مجید مظفری، بازیگر موفق نسل اول سینمای پس از انقلاب است که به مرور ستاره بختش افول کرد و در دهه 70 در قامت بازیگری معمولی در تلویزیون حاضر شد. مظفری که دوره میانسالی‌اش با پختگی آمیخته شده بود، مقهور سینما شد و عمده فعلالیتش را معطوف تلویزیون کرد بویژه پس از آنکه تجربه‌ای ناموفق در مقام سازنده فیلم در سینما پشت سر گذاشت. او در سالیان اخیر تمرکزش را بر تهیه‌کنندگی فیلم‌های تلویزیونی معطوف کرده و کمتر در قامت بازیگر فعالیت دارد. مظفری روز گذشته بار دیگر لب به گلایه از شرایط کنونی سینما و تلویزیون گشود با این تفاوت که انتقادهای او از رسانه ملی و رئیس آن این‌بار گزنده‌تر بود. برخی گفته‌های این بازیگر به نقل از خبرگزاري دانشجو در ادامه می‌آید: نزديك به 10 تا 12 سال است كه فيلم سينمايي بازي نكرده‌ام. مدتي است به تلويزيون آمده‌ام اما متاسفانه ضرغامي جلوي بازي ما را گرفته؛ نه مي‌گذارد كار كنيم و نه با ما تسويه‌حساب مي‌كند و پولمان را مي‌دهد. دفترمان را هم داريم مي‌بنديم و همه وسايل را كارتن كرده‌ايم. همين الان اگر جلوي روي شما زنگ بزنم به دفتر ضرغامي مي‌گويند برو تسويه‌حساب كن اما بعد از اينكه مي‌رويم چند ماه ما را مي‌دوانند. سيمافيلم هنوز با ما به خاطر بدهي‌ای كه داشته تسويه‌حساب نكرده و پولمان را نداده. مي‌خواهم به سيم آخر بزنم و همه درد‌دل‌هايم را اينجا طرح كنم. ديگر نمي‌گذارند ما كار كنيم... . الان سريالي در شبكه 2 تصويب شده اما اجازه نمي‌دهند من كار كنم، طبق قراردادي بايد به من 40 ميليون بدهند اما 13 ميليون داده‌اند، دارند كاري مي‌كنند كه همه‌چيز را رها كنم و بروم. يكي از دوستانم به من گفت اين حرف‌ها را نزن چرا كه ممكن است جلوي آن كار شبكه 2 را هم بگيرند اما براي من فرقي نمي‌كند چه اين حرف‌ها را بزنم يا نه ضرغامي جلوي كار را خواهد گرفت. برخي بازيگران حال حاضر مانند محمدرضا گلزار، ضدارزش هستند. برويد زندگي‌اش را ببينيد؛ دوبي گرفته مي‌شود و بعد به بهانه‌اي آزادش مي‌كنند. سبك زندگي‌اش را نگاه كنيد؛ شمالش را مي‌رود، ماشين مدل‌بالايش را دارد و... وي اگر هنرمند بود دلم نمي‌سوخت، ولي آدمي كه ايكات آمده به اين نتيجه رسيده كه مثلا زيباست و صورتش را بين مردم جاانداخته يكدفعه بازيگر مي‌شود. همين آقاي ضرغامي حاضر است بسيار خرج كند تا امثال محمدرضا گلزار به صدا و سيما بروند؛ اگر گلزار به صدا و سيما برود ضرغامي كلاهش را بالا مي‌اندازد، آنوقت مني که يك عمر است دارم سالم زندگي مي‌كنم با ما اين‌طور تا نمي‌كنند. الان اينها دارند كاري مي‌كنند مسائلي كه براي ما ارزش شده كم‌كم از بين برود. اگر برخي سناريوهايي كه الان ساخته مي‌شود در زمان شاه سازمان فرهنگ و هنر مي‌برديد ساخته نمي‌شد كه هيچ پاره مي‌كردند و دور مي‌انداختند. متاسفانه ما در سينمايي ايران تهيه‌كننده نداريم، اين افرادي كه اين عنوان را گرفته‌اند سرمايه‌گذار هستند، سرمايه‌گذار هم برايش فرقي نمي‌كند كه سكه بگيرد يا دلار بخرد يا فيلم بسازد؛ سينما احتياج به تفكر دارد. اشكال در سينماي ما مديريت است، اگر وزارت ارشاد مديريتي داشته باشد كه سناريوهاي مشابه را تصويب نكند اين مشكلات پيش نمي‌آيد. متاسفانه شروع اين جريان در زمان مهاجراني اتفاق افتاد، مهاجراني گفت سينماي آزاد و سينماي ما به اينجا كشيده شد كه الان مي‌بينيم. من موافق سانسور صددرصد نيستم اما خط قرمزهايي بايد به عنوان سانسور وجود داشته باشد مثل فيلم‌هاي دهه 60، هيچ اشكالي هم نداشت. بايد بگرديم كجاي كار گير كرده‌ايم؟ دهه 60 در كارهاي سينمايي افرادي مثل فارابي و بهشتي وجود داشتند كه بسيار مسلط و موشكاف بودند، راهنمايي مي‌كردند و هر سناريويي را تصويب نمي‌كردند. من با خانه سينما مشكل داشتم در اين
11 و 12 سال كه من سينما را كنار گذاشتم يك‌بار مرا صدا نكردند بگويند حالت چطور است، خانه سينما موظف است مني كه 12 سال در سينما نيستم صدا كند و بگويد چه مساله‌اي برايت پيش آمده است. متاسفانه همه به فكر خودشان بودند، رئيس و روسايی كه خودشان به خودشان موبايل، خانه و ماشين مي‌دادند. 6 سال پيش همسر من فوت كرد؛ خانه سينما يك آگهي نداد، يك نفر از خانه سينما در ختم شركت نكرد، 2 بار در بيمارستان خوابيده بودم هيچكس سراغ من نيامد.