در هیاهوی زندگی شهری و شلوغی امروزی جامعه که هر کس تلاش می‌کند خود را بالا بکشد و سری توی سرها درآورد تا شاید از کنار آن بتواند وضعیت اقتصادی و معیشتی خود را بهبود بخشد، هستند افراد نخبه‌ای که با وجود داشتن پیشنهادهای گوناگون کاری و تحصیلی از کشورهای خارجی، کار در آژانس و جابه‌جایی مسافر را به دلیل عشق به وطن و سرپرستی خانواده بر پیشنهادهای دندان‌گیر کاری در معتبرترین دانشگاه‌ها و موسسه‌های علمی جهان ترجیح داده‌اند و در این آب و خاک مانده‌اند تا دین خود را به کشورشان ادا کنند اما در آن سوی ماجرا انگار چشمان برخی مدیران نخبه پرور! نسبت به اینگونه استعدادها بسته است و حتی نیم نگاهی هم به وضعیت برخی از نخبگان تاثیرگذار در کشور ندارند!
امید عزتی مصلح ناامید است!
مجید عزتی مصلح یکی از همین افراد است. جوانی که با وجود سن کم توانسته است مدارج علمی بالایی را طی کند و با 5 تألیف و 5 اختراع و کسب 22عنوان کشوری و 3عنوان بین‌المللی به عنوان نخبه نخبگان معرفی شود. اما امید این دانشمند جوان با آن همه پیشنهادهای کاری چشمگیر، همچنان به مدیران نخبه پروری است که همواره شعار حمایت از نخبگان را سر می‌دهند. این موضوع را می‌توان از ارسال مکرر درخواست‌های کار وی برای 27 ارگان و نهاد داخلی به خوبی متوجه شد. درخواست‌هایی که هیچ یک تاکنون به نتیجه نرسیده و باعث شده گفته‌های برخی مدیران نخبه‌پرور ما در حد شعار باقی بماند و رنگ و بوی عمل به خود نگیرد! وی توانسته است با اثبات نظریه‌ای پیرامون ظرفیت خازنی پارازیتی، آن هم بعد از 55 سال به عنوان یکی از چهره‌های شناخته شده دانشجویی در حوزه علم و فناوری شناخته شود. از دیگر افتخاراتش کسب رتبه اول پژوهش کشور و دریافت لوح تقدیر از وزیر علوم و وزیر دفاع کشور است. مجید با اشاره به اینکه توانسته است در سال83 و در بخش بین‌الملل جزو 10 پایان‌نامه برتر قرار گیرد، به «وطن امروز» می‌افزاید: طرح من توانست در این جشنواره عنوان ایده برتر را نیز کسب کند. مجید خاطرنشان کرد: 25نفر در سال 87 در رشته‌های برق، کامپیوتر، مکانیک و آی‌تی به عنوان نوابغ ایران معرفی شدند اما از آن جمع 25 نفره من و تنها چند دانشجو هستیم که با وجود کسب رتبه اول دانشجویی در بین نوابغ باانگیزه خدمت به مردم کشورم هنوز در ایران مانده‌ایم. زمانی که امید از کلمه «هنوز» در ایران مانده‌ام استفاده می‌کند به نظر می‌رسد برای همه ما باید به نوعی هشدار باشد که اگر قصد میدان دادن به نخبگان و دانشمندان را داریم هنوز فرصت باقی است و می‌توانیم گذشته را جبران کنیم و اجازه ندهیم بیگانگان از این سرمایه‌های ارزشمند علمی و ملی ما استفاده برند. خلاصه اینکه یار در خانه است و ما گرد جهان می‌گردیم. به هر روی باید نگران بود، نگران از روزی که چشمان برخی مدیران نخبه‌پرور نسبت به افرادی مانند مجید عزتی مصلح بسته شود و در آینده‌ای نزدیک دیگر امیدی برای بازگشت عزتی مصلح به کشور نباشد!