در دور دوم مرحله گروهی یورو 2012 بود. شاگردان پراندلی که با متوقف کردن قهرمان جهان، یورو را خوب آغاز کرده بودند برای صعودشان از این گروه می‌دانستند نباید به کروات‌ها ببازند. کرواسی با برد در برابر ایتالیا 6 امتیازی می‌شد و این، کار را برای 2 غول اروپایی بی‌نهایت خطرناک می‌کرد. در ابتدای بازی این‌طور به نظر می‌آمد که کرواسی در حال و هوای بازی نخست است و مقابل ایتالیای باتجربه دچار شجاعتی کاذب شده. فشار آوردن روی دروازه آتزوری در دقایق اولیه بازی این اجازه را به تیم ایتالیا می‌داد تا آنها به بازی مستقیم روی آورند. بازیکن هدف بالوتلی بود که وظیفه کنترل توپ‌های ارسالی را داشت تا کاسانو به فضاهای خالی دفاع حریف بزند. لاجوردی‌ها از این حربه سودی نبردند تا اینکه جریان بازی عادی شد و کروات‌ها متوجه شدند در برابر چه تیمی قرار گرفته‌اند و به همین دلیل کمی عقب‌نشینی کردند. هرچه به پایان نیمه اول نزدیک می‌شدیم ایتالیا بیشتر بازی را در اختیار می‌گرفت و قدرتش را بر حریف دیکته می‌کرد. حرکات ضربدری 2مهاجم این تیم و جابه‌جایی با بازیکنان کناری فضاهای زیادی را برای حرکت پیرلو، مارکیزیو و موتا ایجاد کرد. همین رسیدن هافبک‌های میانی به پشت محوطه جریمه عرصه را بر تیم کرواسی تنگ کرد تا بالاخره آنها تحت فشار دچار اشتباه شوند و بعد از چند ضربه‌ای که به سمت دروازه‌شان شلیک شد با خطا در منطقه‌ای مناسب برای استاد مسلم ضربات ایستگاهی فرصت هنرنمایی فراهم کنند. پیرلو هم به زیبایی هرچه تمام‌تر توپ را وارد دروازه پلتیکاسا کرد. نیمه دوم هر دو تیم شرایط متفاوتی داشتند. ایتالیا که سعی در حفظ نتیجه داشت شاید بی‌مورد دست از بازی روان و هجومی نیمه اولش کشید و همین موقعیت‌های فراوانی به تیم باانگیزه کرواسی داد که از کناره‌ها خطرناک بودند. ارسال‌های متعدد بازیکنان کرواسی آنها را به گل هم رساند. گلی که می‌شد اگر 3 مدافع ایتالیایی اندکی با فاصله بیشتر نسبت به هم قرار می‌گرفتند زده نشود. اما ایده‌های تازه همواره با اشکالاتی روبه‌رو هستند و این برای تیم پراندلی با 3 دفاع اجتناب‌ناپذیر است. بعد از گل تساوی انتظار می‌رفت ایتالیایی‌ها دوباره پیش بروند اما انگار ستاره‌های موثر هجومی آتزوری خیلی زود از نظر بدنی تحلیل رفته بودند. (علت آن شاید به خاطر فشاری بود که در دیدار مقابل اسپانیا متحمل شده بودند.) پراندلی که با تعویض موتا و به بازی فرستادن مونتولیوو سعی داشت فشار بازیسازی تیمش را از روی دوش پیرلو بردارد، چون فاصله خطوط سه‌گانه‌اش افزایش پیدا کرده بود، موفق به اجرای برنامه‌اش درون زمین نشد تا نتیجه مساوی برای این دیدار ثبت شود و کار ایتالیا برای صعود سخت.
موثرترین بازیکن:
از جام‌جهانی 2006 که پیرلو سوپراستار تیمش در آن جام دراماتیک بود تا یورو 2012، 6 سال گذشته اما بازی این بازیساز قهار افت که نداشته هیچ، کامل‌تر هم شده است. او تا وقتی 2هافبک کارگر در کنارش داشت بازی بی‌نقصی انجام داد. خستگی او در نیمه دوم روی کار تیمی ایتالیا اثرات بسیار بدی گذاشت البته این خستگی را می‌شود به پای تنها بودن این طراح بی‌بدیل در میانه میدان ایتالیا گذاشت که کسی را نداشت وظایفش را با او تقسیم کند تا شماره 21 بتواند انرژی‌اش را در 32 سالگی برای تمام دقایق بازی حفظ کند.