صرفنظر از اینکه چه موضعی درباره گشت ارشاد داشته باشیم، انجام وظیفه نیروی انتظامی در باب معضل بدپوششی که دختر و پسر هم ندارد، خیال مرا از ناراستی تهمتی بزرگ به نظام جمهوری اسلامی خاطرجمع کرده است. واقعیت این است که نظام هر وقت موفق می‌شود فتنه‌ای تلخ را به یوم‌اللهی شیرین ختم کند، عده‌ای جمهوری اسلامی را به باد این نقد آمیخته با طعنه می‌گیرند که بنا دارد با دادن آزادی اجتماعی، جوانان را سرگرم لذت کند تا اسیر در خوشی‌های پست، هرگز در میدان سیاست، موی دماغ نظام نباشند. اعتراف می‌کنم گاهی متاثر از دیدن سیما و سینما، ترسی بزرگ وجودم را می‌گیرد که نکند این افترا راست بوده باشد اما خب! وجود یک گشت ارشاد سفت و سخت کافی است تا پاک بدانم دامن نظامم را از لکه ننگ این اتهام. گرم کردن سر جوانان با لذایذ دنی و دنیوی، آنقدر که غرق در شهوت شوند و بی‌خیال سیاست و حکومت، نشان به نشان گشت ارشاد، افترایی بیش نیست. جمهوری اسلامی نسل جوانش را پاک می‌خواهد، نه آلوده. از بن و اساس فرق دارد جمهوری اسلامی با نظام طاغوت. به شهادت گشت ارشاد، جمهوری اسلامی بیشتر می‌پسندد که جوانش، هوشیار و در صحنه باشد تا اتفاقا گاهی سوال‌پیچش کند، نه اینکه در منجلاب فساد و تباهی غوطه‌ور باشد و نه به مدح و نه به نقد، کاری به کار نظام نداشته باشد. اگر جمهوری اسلامی با رژیم طاغوت، چند تفاوت استراتژیک داشته باشد، یکی از مهم‌ترین نقاط افتراق، همین جاست. جمهوری اسلامی نظامی نیست که از 25 خرداد، یا حتی از 18 تیر بترسد. ترس نظام آنجاست که دل نگران دین و آیین نسل جوان نباشد. جمهوری اسلامی نیامده که به هر قیمتی بماند؛ آمده به نیت گره زدن زلف جوانان خود به اعتکاف. آمده که مسؤول باشد در زمینه حجاب زنان و پوشش مردان. پس گرم باد دم گشت ارشاد که پاک‌کننده دامن نظام از وصله‌های ناجور است. این مهم، برترین خاصیت گشت ارشاد است که مع‌الاسف در مباحث زرد ژورنالیستی مغفول مانده. اگر گشت ارشاد، جز این هیچ سودی نمی‌داشت، برای حمایت ما از نیروی انتظامی کافی بود. درباره گشت ارشاد، جز این نکته حیاتی، به نکات دیگری هم اشاره می‌کنم.
یک:
خیلی مهم نیست ما با گشت ارشاد موافق باشیم یا نه. ایضا خیلی مهم نیست زاویه مخالفت ما با گشت ارشاد. گشت ارشاد وظیفه قانونی نیروی انتظامی به 2 سبب شرع و قانون است. اینجا نیروی انتظامی مشغول انجام وظیفه است و از همین منظر، من با راهپیمایی در حمایت از نیروی انتظامی هم به خاطر گشت ارشاد، راستش خیلی موافق نیستم. آیا ما بعد از نماز جمعه در حمایت از سربازان گمنام امام زمان(عج) که عوامل ترور دانشمندان هسته‌ای را به تکرار شکار کرده‌اند، تظاهرات می‌کنیم؟! اگر چه موضوع حجاب، یک موضوع ناموسی است اما باورم هست حیثیتی کردن گشت ارشاد، کمکی به نیروی انتظامی نمی‌کند. یک وقت هست که ما داریم در باب حجاب سخن می‌گوییم، یک وقت هست که ما مشخصا داریم درباره گشت ارشاد حرف می‌زنیم. بابت چیزهایی از جنس گشت ارشاد، نیروی انتظامی دارد حقوق می‌گیرد و بدیهی‌ترین کارش را می‌کند. البته قبول دارم که نیروی انتظامی در مقوله گشت ارشاد، تنهاست. دولت که به نظر می‌رسد خرج خود را کلا جدا کرده. مجلس هم که درگیر و دار فراکسیون و منازعات پوچ، گیر کرده. نهادهایی که موظف به کار ایجابی و فرهنگی هستند هم سمفونی غفلت و کم‌کاری‌اند و این ندانم‌کاری‌ها، بار روی دوش نیروی انتظامی را مضاعف کرده. حتی بعضا ما بچه‌حزب‌اللهی‌ها هم خیال می‌کنیم که سردار احمدی‌مقدم و بهمن کارگر و دیگر عزیزان نیروی انتظامی، از روز اول که پا به این دنیا گذاشته‌اند، نظامی و انتظامی بوده‌اند و هیچ سر و کاری با محیط دانشگاه و کتب شهید مطهری و جملات دکتر شریعتی و حسینیه ارشاد نداشته‌اند! و نمی‌توانند چون ما سخن به زیبایی بگویند که مثلا «ارشادی اگر به، همان بهتر حسینیه، نه گشت»! به زدن این حرف‌ها باشد، سران نیروی انتظامی هم قطعا نکته‌های باریک‌تر از مو در آستین دارند، لیکن رئیس نیروی انتظامی، وزیر ارشاد نیست. بگیر و ببند و اخم و تخم و دستبند و گشت ارشاد اما وظیفه قهری نیروی انتظامی است. به نیروی انتظامی ربطی ندارد که دیگر ارگان‌ها درباره جوانان چه کرده و چه‌ها نکرده‌اند. این نیرو، موظف به وظیفه خویش است؛ حتی اگر من بچه‌حزب‌اللهی هم روشنفکری پیشه کنم و حرف‌های قشنگ بسرایم!
دو:
حکومت طبعا بی‌هیچ واهمه‌ای از لومه لائمین، از نیروی انتظامی و گشت ارشاد دفاع می‌کند. همچنانکه تمنای حکومت از نهادهای دیگر که در این باره موظف به کار فرهنگی و ایجابی‌اند، کار درست و درمان فرهنگی و ایجابی است. حکومت از نیروی انتظامی، چیزی در مایه‌های گشت ارشاد می‌خواهد و از وزارت ارشاد، کاری در حوزه فرهنگ.
ادامه در صفحه 12