ژرمن‌ها از نقطه‌نظر هلندی‌ها چیزی جز دوچرخه‌دزدها نیستند، این اختلاف‌های قومیتی از همان جنگ جهانی شروع شده بود، سربازان هیتلر در یک اقدام تاریخی همه دوچرخه‌های هلندی‌ها را تصاحب کرده بودند و سال‌ها بعد یعنی در تابستان 1988 بعد از پیروزی پسران رینوس میشل در هامبورگ مقابل میزبان رقابت‌ها یعنی آلمان‌غربی، بیش از 60درصد جمعیت هلند به خیابان‌ها ریخته بودند و فریاد می‌زدند «هورا، بالاخره دوچرخه‌هایمان را پس گرفتیم!» در همان بازی بود که رونالد کومان بعد از اینکه پیراهنش را با اولاف تون عوض کرد در یک حرکت ناشایست از پیراهن حریف آلمانی‌اش به عنوان دستمال توالت استفاده کرد! فردای آن روز روزنامه‌های هلندی مطالبشان را با این عنوان تحقیرآمیز شروع کردند؛ «پیراهن‌های جدید شما تنها به درد پاک کردن کثافت می‌خورد!» واقعا چه موضوعی باعث شده که نفرت «داچ‌ها» (لقب هلندی‌ها) از ژرمن‌ها چنین شدتی به خود بگیرد؟ سایمون کوپر، نویسنده معروف اروپایی در کتاب «دشمن علیه فوتبال» به‌خوبي نشان مي‌دهد كه تبعات اشغال هلند توسط آلمان در جنگ جهاني دوم، چگونه منجر به پيدايش عقده‌هاي فروخورده سياسي در ميان هلندي‌ها شده است؛ كوپر مي‌گويد تماشاگران هلند، لوتار ماتيوس كاپيتان تيم‌ملي آلمان را در قالب هيتلر مي‌ديدند و مغلوب كردن تيم‌ملي آلمان تحت رهبري ماتيوس، براي آنها كمابيش در حكم تلافي شكست در برابر آلمان تحت رهبري هيتلر بود و شاید به همین دلیل بود که رینوس میشل، مربی افسانه‌ای هلند در جمله‌ای معروف که منتسب به خود او است، می‌گوید: «فوتبال جنگ است» و اعتقاد داشت در آن شب گرم تابستانی پسرانش جنگ علیه آلمان‌ها را برده‌اند. این نبرد‌های تاریخی آنقدر ادامه داشت که انتقام آلمان‌ها 2سال بعد با سوپرگل کلینزمن و برمه در جام‌جهانی 90 ایتالیا به اوج خود می‌رسد. البته اگر قرار باشد به همه آنها اشاره کرد زمان زیادی را باید برای پرداختن به این رویارویی‌ها پرداخت اما مساله مهم این است که بعد از سال‌های 1988 و 1992 این‌بار در تابستان 2012 به اوج خود رسیده و شاگردان فان‌مارویک بعد از شکست ناباورانه مقابل دانمارک امشب باید مقابل پسران یوآخیم لو قرار بگیرند. آلمان متحد (تیمی که بعد از فروپاشی دیوار برلین شاهد حضور دورگه‌ها در ترکیب خود بود) از آن دسته تیم‌هایی نیست که به هلند تدافعی مارویک قاعده را واگذار کند و از سوی دیگر نحوه نمایش لاله‌های نارنجی نیز دیگر همانند دهه 70 و 90 به زیبایی هرچه تمام‌تر نیست، آنها آنقدر نتیجه‌گرا شده‌اند که اسیر تاکتیک‌های تدافعی سرمربی محافظه‌کارشان هستند و آلمان نیز با آن فوتبال منظم و شناورش که بیشتر به فکر تصاحب توپ و میدان است، اجازه نمی‌دهد هلندی‌ها در گام دوم برای آنها مشکل‌ساز شوند. البته یوآخیم لو در جام‌جهانی گذشته تیمی را برای مقابله با حریفان به میدان می‌فرستاد که از روش ضدحمله سود می‌برد ولی در این تورنمنت تابستاني اروپا او مثلث پودولسکی- مولر- گومز را با منبع تغذیه‌کننده‌ای به نام مسعوت اوزیل به میدان می‌فرستد البته باید اضافه کرد این بازیکنان برای اینکه بتوانند در تصاحب توپ موفق باشند خیلی از لحاظ خلاقیت فنی نمی‌توانند برای این روش موثر باشند و شاید هم یوآخیم لو ترجیح دهد به خاطر روش «گرایش دفاعی» هلند از همان روش ضدفوتبال استفاده کند.
از فینال ۱۹۷۴ تا نیمه‌نهایی ۱۹90
آلمان و هلند فینال جام‌جهانی ۱۹۷۴ آلمان (غربی) را هم برگزار کردند؛ دیداری که در آن ملی‌پوشان میزبان با درخشش گرد مولر هلند را در مونیخ از پیش رو برداشتند و آلمان برای دومین‌بار پس از ۱۹۵۴ قهرمان جهان شد؛ مقامی که هلند هنوز موفق به کسب آن نشده است. یک‌هشتم نهایی جام‌جهانی ۱۹۹۰ ایتالیا صحنه انتقام آلمانی‌ها بود. شاگردان فرانتس بکن‌باوئر در میلان، هلند را ۲ بر یک از پیش رو برداشتند و در فینال هم انتقام ۱۹۸۶ مکزیک را از آرژانتین گرفتند و برای سومین بار قهرمان جهان شدند. این بازی هم با حاشیه‌های فراوانی همراه بود. فرانک رایکارد، هافبک رنگین‌پوست هلند در جریان این دیدار از پشت به سر رودی فولر بذاق دهان خود را انداخت. این دو در دقیقه ۲۲ از زمین اخراج شدند. تیم آلمان در ادامه اما انتقام «عمه کتي» (لقب فولر) را گرفت: یورگن کلینزمن و آندریاس برمه 2 بار دروازه هلند را گشودند. رونالد کومان هم از روی نقطه پنالتی تک‌گل هلندی‌ها را به ثمر رساند.