افشین خماند:
در ادبیات فوتبال برای « برد» از میان مزه‌ها، فقط شیرین به عنوان صفت به کار برده می‌شود، تلخ هم برای باخت استفاده می‌شود اما 2 مزه دیگرهم هست؛ ترش و شور. برخی بردها ترش است؛ واکنش به شیرینی خطی است، از ابتدا احساس لذت هست تا انتها اما آیا می‌دانید برد‌ترش چه نوع بردی است؟ وقتی به یک چیز ترش‌مزه می‌رسیم، ابتدا در چهره حس پس‌زدگی نمایان می‌شود، لب و لوچه جمع می‌شود و گاهی صدایی تولید می‌شود اما مثل حس گاز زدن یک گوجه سبز در پایان لذتی برجا می‌ماند که برای خیلی‌ها با یک قنادی شیرینی هم قابل قیاس نیست. برد‌ترش چنین بردی است، بردی که اگر از«پس‌زدگی » ابتدایی آن عبور کنی به لذت می‌رسی. مثال نزدیک قهرمانی چلسی در لیگ قهرمانان اروپاست، شاید شکل بازی این تیم به دل هواداران این تیم نمی‌نشست و پس می‌زد اما در پایان بالا بردن جام لذتی بی‌نهایت داشت. در تاریخ فوتبال ایران هم از این دست بردها کم نداشته‌ایم، بازی تیم ملی مقابل کره‌جنوبی در بازی‌های آسیایی پکن، بازی با استرالیا در ملبورن و شاید همین بازی مقابل ازبکستان در تاشکند. شانس آوردیم! چه کسی می‌تواند منکر شود؟ اما مگر چلسی شانس نیاورد؟ مقابل بارسا 4 بار توپ به تیرکش خورد. مگر در حماسی‌ترین بازی تاریخ فوتبالمان شانس نیاوردیم؟ مگر فوتبال را می‌توان از شانس جدا کرد؟ داور اشتباه کرد!مگر اولین‌بار در تمام تاریخ فوتبال است که داور اشتباه می‌کند؟ هنوز هم خیلی‌ها اعتقاد دارند گل کریم باقری در بازی با استرالیا آفساید بود - همین جا بگویم قیاس این بازی با آن بازی قیاس ارزشی نیست فقط مصداق آوردن است- رحمتی ستاره بود!دستش درد نکند، مگر دروازه‌بان قرار است بایستد و گل بخورد، زمانی عابدزاده ستاره می‌شد و حالا رحمتی و این از شانس ماست... اما برای این بازی پلان داشتیم؛ چند مربی را سراغ دارید که انصاری‌فرد و خلعتبری را روی نیمکت بنشانند و به ابراهیمی فرصت دهند، این یعنی قرار بود اتفاقی رخ دهد شاید همان اتفاقی که در پایان بازی رخ داد، شاید قرار بود ازبک‌ها خسته شوند و بعد سرعتی‌های ما اضافه شوند، کسی چه می‌داند؟ شاید اگر گل ازبکستان قبول می‌شد، سرعتی‌ها زودتر می‌آمدند و ما زودتر به گل می‌رسیدیم، شاید! کسی چه می‌داند... .