مهدی طاهرخانی: شامگاه سه‌شنبه 23 خرداد‌ماه سال 91 خورشیدی؛ اینجا ورزشگاه آزادی است و غالب تماشاگرانش که نسل سومی هستند یک حس مشترک دارند؛ ترس، هراس و بیم از پریدن رویای حضور جام‌جهانی. اینجا ورزشگاه آزادی است و ساعت نزدیک به 10 شب اما سوالات یک به یک در ذهن همه رژه می‌رود؛ آیا با این روال، کی‌روش توان بردن ایران به برزیل را دارد؟ مرد پر‌ادعای پرتغالی 3 بار ایران را برابر قطر آرایش می‌کند اما از دل این 3 بازی تنها 3 تساوی حاصل می‌شود. باری هنگام هنگامه ترسیدن است. هر‌کسی هر چیزی می‌تواند بگوید اما آنچه تیم‌ملی فوتبال ایران در تاشکند به نمایش گذاشت ربطی به فوتبال، آرایش و دانسته‌های کی‌روش نداشت؛ گل خوردیم داور آن را به نفع ما نادیده گرفت و سپس بعد از 90 دقیقه دفاع، بازی را با یک گل در دقایق پایانی بردیم. علی کریمی هر‌چه در زمین واقعگراست و با فکر، در مصاحبه عکس آن. او باید بفهمد وقتی رسانه ایرانی از نوع بازی تیم‌ملی‌اش انتقاد می‌کند هدفش تخریب سربازان سپید‌پوش نیست بلکه به صدا در آوردن زنگ خطر است. ملزم به حضور نوسترآداموس نبود بلکه هر فرد نیمه‌فوتبالی هم می‌دانست با تکرار نمایش تاشکند بعید است راه حضور در برزیل هموار باشد.
اینجا ورزشگاه آزادی است و حالا کارلوس کی‌روش به عنوان آخرین نفر و بعد از بازیکنان وارد رختکن می‌شود. کاش یکی پس از او وارد رختکن می‌شد و به او می‌گفت: «نوع تفکرت درباره رسانه‌های ایران را کمی معتدل کن». کسی در اینجا هیچ عداوتی با او ندارد اگر در مطبوعات نوشتند حق ما پیروزی در تاشکند نبود تنها از آن جهت بود که ما قصد خود‌فریبی نداشتیم وگرنه خرج کردن یک تیتر حماسی پس از یک برد باد‌آورده ساده‌ترین کار موجود در عالم ژورنالیستی است. از دست دادن 2 امتیاز در چنین تورنمنت‌هایی که تنها یک امتیاز بیشتر در آن می‌تواند بلیت حضور در جام‌جهانی 2014 را اوکی کند، مساله‌ای نیست که بتوان به‌سادگی از آن عبور کرد. تجربه زمان سرمربیگری مایلی‌کهن، بلاژوویچ و دایی در تیم‌ملی هنوز در ذهن‌مان هست؛ همین تساوی‌های خانگی بود که یا راه حضور در جام‌جهانی را بر ما بست یا نصف جان‌مان کرد تا به آن برسیم. ای‌کاش یکی امروز اینجا بود تا این تجربه تلخ را به‌صورت کاملا پرتغالی برای سرمربی تیم‌ملی تفهیم کند.
پول داریم، ستاره نداریم
آن بازیکنی که شماره 10 تیم‌ملی را بر تن کرده بود به اصطلاح بکرترین پدیده این چند سال اخیر فوتبال ماست و نامش کریم انصاری‌فر است؛ گمانه‌زنی می‌شود پرسپولیس برای به‌خدمت‌گیری‌اش رقم یک‌میلیارد و 500 میلیون را پیشنهاد داده است. چه کسی شمرد چند‌بار توپ به پایش خورد و چند موقعیت ایجاد کرد؟ اگر ناصر محمد‌خانی و حمید علیدوستی امروز 20 سال جوان‌تر بودند تیم‌ملی که هیچ آیا در همین سایپای قعر‌نشین هم جا برای بازی کردن ستاره یک‌میلیارد و نیمی وجود داشت؟ آن یکی که یک هفته ستاره تاشکند صدایش می‌کردیم، همانی که از الغرافه محترمانه اخراج شد، هم اویی که غالب اوقات در الوصل و تیم‌ملی به‌صورت ذخیره به میدان می‌آید محمدرضا خلعتبری است که حضورش برای تیم‌های ایرانی به مثابه یک رویای دست‌نیافتنی است. این خوشبختی او است یا نگونبختی ما؟ آن مدافعی که چند بار سایه توپ را زد اسمش سید‌جلال حسینی بود که در 31 سالگی 900 میلیون تومان ناقابل با پرسپولیس قرارداد بسته است. بیچاره پنجعلی که رنگ قرارداد یک میلیونی را هم هرگز ندید. اینها ستاره‌های این روزهای نقل و انتقالات فوتبال ما هستند که برابر علی کریمی 34 ساله اصولا حیف نام فوتبالیست است که کنارشان بگذاریم. ستاره‌های نقل و انتقالات فوتبال ایرانی در زمین مسابقه به اندازه
10 میلیون هم نمی‌درخشند اما قیمت‌شان با توجه به جدول تناسب به همان منزلتی است که ستاره‌های شماره یک جهان از بارسا و رئال و من‌سیتی می‌گیرند. واقعیت را همگان دیدند این فوتبال در 5 سال اخیر هیچ ستاره در‌خور توجه‌ای که حتی تیم‌های درجه 2 اروپایی به سراغ‌شان بیایند را پرورش نداده است. در این یک مورد شاید حق با کی‌روش است که لیگ ایران را رها کرده و در لیگ سوئد و بلژیک و دانمارک به دنبال امثال امید نظری‌ها می‌گردد؛ بازیکنانی که دست‌کم قیمت‌شان به فوتبال‌شان می‌خورد.