گروه سیاسی: حضرت آیت‌الله العظمي خامنه‌ای رهبر حكيم انقلاب اسلامی در دیدار خانواده مرحوم
«حاج عبدالله والی»* كه در ایام سالگرد درگذشت وی انجام شد، با اشاره به آثار اخلاص و بركات استقامت در كار، خاطر‌نشان كردند: كارهای خالصانه و بی‌هیاهو در كل بنای جمهوری اسلامی اثر می‌گذارد و آن را مستحكم می‌كند. به گزارش پایگاه اطلاع‌رسانی دفتر مقام معظم رهبری، متن زير چكيده‌ای از بيانات رهبر انقلاب اسلامی در ديدار اخیر با خانواده مرحوم حاج عبدالله والی است:
بسم الله الرحمن الرحيم
مرحوم آقای حاج عبدالله والی يكی از آدم‌هايی است كه قطعاً در تاريخ انقلاب و تاريخ كشور اسمش خواهد ماند و نامش به نيكی ياد خواهد شد؛ خداوند درجاتش را عالی كند. من با اينكه ايشان را از نزديك نديده بودم و هیچ يادم نمی‌آيد كه با ايشان ملاقاتی داشته باشم اما دورادور ايشان را می‌شناختم، می‌دانستم كه در بشاگرد مشغول خدمات با‌ارزشی هستند. منطقه را هم من می‌شناختم، به قول خودشان، بِش‌گَرد. ما ايرانشهر كه بوديم، از منطقه‌های دلگان و بشاگرد و میناب- چون دلگان سر راه بشاگرد به ايرانشهر است، همه‌اش سر راه ميناب است- بعضی از دوست و آشناهای ما با زحمت اين راه سخت و طولانی را طی می‌كردند و به دیدن ما می‌آمدند. از بشاگرد گاهی پیش من می‌آمدند. يك وقت از آنجا یك پيرمردی آمد كه يك جنبه روحانی داشت- اهل علم نبود، يك پارچه سفيدی سرش پيچيده بود- يادم هم نيست اسمش چه بود. آمد و از فقر آن مردم شكايت می‌كرد. يك عبارتی به‌كار برد كه از بس من خوشم آمد، بعد از سی و چند سال، تا حالا يادم مانده. گفت: آنجا «های هايِ آب است و وای وايِ نان»! آن طرف‌های دلگان آب زياد است ولی زمين نيست، در نتیجه نان نيست. قبل از انقلاب مثل اینكه اینجا بكل وجود خارجی نداشت، یعنی دستگاه‌های حكومتی اصلاً به آنجا اعتنایی نداشتند. آن‌وقت بعد از انقلاب، يك مرد جوانِ مؤمنِ انقلابی پا می‌شود می‌رود آنجا، همه دلبستگی‌هايش را از شهر و خانه و زندگی، به مركز مأموريت منتقل می‌كند و برادرهایش را هم می‌كشاند دنبال خودش می‌برد. شماها هم انصافاً ایستادید... شما زندگی و خانواده و زن و بچه و مادر و پدر و همه اينها را گذاشتيد اينجا، رفتيد آنجا
بی‌سر و صدا مشغول خدمت شديد، نه جايی ثبت كرديد، نه جايی تابلو زديد. بعضی‌ها هستند، هر كاری می‌خواهند بكنند، قبل از اينكه كار انجام بگيرد، تابلويش را می‌زنند! مدت‌ها اين تابلو آنجاست، هيچ كاری هم انجام نگرفته. بعضي‌ها هم نه، كار را انجام می‌دهند، هيچ تابلويی هم ندارد. كار مرحوم حاج عبدالله والی و شماها از اين نوعِ دوم است، يعنی بی‌تابلو رفتيد و برای خدا كار واقعی كرديد، اينها خيلی باارزش است. شما بدانيد، اينجور كارهای بی‌سروصدا و خاموش و خالصانه، نه فقط برای شما پیش خدای متعال درجه و مرتبه درست می‌كند، بلكه در كل بنای جمهوری اسلامی اثر می‌گذارد، مثل سيمانی است كه در يك بنايی تزريق كنند و آن‌را مستحكم كنند. با انجام اینجور كارهای مخلصانه، بنای جمهوری اسلامی مستحكم می‌شود بدون اينكه كسی بفهمد. یعنی وقتی در گوشه و كنار كشور، در بين مردم، كسانی هستند كه كار را برای خدا می‌كنند، كار را مخلصانه انجام می‌دهند، دنبال هياهو و جلب نظر این و تحسين آن نيستند، یكی از خواصش اين است كه اصلاً خود اين بنا را مستحكم می‌كند، مثل روحی كه در يك كالبدی بدمند. بنابراين، این كارهای شماها اينجور ارزش دارد... اين اخلاص و تداوم كار، خیلی ارزش دارد. ببینید، در این كارهای معنوی و توسلات و دعا و ذكر و اينها هم روايت داريم كه كار را تداوم بدهيد. در روايت دارد كه حداقل مدتی كه شما يك عملی را انجام می‌دهيد، يك سال باشد. فرض بفرماييد شما بنا می‌گذارید يك نمازی را كه مستحب است، هر شب یا در شب معین خودش در هفته، بخوانيد. می‌گويند حداقل يك سال اين را ادامه دهيد، هرچند بهتر اين است كه انسان تا آخر عمر ادامه بدهد. يعنی تداوم، يك عنصر جديدی است غير از خودِ اصلِ شروعِ عمل. «فلذلك فادع و استقم كما امرت». استقامت، يعنی همين كار را در همان خط و جهت درست دنبال كردن. الحمدلله شما استقامت كرديد... این را هم من به شما خانم‌ها- بویژه همسران- بگویم؛ بخش عمده از ثواب كاری كه انجام می‌گيرد، مال شماست، چون شماها اگر چنانچه همراهی نمی‌كردید، نق می‌زدید، دعوا می‌كردید- این چه وضعی است؟ اين چه زندگی‌‌ای شد؟ شما كه اینجا پیداتان نمی‌شود- مردان شما دیگر طاقت نمی‌آوردند. بالاخره هر چه هم آدم انگيزه داشت، ديگر نمی‌توانست. اين همراهی شماهاست كه به اینها دل داد، جرأت داد و رفتند؛ اینها خیلی مهم است...
*
حاج عبدالله والی را می‌توان يكی از اسوه‌های درخشان عمل و اقدام جهادی دانست كه در لبيك‌گويی به اشاره حضرت امام (ره) كه فرموده بودند: «به داد بشاگرد برسيد!» به منطقه دورافتاده و محروم بشاگرد هجرت كرد. حاج عبدالله والی در عمل به تكليف، سال‌ها با بشاگردی‌ها نفس كشيد و با آنان زندگی كرد. وی در 23 سال خدمت و تلاش مخلصانه اين ديار محروم را به آبادانی نسبی رساند به طوري‌كه حقيقتاً می‌توان او را نمادی از «مديريت جهادی» دانست. اين هجرت و جهاد عظيم، سال 1361 آغاز و در 8 ارديبهشت 1384 با رحلت او پايان گرفت. روحش شاد!