پرهام موسوی:
فیلم «شبکه» آخرین فیلم مرحوم ایرج قادری درباره انتشار فیلم‌های خصوصی افراد است و به صورتی دغدغه‌مند اتفاقاتی پیرامون این موضوع را به تصویر می‌کشد. روایت داستانی فیلم «شبکه» همانند فیلم‌های اخیر مرحوم ایرج قادری و گرهگشایی داستانی فیلم همانند چند فیلم گذشته مرحوم ایرج قادری است اما باز هم آن هیجان، آن نگرانی، آن شور، آن ترس و... به مخاطب احساس می‌شود و کلیشه نمی‌شود. بدون‌شک، «شبکه» از فیلم «پاتو زمین نذار» و «محاکمه» فیلم کامل‌تر و منسجم‌تری است و گرهگشایی انتهایی مرحوم قادری تحسین‌برانگیز است که به زعم نگارنده کلیشه هم نیست. در فیلم «شبکه» همانند اغلب فیلم‌های ایرج قادری کم و بیش چیزی به نام شخصیت‌پردازی وجود ندارد؛ شخصیت‌پردازی ضعیف و نداشتن شخصیت‌پردازی نه‌تنها مشکل فیلم‌های ایرج قادری است بلکه مشکل اغلب فیلم‌های سینمای ایران است. شخصیت‌پردازی درست ممکن است یک فیلم را به یک شاهکار تبدیل کند و اگر شخصیت‌پردازی ضعیفی در یک فیلم دیده شود، ممکن است فیلم پر از ابهام و برای مخاطب گیج‌کننده باشد. اگر فیلم پیام عمیقی هم داشته باشد اما شخصیت‌پردازی نداشته باشد باز هم اثر موفقی نیست بلکه یک اثر بشدت ضعیف محسوب می‌شود. نکته قابل تامل درباره شخصیت‌پردازی‌های فیلم این است که کاراکترهای فیلم بیشتر شبیه تیپ هستند تا شخصیت و با شخصیت‌هایی کاملا خاکستری مواجهیم. این موضوع نشان از آن دارد که مرحوم قادری در آخرین اثرش به این نتیجه رسیده که بدمن با آن سیاق کلیشه‌وارش دیگر کارکرد دراماتیک ندارد و لحاظ کردن چنین موضوعی گویی همرنگ شدن با زمانه است. در «شبکه» با یک دکوپاژ و میزانسن و یک اسکریپ دقیق ایرج قادری مواجه هستیم؛ نیما شاهرخ‌شاهی در این فیلم یکی از نقش‌های مهم و کلیدی را بازی می‌کند و بازی خوبی به یادگار می‌گذارد، وی یکی از شخصیت‌های اصلی داستان است و داستان با نقش او روایت می‌شود و به سرانجام می‌رسد. ایرج قادری یک بازی بسیار کنترل شده از نیما شاهرخ‌شاهی گرفته است؛ بازی‌ای که کمتر از شاهرخ‌شاهی دیده‌ایم. می‌توانم بگویم یک بازی متفاوت از نیما شاهرخ‌شاهی در این فیلم دیده‌ایم. درباره بازی امیرعلی رنجبر هم باید گفت این بازیگر هیچ استعدادی ندارد و نتوانسته از پس نقشش برآید و اگر نیما شاهرخ‌شاهی نقش امیرعلی رنجبر را بازی می‌کرد به اطمینان می‌توان گفت این نقش زیبا‌تر اجرا و پرداخته می‌شد اما با این حال هم مخاطب عام با این شخصیت ارتباط برقرار می‌کند، ولی مخاطب خاص این شخصیت را نمی‌فهمد، چون بازی نمی‌کند و یک بازی مصنوعی از امیرعلی رنجبر در این فیلم می‌بینیم. در پایان باید گفت قهرمان اصلی قصه ما خیلی آرام و در حالی که می‌کوشد رنج بیماری‌اش را پنهان کند، با کیفی در دست، در میان مردم پیش می‌رود و موسیقی ستار اورکی نیز او را همراهی می‌کند.