میزان فروش فیلم «غارتگران» (Predators) در باکس‌آفیس فروشی معادل فروش نخستین نسخه «غارتگر» (Predator) درآمریکا داشت. نخستین ورژن از مجموعه هیولایی غارتگر (Predator) که جزو فیلم‌های ترسناک هیولایی درجه 2 بود 24 سال (1987) قبل ساخته شد. دهه 80 دهه ورود 2 ابرهیولای کلاسیک در عرصه سینما بود، نخستین هیولا در سال 1979 با نام «بیگانه» (ALLIEN) و با فیلمی با همین عنوان ساخته شد و در سینماهای سراسر جهان به نمایش درآمد. هیولای بعدی غارتگر بود که در 1987 پا در میان هیولاهای کلاسیک سینما نهاد و فیلم غارتگر
(Predator) کنار بیگانه، به یکی دیگر از نمونه‌های کلاسیک این ژانر تبدل شد. داستان نسخه اولیه غارتگر درباره قلدران شکارگری بود که خودشان برای هیولای تخیلی غارتگر طعمه بودند. قسمت دوم این مجموعه در سال 1990 ساخته شد و پای این هیولای ناشناخته به یک داستان پلیسی- جنایی و مرموز پیوند زده شد اما هیولای مرموز در این فیلم پلیسی با هنرمندی دنی گلاور در نقش «مایک هاریگان» جذابیت فیلم نخست را نداشت، ضمن اینکه گلاور نمی‌توانست گزینه مناسبی برای شوایتزنگر باشد. پروژه غارتگر تقریبا در دومین گام سینمایی خود موفقیتی کسب نکرد و فیلم با شکست تجاری در گیشه مواجه شد، طبیعتا پروژه دنباله‌سازی آن مثل مجموعه بیگانه که به قسمت چهارم رسید، فراموش شد. البته مجموعه بیگانه حتی در قسمت چهارم نیز مجموعه موفقی از کار درآمد و این سریال سینمایی با هنرنمایی سیگنوری ویور موفق‌تر بود . سال 2003 کمپانی فاکس قرن بیست و یکم خالقان 2 هیولای پیشتاز دهه 80، دان. ا. بانن بیگانه(Alien) و رونالد شوست (غارتگر) 2 فیلمنامه‌نویس سرشناس فیلم‌های علمی- تخیلی را برای ترکیب این هیولاها در قالب یک فیلمنامه دعوت به همکاری کرد، ماحصل این گردهمایی ساخت 2 فیلم با عنوان «بیگانه علیه غارتگر» بود. در این 2 فیلم بویژه در قسمت اول هیولای شکارچی کلاسیک فیلمی که در 1987 جان مک تیرنان سکان هدایتش را برعهده داشت، به جنگ بیگانه فرستاده شد. نسخه دوم در سال 2007 ساخته و با عدم استقبال مخاطبان مواجه شده و پرونده این هیولای دهه 80 برای مدتی بسته شد. علاقه‌مندان فیلم‌های هیولایی از ترکیب این هیولا با هیولای کلاسیک دیگر یعنی بیگانه در فیلم «بیگانه علیه غارتگر» زیاد استقبال نکردند تا اینکه 2 سال قبل رابرت رودریگوئز (یکی از احیاکنندگان فیلم‌های درجه 2 پرخشونت «بی‌مووی‌ها») تصمیم به احیای مجدد این فیلم گرفت. نسخه تازه غارتگر با عنوان غارتگران، کوششی موفق در احیای این هیولا از طریق ترکیبش با کلیشه‌های چند فیلم دیگر است که به صورت فرمولی خط روایی عامه‌پسندانه‌تری دارد. خط اصلی داستان به فیلم «12 مرد خبیث» و همچنین داستان سریال «گمشدگان» شباهت فراوانی دارد. همان سکانس ابتدایی سقوط کاراکتر «رویس» (آدرین برودی) گواه این مدعاست و نمایی که از بالا از این کاراکتر گرفته می‌شود به یکی از نماهای معروف سریال «لاست» شباهت فراوانی دارد. فیلم غارتگران را فیلمساز معروف مجارستانی‌تبار نیمرود آنتال ساخته است. وی مثل رابرت رودریگوئز، تهیه‌کننده فیلم، کارش را با ساخت فیلم‌های کم‌بودجه آغاز کرد. وی در سال 2003 در زیرزمینی در مجارستان نخستین فیلمش را ساخت. او فیلمسازی است که در یک محصول کاملا هالیوودی تلاش می‌کند خلاف جریان آب شنا کند، وی توانسته با چرخش کلیشه‌ها و تغییر الگو آن را به یک محصول کلاسیک غیرمتعارف بدل کند.
