستی روی آن نوشته شده بود خطاب به هواداران یوونتوس که در سمت مخالف نشسته بودند به نحوی از هواداران یوونتوس عذرخواهی کردند.