نارنجي سياه شد

گروه مرگ در روز آخر مرحله گروهی به شکلی درآمده بود که هر 4تیم امکان صعود و حذف داشتند. نکته جالب در این باره اینکه در گروهB، آلمان تا قبل از دیدار آخر
6 امتیازی و هلند صفر امتیازی بود اما هیچ چیزی برای
2 تیم قطعی نشده بود! تاریخ فوتبال به یاد ندارد 2 کشور که سابقه دشمنی دیرینه‌ای با هم دارند سرنوشتشان تا این حد به هم گره بخورد. اگر اتفاقات جوری رقم می‌خورد که آلمان باید حذف می‌شد، بدون‌شک هلند هم به خانه‌اش بازمی‌گشت و اگر لاله‌های نارنجی قرار بود در جام باقی بمانند، علاوه بر پیروزی خودشان، باید ژرمن‌ها را هم تشویق می‌کردند تا آنها هم برنده دیدار با دانمارک شوند. با خروج فان‌بومل و آفلای به نظر می‌آمد هلند با استفاده از فان‌پرسی و هونتلار با 2 مهاجم به مصاف پرتغال آمده اما در حقیقت نیمه اول که اینگونه نبود و بیشتر می‌شد اینگونه برداشت کرد که حضور توام 2 مهاجم نوک هلند در زمین برای دقایق حساس پایانی پیش‌بینی شده است (نمایش فان‌پرسی در نیمه اول نشان داد او دور از دروازه نمی‌تواند کمترین سودی به تیمش برساند). لاله‌ها بازی پایانی مرحله گروهی را توفانی آغاز کردند که البته انگیزه‌های شخصی نفرات جایگزین پررنگ‌تر از تغییر تاکتیکی فان‌مارویک بود چرا که بعد از به ثمر رساندن گل اول عطششان فروکش کرد. پرتغال بازهم از پشت سر رونالدو ضربه خورد. گل فان‌درفارت، چهارمین گلی بود که برزیل اروپا درون دروازه‌اش دید؛ 4 گلی که همگی از سمت چپ آنها طرح‌ریزی شده بود. حضور موتینیوی ریزنقش بین کوئنت‌رائو و کریس سمت چپ پرتغالی‌ها را بی‌دفاع گذاشته بود. برای همین پس از دریافت گل، میرلش خشن با موتینیو جابه‌جا شد و از آن پس بود که شاگردان بنتو توانستند بازی را در اختیار بگیرند. پرتغال در این دیدار بی‌نهایت حساس 2 حربه جالب هم داشت؛ استفاده از بازی مستقیم برای خارج کردن هافبک‌های سرشناس هلندی از جریان بازی و فرستادن این توپ‌های بلند به سمت راست برای نانی. آنها با این کار فضای بیشتری برای استارت‌های فوق‌سریع رونالدو مهیا می‌کردند. همچنین با این ترفند رونالدو بیشتر به دروازه نزدیک می‌شد تا کناره‌ها و این برای هلند که مدافعان بسیار ضعیفی در این جام داشت دردسرساز می‌شد. هر 4 مدافع هلند از مهار کریس عاجز بودند و جالب اینکه دی‌یونگ که در این دیدار به فان‌بومل ترجیح داده شده بود هم این وظیفه را نداشت. چهره فان‌مارویک چهره یک مربی ناتوان بود. وقتی او احساسی عمل می‌کند و رو به سیستمی می‌آورد که تا به حال حتی به صورت آزمایشی آن را اجرا نکرده، نمی‌شد از هلند انتظار معجزه داشت. ورود آفلای به جای ویلمس آنها را از 1-3-2-4 به 2-3-2-3 تغییر حالت داد اما بیشتر از آنکه هلند از این تغییرات سود ببرد این پرتغال بود که با عرض دادن به بازی و بهره گرفتن از سرعت 2 بال کناری روی ضدحملات کلاسیکشان هر کار دلشان خواست کردند. هلند فقط در 15 دقیقه ابتدای کار روی دروازه حریف خیمه زد و به یک گل هم رسید. آنها برای پیروزی به نزدیک بودن به دروازه پرتغال نیاز مبرم داشتند اما اضافه کردن یک بازیکن کناری به جای افزودن به بازیکنان میانی عملا این امکان را غیرممکن کرد. شاید این تنها دیداری بود که آقای مربی باید از دامادش در نظم دادن به تیمش استفاده می‌کرد اما فان‌مارویک در یورو 2012 یک اشتباه نداشت تا شاهد حذف ناباورانه هلند، بدون امتیاز از این مسابقات باشیم. پائلو بنتو از تیم معمولی پرتغال و یک تک‌ستاره فوق‌العاده تیمی تمام و کمال ساخته است. تیزبینی، هوش بالا و شوری که در کنار زمین دارد گویای این است که او چقدر به موفقیت فکر می‌کند و از آن لذت می‌برد. کریستیانو را کنار بگذارید و ببینید او با چه بازیکنانی این نمایش بی‌نظیر و دلچسب را ارائه می‌دهد. حالا می‌توان تیم او را با این رونالدوی مهارناشدنی در حد یک مدعی دانست. فوتبال زیباست. این را می‌شود از نمایش مردانه هر 4 تیم گروه مرگ در روز پایانی برداشت کرد. در تمام لحظات 2 بازی اتفاقاتی روی می‌داد که جدول را زیر و رو می‌کرد اما همه چیز در نهایت احساس مسؤولیت به پایان رسید. وقتی آلمان در بازی همزمان دانمارک را شکست می‌دهد و پرتغال، هلند پرادعا را، این نکته را به ما می‌آموزاند که هر تیمی به وظیفه خودش عمل کند خیلی وقت‌ها برای موفقیت کفایت می‌کند و نیازی به معجزه نیست.

