پزشکی ایرانی به عنوان یک مکتب پزشکی که تاریخی چند هزار ساله دارد با داشتن بیش از ده‌ها هزار عنوان کتاب و روش‌های استدلالی قوی و بنیان‌های فلسفی محکم گنجیه‌ای درخشان از هویت ملی و مکتبی کشور و مردم ماست. احیای روش‌های بهداشتی و درمانی پزشکی ایرانی و به کار گرفتن آن در زندگی روزمره روحیه خودباوری ملی مردم این سرزمین را تقویت می‌کند چون ملتی که با افتخار به گذشته خود می‌نگرد، می‌تواند چشم امید به قله‌های بلند دانش و فناوری در آینده خود داشته باشد. در روزگاری که قدرت‌های استکباری جهان به هر بهانه‌ای حتی به بهانه تلاش علمی جوانان این کشور دست به تهدیدها و تحریم‌های گسترده حتی در عرصه غذا و دارو می‌زنند، استفاده از روش‌های طب اسلامی- ایرانی می‌تواند نقش بسیار راهگشایی را در جهت استقلال کشور ایفا کند. این طب بر اساس فرهنگ و آداب بومی و استفاده از امکانات اقلیمی و گیاهی هر منطقه می‌تواند نقش مهمی در پیشگیری و درمان بیماری‌ها داشته باشد و در یک نگاه وسیع‌تر از میزان وابستگی دارویی کشور کم کند و با ارائه راهکارهای پیشگیرانه و سلامت‌بخش از میزان شیوع بیماری‌های مزمن که در طول زمان هزینه‌های هنگفتی بر سیستم بهداشتی کشور تحمیل می‌کند، بکاهد.
بسیاری از توصیه‌های بهداشتی اسلام به شکلی کاملا مستدل و کاربردی در تدابیر حفظ‌‌الصحه پزشکی ایرانی ظهور و بروز پیدا کرده است و بسیاری از حکمای بزرگ طب اسلامی مثل ابن‌سینا، حکیم عقیلی‌خراسانی و حکیم جرجانی در جای جای مکتوبات خویش در باب پزشکی از احادیث و حتی آیات قرآن استفاده شایسته و به آن اشاره کرده‌اند. بی‌شک احیای این متون پزشکی به احیای هویت دینی و اسلامی جامعه ما کمک شایانی می‌کند.
گزاره‌های علمی مکتب پزشکی ایران از چنان قوت منطقی و استدلال‌پذیری محکمی برخوردار است که کم‌کم جای خود را در لابه‌لای متون رفرانس‌های اصلی پزشکی روز دنیا باز کرده است. در آخرین ویرایش کتاب هاریسون (کتاب مرجع اصلی بیماری‌های داخلی) جلد 3 صفحه 1912 در دسته‌بندی بیماران با مشکلات قلبی و عروقی به
4 دسته‌بندی اصلی رایج در پزشکی ایرانی به صراحت و به صورت ترجمه لغت به لغت اشاره شده است؛ بیماران گرم و تر، بیماران سرد و تر، بیماران گرم و خشک و بیماران سرد و خشک. این دسته‌بندی را شیخ‌الرئیس ابوعلی سینا درباره همین بیماران با مشکلات قلبی و عروقی قرن‌ها پیش اعمال کرده و برای هر گروه روش درمانی خاص آنها را به دقت تشریح کرده است. جالب‌تر اینکه روش‌های درمانی که در کتاب هاریسون به آن اشاره شده است، دقیقا از استدلال‌های درمانی شیخ‌الرئیس در تجویز داروها و گیاهان استفاده کرده و با همان استدلال‌ها، اشکال امروزی دارویی مثل دیورتیک‌ها و وازودیلاتور‌ها و... را توصیه کرده است. این طب با این ظرفیت‌های بسیار بالا در شرایط کنونی نیازمند حمایت و پشتیبانی همه‌جانبه دلسوزان و علاقه‌مندان به فرهنگ و تمدن اسلامی- ایرانی است. کوته‌بینی‌ها در شرایطی که احیای این میراث گرانسنگ نیازمند همت بلند و تلاش شبانه‌روزی است نه‌تنها فضای گفتمان‌سازی برای طب را غبار‌آلود کرده بلکه جفایی است به احیای فرهنگ این سرزمین. نقد منطقی و علمی هر مقوله‌ای همواره موجب رشد و تکامل آن شده و موجبات پیشرفت و بالندگی آن را فراهم می‌کند. بی‌شک پزشک ایرانی هم از این قاعده مستثنا نیست، کمااینکه دانشمندان بزرگی چون حکیم محمدبن ذکریای‌رازی خود از پزشکان حاذقی بود که مطالب منابع مکتوب و غیرمکتوب پزشکی زمان خود را به صورت علمی و تجربی بررسی می‌کرد آنها را به محک تجربه می‌سپرد، در بوته نقد قرار می‌داد و نتایج آن را مکتوب کرده و در اختیار دیگران قرار می‌داد. امروزه نیز این شیوه پسندیده نیاکان و گذشتگان این سرزمین باید الگوی رفتاری ما در مقوله احیای طب باشد و هرگونه ادعا و نقدی باید در مجامع علمی و فضاهای تخصصی صورت گیرد و از برخورد‌های ژورنالیستی و جوسالارانه با موضوع طب اسلامی- ایرانی که بعد از سال‌ها مهجوریت به همت دلسوزان آن، دوباره احیاشده و کم‌کم جایگاه خود را در سبک و سیاق زندگی مردم باز می‌کند، بشدت پرهیز شود.