بازی 2 تیم بزرگ فوتبال اروپا که درست مانند یورو 2004 در اولین دیدارشان به مصاف هم رفتند یادآور بازی دیدنی زیزوی دوست‌داشتنی در آن سال بود. هفتمین بازی جام چهاردهم، جدال خروس‌ها و شیرها، انگلیس طلسم‌شده در برابر فرانسه متحول‌شده (بعد از جام‌جهانی) بود هرچند گویی بیشتر روی 6 امتیاز 2مسابقه دیگرشان دل بسته بودند و کمی محتاطانه پا به مسابقه اولشان گذاشته بودند اما تماشای بازی 2تیم مطرح اروپایی در شبی آرام هم خالی از لطف نبود. در ترکیب انگلستان حضور چمبرلن جوان نشان می‌‌داد روی هاجسون روی غافلگیر کردن حریف نامی خود حساب باز کرده اما این شاگرد آرسن ونگر در بازی گم بود و نتوانست به تیمش کمکی در این راه بکند. البته انتظارها از این بازیکن خوش آتیه شاید کمی زود باشد. در آن طرف میدان لوران بلان با گذاشتن مالودا پشت سر ریبری خواست به تقویت گوش‌هایش بیفزاید جایی که انگلستان 2 مدافع کنار خوب داشت. با اینکه فقر یک بازیکن میانی بازیساز در خط هافبک این تیم شاید دلیل دیگری بر این انتخاب نیز بود. شرکت 2 بال کناری فرانسه یعنی نصری و ریبری در بازیسازی توان ضدحمله‌های فرانسه را کمی کاسته بود. به همین دلیل آنها سعی می‌‌کردند توپ را به پشت محوطه جریمه حریف برسانند و با پاس‌های پیاپی در عرض موقعیت ضربه زدن برای خود بسازند. شیرهای بریتانیا با زدن گل اول بازی خودی نشان دادند. آنها از نبود مدافعان مرکزی سرزن در تیم فرانسه نهایت بهره را بردند و با اتکا به نقطه قوتشان در سرزنی با ارسال جرارد به مرکز خط دفاع فرانسه به گل دست یافتند. شاید بهتر بود مربی جوان خروس‌ها برای پوشش دادن این منطقه در این بازی خاص از 2 هافبک تدافعی در کنار هم استفاده می‌کرد.
موثرترین بازیکن:
سمیر نصری، مرد اول این دیدار نام گرفت. او که انگار از انگیزه‌های شخصی فراوانی هم برای درخشش در این بازی برخوردار بود همه‌کاره تیمش بود. در غیاب یک بازیکن تخریبی در ترکیب سه‌شیرها نصری پشت محوطه جریمه انگلیس خیلی خوب جولان می‌‌داد. این بازیکن ارزشمند به ندرت توپی را از دست داد و این امر برای فرانسه بسیار مثبت جلوه کرد چرا که همین مساله به آنها کمک کرد در این دیدار مهم ضدحمله نخورند.