رضا خسروی:
شنیدن رقم‌های میلیاردی که قرار است باشگاه‌ها به برخی بازیکنان بدهند، در شرایطی که اکثر مردم زیر‌فشار اقتصادی شدید قرار دارند و حقوق‌ها کفاف زندگی پرمشقت این روزها را نمی‌دهد، هر شنونده‌ای را متاثر می‌کند که چرا باید در فوتبالی که هیچ نفعی برای این مردم ندارد و ناامیدی‌هایشان را بیشتر می‌کند، چنین پول‌هایی به برخی بازیکنان داده شود. بررسی میانگین درآمد یک معلم، یک کارمند، یک مهندس یا حتی یک پزشک حاذق نشان می‌دهد فاصله درآمد آنها با فوتبالیست‌هایی که حتی یک‌سوم آنها زحمت نمی‌کشند و البته تحصیلات و سواد بالایی هم ندارند، بسیار زیاد و متاثر‌کننده است اما در سال‌های اخیر چه کسی پیدا شده بر سرعت گرفتن این روند مخرب نظارت کند؟ کدام مقام نظارتی با جدیت وارد بازار آشفته نقل و انتقالات شده و اول از همه با مدیرانی که چنین رقم‌هایی را پرداخت می‌کنند، برخورد کرده؟ کدام مسؤول در فدراسیون فوتبال این توانایی را دارد که با مدیران و بازیکنان متخلف برخورد کند؟ کدام مقام دولتی- که همه این پول‌ها از جیب دولت و از بیت‌المال به این بازیکنان داده می‌شود - وارد ماجرا شده و با متخلفان برخورد کرده است؟ با گذاشتن نام حرفه‌ای روی لیگ برتر ایران- که البته هیچ چیزش به حرفه‌ای‌ها نمی‌خورد- روند پرداخت به بازیکنان و مربیان سیر نجومی به خود گرفت و بازیکنی که از نظر فنی کیلومترها با بازیکنان بزرگ دهه‌های 50 و 60 فوتبال ایران فاصله داشت، برای یک فصل رقمی گرفت که بازیکنان بزرگ آن 2 دهه در تمام دوران فوتبال خود چنین رقمی دریافت نکردند. حالا این روزها 2 باشگاه استقلال و پرسپولیس- که بالاترین میزان بدهی در تمام تیم‌های لیگ برتر را دارند- گوی سبقت را در پرداخت‌های نجومی به بازیکنان از یکدیگر می‌ربایند و پول‌ها و اقلام دیگری به بازیکنان می‌دهند که هیچ ثمره‌ای جز افزایش بدهی‌های میلیاردی برای این دو باشگاه نخواهد داشت. پرسپولیس و استقلال در سال‌های اخیر آنقدر در این فوتبال هزینه بی‌مورد کرده‌اند که حالا هرکدامشان بالای 10 میلیارد تومان بدهی دارند و ظاهرا این میزان هر سال در حال افزایش است و مدیر فعلی برای مدیر بعدی بدهی می‌گذارد و این چرخه همچنان ادامه خواهد داشت! اینکه یک مدیر توانایی دارد برای یک فصل پول زیادی را به باشگاه می‌آورد- که در آن هم شک و شبه‌های زیادی وجود دارد که از کجا می‌آورد - اصلا بد نیست اما وقتی سوابق گذشته را بررسی می‌کنیم متوجه می‌شویم قبلا نیز مدیرانی به پرسپولیس و استقلال آمده‌اند که اقدام به جذب بازیکنان بزرگ و پرداخت‌های سنگین کرده‌اند اما نه‌تنها تیم‌شان موفق نبوده و جامی را کسب نکرده است، بلکه زمانی که صندلی ریاست باشگاه را ترک می‌کردند تنها میلیاردها تومان بر بدهی‌های این باشگاه افزوده بودند. همین پرسپولیس که این روزها ولخرجی‌هایش مورد انتقاد اهالی فوتبال بویژه مدیران باشگاه رقیب قرار گرفته است، چند سال پیش و زمانی که اکبر غمخوار، مدیرعامل این باشگاه شد، با بازیکنان بزرگی چون کریم باقری، علی دایی، یحیی گل‌محمدی، جواد کاظمیان و... قرارداد بست و میلیاردها تومان هم هزینه کرد اما نه‌تنها تیمش قهرمان نشد بلکه میزان بدهی‌های باشگاه چند برابر شد! نکته عجیب درباره مدیران استقلال و پرسپولیس این است که با وجود اینکه هرکدامشان میلیاردها تومان برای این 2 باشگاه بدهی باقی گذاشته‌اند اما وقتی از باشگاه رفته‌اند هیچ نهاد و مقام نظارتی یک بار هم از آنها سوال نکرده است که این پول‌ها کجا رفت و این بدهی‌ها از کجا آمد؟ شاید به همین خاطر است که مدیران استقلال و پرسپولیس با خیالی آسوده چک می‌کشند و وعده‌های میلیاردی می‌دهند و در پایان مهلت ماموریت‌شان که اکثرا هم با برکناری از سوی مقامات بالادستی صورت می‌گیرد، خیلی راحت و با خیالی آسوده و البته برخی با جیبی پر از پول صندلی را به فرد بعدی تحویل می‌دهند تا سختی‌های مدیریت این دو باشگاه را او تحمل کند. برای فصل دوازدهم لیگ برتر هم این دو باشگاه در حال هزینه کردن میلیاردی هستند و با وجود اینکه نهادهای نظارتی سوابق گذشته را دارند و می‌دانند که این هزینه کردن‌ها تنها جیب بازیکنان و برخی واسطه‌ها و مدیران را پر می‌کند و میزان بدهی‌ها را افزایش می‌دهد اما هیچ واکنشی به آن نشان نمی‌دهند و ظاهرا منتظرند تا اول ثابت شود بدهی باشگاه‌ها افزایش پیدا می‌کند تا بعد مثل ادوار گذشته هیچ کاری به مدیران مقصر نداشته باشند.