فان مارويك: من مسؤول ناكامي هلند هستم

برت فان‌مارويك پس از شكست 2 بر يك تيمش مقابل پرتغال و حذف از رقابت‌هاي يورو 2012 گفت: در اين بازي شروع خوبي داشتيم ولي تيم اطمينان لازم را نداشت. فرصت‌هاي زيادي داشتيم كه مي‌توانستيم بازي را به نفع خود برگردانيم اما از آنها استفاده نكرديم. شكست در بازي نخست مقابل دانمارك جايي بود كه عدم اطمينان ما به خودمان شروع شد. در اين مسابقه اگر مي‌توانستيم گل دوم را به ثمر برسانيم، مي‌توانستيم بيشتر به خودمان مطمئن شويم. اگر در بازي اول پيروز مي‌شديم، شاهد هلند ديگري مي‌بوديد. قبل از مسابقه گفته بودم اين بازي شرايط منحصر به فردي دارد. در بازي آخر يا اول تورنمنت، تساوي مي‌تواند نتيجه خوبي باشد چون بازي به وقت اضافه و ضربات پنالتي مي‌كشد اما در اين مسابقه مي‌دانستيم كه بايد با اختلاف 2 گل به پيروزي برسيم و به همين دليل ناچار بوديم كه دست به ريسك بزنيم. در ابتداي بازي شرايط به سود ما پيش رفت ولي پس از آن اين طور نشد. خيلي ناراحتيم. بازي خوبي نبود و من مسؤول اين ناكامي هستم. تيم فعلي هلند به استثناي چند پست، همان تيمي است كه به فينال جام‌جهاني 2010 رسيده بود. با چند تغيير سعي كرديم تيم را جوان‌تر كرده و سرعت آن را بالا ببريم. همچنين قصد داشتيم توان تيم را در كارهاي عمقي افزايش دهيم. مي‌دانستيم كه تكرار موفقيت 2 سال قبل كار آساني نيست. مشكل ما در گلزني بود. يك اشتباه فردي موجب شد پرتغال به بازي برگردد. برخي بازيكنان به دلايلي نتوانستند انتظاراتي را كه از آنها داشتيم برآورده كنند.