نبرد ويژه جام چهاردهم از گروه C. با اينکه لاروخا غايبان مهمي در يورو 2012 دارد اما آتزوري هم بدون الکس و توتي، در يورو بشدت با کمبود ابهت دست و پنجه نرم مي‌کند. بازي بزرگ که به نظر جايي براي تقابل 2 سبک ارجينال دنياي فوتبال يعني فن کشنده کاتاناچو عليه زيبايي‌هاي تيکي‌تاکا بود طوري پيش رفت که پيش‌بيني‌ها را به هم زد. 2 تيم البته با اتکا به فلسفه خاص فوتباليشان پاي به ميدان گذاشتند اما آن را به شيوه‌اي نوين اجرا کردند تا مهم‌ترين ويژگي اين ديدار نبرد شطرنج گونه 2 مربي باشد. تفکرات تاکتيکي حرف اول اين جدال بزرگ را مي‌زد. ايتاليا مثل بازي مرحله يک چهارم يوروي گذشته بازي را بسته بود اما به گونه‌اي متفاوت. روش بازي ماتادورها مشخص است. پاس‌هاي پرشمار زميني در تمام نقاط زمين. دل بوسکه براي آنکه از موفقيت روش تيمش اطمينان پيدا کند به تمام مهره‌هاي بازيساز خودش بازي داد و از مهاجم نوک در ترکيبش خبري نبود، اما شانس اول تصاحب جام زرين يورو 2012 يک اشکال دارد. آنها هرچند در تمام نقاط زمين بهترين بازيکنان دنيا را دارند اما مدافعان گوش
با کيفيتي در اين تورنمنت به همراه ندارند. همين ضعف اين نقاط دفاعي اسپانيا براي ايتاليا کافي بود. انتخاب
2-5-3 چزاره پراندلي به همين دليل بسيار هوشمند بود. او با استفاده از هافبک‌هاي کناري که کم‌کم داشتيم چنين پُستي را فراموش مي‌کرديم، در نيمه اول نفس قهرمان جهان را گرفت. پاس‌هاي مخصوص پيرلو به همين نقاط براي بر هم زدن نظم تاکتيکي حريف از قبل طراحي شده بود و اين باعث شد ايتالياي متفاوتي را در برابر اسپانيا ببينيم. اشتباه نکنيد... حملات خطرناک آتزوري نشان از جسارت بيش از اندازه اين تيم نبود. آنها بموقع از سيستم پايه تغيير حالت مي‌دادند تا هر وقت لازم بود تيم را بيشتر تدافعي کنند. عقب‌نشيني مارکيزيو تا محوطه جريمه خودي و بازگشت ماجو و جاکريني براي کمک به حفظ دروازه، دفاع چند لايه ايجاد مي‌کرد. اينگونه دروسي رها مي‌شد و بازيکنان تکنيکي حريف را فقط داخل محوطه جريمه (بيرون از محوطه اصلا دروسي را نمي‌ديديم) زير فشار قرار مي‌داد. بهترين بازيکن ايتاليا در اين ديدار حساس همين ستاره ارزشمند رومي‌ها بود. پيرلو به مانند هميشه خوب بود و مارکيزيو خوش درخشيد اما اين دانيل ده‌روسي بود که حتي در پست غير‌تخصصي هم معرکه ظاهر شد.
موثرترين بازيکن:
آندرس اينيستا در حضور تعداد زيادي از ستارگان دنياي فوتبال نمايش دلچسبي ارائه کرد. توپ هرگاه زير پاي او بود حرکتي متفاوت و موفق از جادوگر مي‌ديديم. آندرس در شلوغي جلوي دروازه ايتاليا هم با تکنيک ناب و حرکات ريز خود حاضر نبود توپ را از دست بدهد. به همين خاطر بازيکنان ايتاليا تنها راه مقابله با او را استفاده از خشونت مي‌دانستند. شايد اگر حرکات اينيستا نبود اسپانيا دست خالي زمين مسابقه را ترک مي‌کرد.
برنده نيمه مربيان:
نه‌تنها نيمه مربيان بلکه همه بازي را مي‌توان به نام پراندلي نوشت. متوقف کردن مدافع عنوان قهرماني به‌رغم وجود کوهي از مشکلات براي ايتالياي بحران زده، در بازي مهم آغازين، بي‌شک به‌خاطر اتخاذ تصميمات درست اين مربي کم‌نام و نشان ايتاليايي بود. پراندلي از بازيکن عجيب و غريبي مثل بالوتلي هم به خوبي بهره جست. او روي توپ‌هاي خام با مهارت ذاتي‌اش کنترل داشت و بيشتر براي آرام کردن بازي مورد استفاده قرار گرفت. ولي وقتي پراندلي، دي‌ناتاله را جاي سوپرماريو وارد زمين کرد مدافعان خوش‌خيال اسپانيايي فکر کردند کارشان به اتمام رسيده اما در حقيقت عکس اين قضيه اتفاق افتاد. به واسطه اين نمايش جذاب، از امروز پراندلي مرد مورد احترام دنياي فوتبال خواهد بود.
اتفاق ويژه:
2-5-3 جديد آتزوري جاي بررسي بيشتري دارد. آنها از 2 هافبک کناري که از شاخصه‌هاي 2-5-3 است استفاده کردند اما به ندرت توپي را روي دروازه ارسال مي‌کردند. گويي اين حربه فقط براي جلوگيري از شرکت کردن مدافعان کناري اسپانيا طراحي شده بود. ايتاليا در حمله ترجيح داد به عمق دفاع ناهماهنگ رئالي- بارسايي بزند و از همان جا هم به گل رسيد. اين ضدتاکتيک ثابت کرد در فوتبال هيچ تيمي دست روي دست نمي‌گذارد و قدرت‌هاي زيادي که در دنياي فوتبال وجود دارند اجازه نمي‌دهند تيمي بدون زحمت قدرت مطلق باشد.