یک:
فردی را در نظر بگیرید که آدم خیلی خوبی است. آزاری برای همسایگانش ندارد. اهل واجبات است. به مستحباتی از جمله نماز شب مداومت دارد. از غلو و چاپلوسی بدش می‌آید. جوراب خود را علی‌الدوام با شلوارش ست می‌کند. تمیز است. به وضع ظاهرش می‌رسد. مودب است. درس خوانده دین است. بی‌ارتباط با هنر نیست. حال و هوای عارفانه خودش را دارد. با اینکه پیر است، جوانان را تحویل می‌گیرد. خانواده‌دار است. حتی‌المقدور تا خانم‌شان نباشند، لب به غذا نمی‌زند. دهان به ناسزا، حتی به دشمنش باز نمی‌کند. (داخل پرانتز، یک سوال اساسی: اصولا آدم‌هایی که زیادی خوب‌اند، آیا می‌توانند دشمنی هم داشته باشند که حالا ببینی به ایشان ناسزا می‌گویند یا نه؟!) و... .
دو:
من خودم در اقوام و آشنایان چند نفری با این خصوصیات می‌شناسم. در همسایگی ما نیز، بگردم، لابد پیدا می‌کنم آدمی با این امتیازات.
سه:
چند سالی است رسانه‌های دوم خردادی وقتی می‌خواهند امام را به ما، به نسل بعد از ما، به خمینی ندیده‌ها، معرفی کنند، می‌آیند و به بهانه آنچه «زندگی شخصی روح‌الله» می‌نامند، امامی به خورد جامعه می‌دهند، سرشار از ویژگی‌های فوق‌الذکر؛ یک قلمبه نور به غایت زیبا و دوست‌داشتنی.
چهار:
در این هیچ شکی نیست که امام خمینی واجد صفاتی که در بالا بدان اشاره شد، حتما و قطعا هستند، لیکن همه این امتیازات روی هم برای مردی در حد و اندازه‌های امام خمینی، «امتیاز ممتاز» حساب نمی‌شود، چرا که درباره امام خمینی باید حرف‌های به مراتب بزرگ‌تر و مهم‌تری زد. امامی که سران اسرائیل معتقدند 20 و چند سال بعد از رحلت، خیمه در مرز نظام سلطه زده، حتما و حتما و حتما فقط «یک آدم خوب» نبوده و نیست.
پنج:
منکر این نیستم که بعضی امتیازات شخصی - شخصیتی امام را لازم است بدان اشاره کرد اما آنچه نگرانم می‌کند خلاصه کردن مفهوم والای «خمینی» در ویژگی‌هایی است که برای مردی در مایه‌های امام، چیز چندان مهمی نیست. یادمان باشد که ما داریم خمینی را وصف می‌کنیم، نه صرفا یک آدم خوب را. مردی در قامت خمینی حتما آنقدر جمیع صفات خوب هست که به عنوان ولی‌فقیه و نایب امام زمان لرزه بر اندام دشمنان دین خدا بیندازد. محدود کردن این صفات در پاره‌‌ای ویژگی‌های مثبت فردی، مع‌الاسف اگر چه حق است اما به امام چیزی اضافه نمی‌کند و تعبیر رسانایی از آن پیام رسا نیست. امام حتما از غلو بدش می‌آمد. حتما اهل خانواده و منزل‌دوست بود. حتما مراقب لباس پوشیدن بود. حتما معطر بود. این همه اما صفات همه مردان خوب است، نه خمینی که «مرد خوب بودن» برایش امتیاز خاصی نمی‌آورد.
شش:
سال‌هاست توسط بعضی رسانه‌های مریض، بعضا غافل، امامی دارد به جامعه معرفی می‌شود که بخش کوچکی از آن امام مبارز هم نمی‌شود. امام حتما مودب بود اما همین امام به شخص اول حکومت طاغوت می‌گفت «مردک» و «تو» خطابش می‌کرد و گاهی حتی در جماران، مسخره می‌کرد زبونی‌اش پیش ایادی کفر را. جز این است؟! بالطبع امام به شیوه پیرمردان نیک روزگار، آدم خوب نبود، و الا دشمن نمی‌داشت. امامی که ما می‌شناسیم، آمده بود برای دعوا و جنگ با نظام سلطه. در این نبرد خیبری، بیش از آنکه موضع نظام سلطه مهم باشد، سازش‌ناپذیری امام ما بود که موضوعیت داشت. همان امامی که خانواده‌دوست بود و جز با همسر غذا نمی‌خورد، اول‌بار که بعد از سال‌ها تبعید پا به میهن گذاشت، پابرهنگان را بر قلب خود گذاشت و رهسپار دیدار با شهدای جنوب شهر شد. همان امامي که نه دوستدار غلو بود و نه خود اهل غلو، مگر نه این است که آرزو داشت با بسیجیانش محشور شود؟! مگر نه این است که بوسه بر دست و بازوی رزمندگان می‌زد؟! مگر نه این است که می‌گفت من احساس حقارت می‌کنم در برابر چهره‌های نورانی شما؟! براستی از چه امامی دارید با ما سخن می‌گویید؟! امام ما می‌گفت: جنگ ما جنگ فقر و غناست و تا مبارزه هست، ما هستیم. آیا این امام فقط رنگ جورابش را با شلوارش ست می‌کرد و عمامه را درست می‌بست؟!
هفت:
همه ماجرا این است: عده‌‌ای از مبارزه خسته شده‌اند؛ می‌خواهند به زعم خود، امام مبارز ما را تبدیل کنند به یک مرد خوب اهل زندگی! که لابد قبل از غذا می‌رفت و دستش را می‌شست و آخر غذا، دعای غذا می‌خواند و هرگز هم ورزش روزانه‌اش تعطیل نشد! مهاتما گاندی را دارید وصف می‌کنید یا آن خمینی که خیمه در مرز اسرائیل زده؟! نام خمینی یعنی سیلی به نظام سلطه؛ سیلی آبدار، سیلی مردانه؛ چنان محکم که برق 3 فاز از کله کاخ سفید بپرد برای همیشه. حال بالا آمدن تا مقام امام را ندارید، چرا امام را از خمینی بودن تبدیل می‌خواهید بکنید به یک مرد صرفا خوب؟! شگفتا! امام اگر به زعم شما مودب و خوب و ناز و نازنین بود، چه کارش بود با شاه، که توی دهنش بزند، با همین لحن؟! آیا شما می‌دانید معنای «آمریکا هیچ غلطی نمی‌تواند بکند» چیست؟! واضح‌تر بگویم، یعنی کل نظام سلطه از خوردن جگر هسته‌های مقاومت به رهبری جانشین خمینی، امام خامنهای عاجز است. خمینی یعنی لحن خیبری خدا در عصر آخرین. خمینی یعنی خامنهای. یعنی صاعقه. یعنی ما بنا کنیم در بحرین دخالت کنیم، آل‌خلیفه و آل‌سعود باید با هم سقوط کنند. حاکم بحرین، خر کیست، وقتی انقلاب اسلامی، دارد دخالت در خیابان‌های منتهی به نظام سلطه می‌کند؟!
ادامه در صفحه 12