هیولاهای غارتگر در اثر تازه آنتال، یادآور جانوری تخیلی است که 24 سال قبل حریف 2 بازیگر عضلانی (آرنولد شوایتزنگر و جسی ونتورا) بود. در ورژن تازه غارتگر آدرین برودی و تافر گریس، بازیگران باریک‌اندام نقش‌های احساسی جای این هنرپیشه عضلانی را پر کرده‌اند. حضور آدرین برودی برای علاقه‌مندان نسخه کلاسیک این فیلم، با همان تصویر و پیش‌فرضی که از آرنولد عضلانی در ذهن دارند ثقیل به نظر می‌رسد. کسانی که نسخه اولیه این فیلم را به یاد دارند غارتگران را با نسخه‌ای که آرنولد در آن حضور داشته است مقایسه خواهند کرد اما برودی در این نقش شکل خاصی از یک سوپرقهرمان را ایفا کرده و مجموعه بازیگران این فیلم به دنیای عضلانی‌های بازیگری تعلق ندارند اما هنرمندانی هستند که در برون ریختن احساسات قهرمانه در مبارزه با «شرغریب» تبحر خاصی دارند. حضور برودی و بازیگران ریزنقش در این فیلم برای علاقه‌مندان امروز هالیوود معنا پیدا خواهد کرد و باورپذیرتر خواهد بود. تغییر نوع بازیگران و اضافه کردن مولفه‌های بدیع به کلیشه نسخه کلاسیک، حاصل همکاری کارگردان نیمرود آنتلال با تهیه‌کننده- کارگردان مکزیکی رابرت رودریگوئز است. شخصیت‌های این فیلم با نمونه کلاسیک کاملا متفاوت هستند حتی در مرحله نگارش فیلمنامه قرار بود غارتگران نمونه بازسازی شده فیلم غارتگر باشد اما زمانی که تهیه‌کننده و نویسندگان متوجه شدند ایده حضور هنرپیشه عضلانی دیگر جوابگو نخواهد بود و عضلانی محبوبی برای ایفای این نقش پیدا نکردند، تصمیم گرفتند در جهت عکس قصه اصلی با اضافه کردن لایه‌های متعدد داستان ورژن اولیه را با کلی تغییر به سمت و سوی دیگری هدایت کنند اما پرسش قابل تعمق و بررسی این است که نبود بازیگران عضلانی معنی و مفهوم فیلم را
تغییر می‌دهد؟
در نسخه اصلی– غارتگر- آرنولد با آن همه عظمت و قدرت در فیلم، هیولا- غارتگر- را از بین نمی‌برد بلکه هیولا (غارتگر) خودش را منفجر می‌کند اما در فیلم نبرد تن به تن میان موجودات ناشناخته و تبعیدشدگان به این جزیره صورت می‌پذیرد و انسان‌ها موفق به کشتن موجودات غارتگر می‌شوند، ضمن اینکه انتخاب برودی در نقش اصلی با هوشمندی خاصی صورت پذیرفته است. وی خباثت و خشونتگری ذهنی را جانشین قلدری و اندام عضلانی شوایتزنگر می‌کند، این موضوع تاکیدی است بر اینکه قابلیت خشونت‌ورزی و کشتار به درشتی اندام بازیگر ارتباطی ندارد. این شکل انتخاب بازیگر در کسوت قهرمانی کمتر پیش می‌آید چرا که از منظر سازندگان جثه برودی با قدرت بازو تطبیق نمی‌کند تا در چنین نقشی قرار بگیرد اما این نقش فرصتی برای برودی است تا ارائه قدرت و کیفیت بازی درونی یک مرد قوی (قهرمان) را کاملا بازتاب دهد. جانشین کردن آدم‌هایی که با قد و قامت متوسط به جای مردان عضلانی فیلم‌های قدیم در فیلم‌های سینمایی تولید دوران کنونی حضور پیدا می‌کنند، گرایشی است که در فیلم‌های حادثه‌ای بیشتر می‌بینیم و توجیه‌اش از جانب استودیوها این است که تماشاگر راحت‌تر با قهرمانی که هم‌وزن و هم‌هیکل خودش باشد احساس قرابت و همزادپنداری بیشتری می‌کند تا با یک مرد عضلانی غول‌پیکر. در این فیلم مثل سریال «لاست» جنگل تبدیل به یک شخصیت ترسناک می‌شود و جایی نیست که بخواهید درنگ کنید، این لوکیشن جایی است که همه می‌خواهند از آن فرار کنند و مانند کابوسی است که سرانجام همه شخصیت‌ها را به تراژدی پیوند می‌زند. در چنین آثاری جنبه‌های تفکربرانگیز فیلم تحت‌تاثیر جنبه‌های تفریحی و سرگرم‌کننده قرار می‌گیرد، این دو جنبه در فیلم نمود پررنگی دارد؛ 2 ساعت وحشت و خونریزی آنچنان معنی خاصی ندارد اما حضور این هیولا دارای لایه‌های عمیق‌تری است که از این منظر فیلم قابل بررسی‌های بیشتری است. قهرمان فیلم نسخه کلاسیک غارتگر 2 مرد عضلانی و بدنساز بودند (آرنولد شوایتزنگر و جسی ونتورا) در نقش 2 ارتشی کارآزموده که در جنگل‌های آمریکای لاتین به دنبال دفع گروه‌های چریکی ضدآمریکایی رفته بودند که ناگهان هدف این شکارچی مهاجم- غارتگر- قرار گرفتند. غارتگر از تاریکی و فضای جنگل استفاده می‌کند تا نیروهای مزدور را از پای درآورد. آن زمان ریگان رئیس‌جمهور آمریکا بود و مداخله آمریکا در نیکاراگوئه و دیگر کشورها آمریکایی جنوبی و کابوس زنده چه‌گوارا همچنان سبب ترس دولت ایالات متحده بود. فیلم غارتگر محصول سال 87 هشداری بود درباره خطر ناشناخته‌ای که در جنگل‌های آمریکای لاتین ممکن است سلطه آمریکایی را تهدید کند. وجود این هیولا به نوعی هجو این گردنکشی بود اما انتخاب این بازیگران عضله‌مند؛ آرنولد و جسی ونتورا سبب شد بعدها، اولي فرماندار کالیفرنیا و دومي فرماندار ايالت مینه‌سوتا شوند. این دو به علاوه رونالد ریگان نماینده تصویری بودند که رای‌دهنده آمریکایی معمولا انتظار دارد. حالا اوباما رئیس‌جمهور آمریکاست و فیلم غارتگران آدرین برودی را در صف قهرمانانش می‌آزماید، حتی مزدور و نماینده غارتگران در این گروه تا پایان ناشناخته می‌ماند و همه چیز رنگ و بوی مرموزی دارد. تقاوت عمده فیلم غارتگران محصول اخیر هالیوود با غارتگر محصول سال 87 در این است که در ورژن تازه ما با ضدقهرمان‌هایی آشنا می‌شویم که هر کدام در زندگی خودشان غارتگر خشن و خونخواری هستند و به نوعی سزای کارهایشان را در این جزیره می‌بینند. این اهالی گرد هم آمده عبارتند از یک سرباز مزدور، آدمکش شمشیر به دست، رئیس کارتل قاچاق کوکائین، قاتل حرفه‌ای، پزشک نابکار و همه این افراد که در دنیای خود یک غارتگر سلاخ هستند، در دام غارتگران می‌افتند.
همان‌طور که پیش از این عنوان شد تا قبل از این فیلم هیولای غارتگر محبوبیتش را کاملا از دست داده بود. در دوگانه «بیگانه علیه غارتگر» داستان این 2 هیولا با یکدیگر گره خورد که هواداران این دو مجموعه سینمایی، این دوگانه را تحویل نگرفتند. استودیو قرن بیستم به این موضوع
پی برد که ترکیب این 2 هیولا با یکدیگر هیچ جنبه انسانی ندارد و زمانی که قهرمانی با کالبد پوست و گوشت در مقابل این هیولاها ایستادگی می‌کند طبیعتا مخاطب از آن استقبال بیشتری به عمل خواهد آورد. استودیو متوجه شد در احیای این دکان دونبش کفگیرش به ته دیگ خورده و کشش ترکیب این 2 هیولا به اندازه کافی جذاب نیست، تصمیم گرفت این 2 هیولا را در مجموعه جداگانه روی پرده بفرستد که ماحصل این تصمیم منجر به تولید 2 فیلم «گاوچران‌ها و بیگانه» (COWBOYS &ALIENS) و فیلم «غارتگران» شد. دقت کنید در فیلم گاوچران‌ها...، بیگانه‌های مدرن به جنگ قبیله وسترن‌ها می‌روند و در غارتگران میلیتاریسم آمریکایی هیولای غارتگر را به یک دوئل فرامی‌خواند. فیلم غارتگران به کارگردانی نیمرود آنتال، هیولای تخیلی غارتگر را دوباره احیا می‌کند و این فیلم از سینمای میکانیکی دهه 80 به لطف متدهای پیشرفته تروکاژ و شگردهای نوین فیلمسازی، به قرن بیست و یکم آورده می‌شود و همین شگردها و فناوری‌های مدرن سینما سبب می‌شود این فیلم جذابیت بیشتری برای تماشاگر داشته باشد اما فارغ از این همه مسائل غارتگران را به تکرار کلیشه و سطحی بودن قصه می‌توان متهم کرد، این ملغمه پرهرج و مرج از آتش، خون و انفجار به قدری خالی از وحشت و تعلیق سینمایی است که هر نوع تجزیه و تحلیل تمثیلی را از محتوای فیلم می‌کاهد. غارتگران اثر متعادل و فرم خوبی نیست اما برخی ترفند‌های سازندگان جذابیتی شگرف دارد. یکی از این ترفندها این است که تا دقیقه 45 هیولای غارتگر را به تماشاگر نشان نمی‌دهد و تمرکز خود را بر وحشتی منشعب از جغرافیای جنگل و مرموز بودن پرسوناژها متمرکز می‌کند. موجود ناشناخته و برخورد شخصیت‌ها و ترس پرسوناژها از یکدیگر قسمت اول را به خوبی پوشش می‌دهد. در قسمت دوم فیلم هیولا، غارتگر و حتی جانوران دست‌آموزشان ظاهر می‌شوند و همان فضای آشنای فیلم آرنولد در سال 1987 را رقم می‌زنند و کلیت اثر فرمولی و کلیشه‌ای می‌شود .