«پیروزی خیلی سختی بود، آنها 17شوت به سمت دروازه ما زدند و ما تنها تعداد کرنرها و پاس‌ها و مالکیت توپ‌مان بیشتر از آنها بود.» این جمله‌ای است که ویسنته دل‌بوسکه بعد از نبرد نفسگیر پسرانش مقابل جنگجویان کرواسی به زبان می‌‌آورد. پیرمرد اسپانیایی به زبان می‌‌آورد اما چه کسی است که بعد از تماشای نبرد اسپانیا با کرواسی به این حقیقت پی نبرده باشد که «لاروخا»ها به سختی و به شکل جان کندن توانستند از سد مردان سرزمین بالکان عبور کنند. گویی در ترکیب اسپانیا نوعی محافظه‌کاری تاکتیکی دیده میشود و هنوز دل‌بوسکه به آن شجاعتی که رسانه‌های اسپانیایی از آن دم می‌زنند دست پیدا نکرده. اسپانیا تقریبا شبیه بارسا با آن پاس‌های کوتاه و تک‌ضرب بازی می‌کند ولی در پیکان خط حمله فرناندو تورس نشان داده در بازی‌های بزرگ نمی‌تواند گره تاکتیکی را باز کند این مساله 2 نشانه دارد اول اینکه تورس در کورترین نقطه دفاعی حریف جایگیری می‌کند و دوم اینکه تعداد پاس‌هایی که به ال‌نینیو می‌رسد به آن اندازه‌ای نیست که مهاجم مادریدی ماتادورها بتواند در موقعیت اصلی گل قرار بگیرد و نکته دوم درباره منبع تغذیه مهاجم نوک در ترکیب آنهاست، طوری که داوید سیلوا تنها منبع پاس برای تورس به حساب می‌آید و هر از گاهی نیز ژاوی و اینیستا پاس‌هایي در عمق که در دادن این نوع پاس تبحر خاصی دارند برای او می‌فرستند ولی سوال اصلی اینجاست که چرا این تعداد پاس آنقدر زیاد نیست که تورس بتواند به راحتی به گل دست پیدا کند همان موضوعی که در بارسا خلاف آن دیده میشود و هر زمانی که مهاجم کاذب بارسا در باکس محوطه جریمه قرار می‌گیرد از سوی ژاوی، اینیستا صاحب موقعیت گلزنی میشود ولی در تیم ملی اسپانیا حرکت‌های تورس و حضورش در زمین به‌گونه‌ای است که گویی کسی او را نمی‌بیند و تنها با اشاره دست به شکل ملتمسانه‌ای از بازیکنان درخواست پاس می‌کرد. با این اوصاف و آن فریاد‌هایی که پیکه به دلیل عدم هماهنگی در خط دفاع می‌زد و کاسیاس از دخالت‌های مدافع بارسا راضی نبود، با ضعف آلبا در جناح چپ و گرفتن ضرباهنگ بازی توسط بوسکتس و آلونسو و از همه مهم‌تر عدم شادابی در بازی ژاوی (بویژه زمانی که تعویض شد این مساله به وضوح نمایان بود) این تیم در مرحله بعد با مشکل مواجه خواهد شد چون فلسفه فوتبال اسپانیا یک فلسفه کاملا هجومی است و با این اندیشه‌های محافظه‌کارانه به جایی نمی‌رسد.
حذف جنگجوها
ماتادورها با فلسفه خاص فوتبالی‌شان در برابر تیمی صف‌آرایی می‌‌کردند که سرشار از انگیزه و بسیار امیدوار به صعود بود. کروات‌ها تا اینجای کار تیمی بابرنامه و یک‌دست نشان داده بودند، به همین دلیل خیلی‌ها تصور آن را داشتند که مدافع عنوان قهرمانی بازی سختی را در پیش دارد. اسپانیا با همان ترکیب قبلی و تاکتیک آشنای همیشگی به میدان آمده بود. همان چیزی که از قبل هم مشخص بود. اما برنامه تاکتیکی بیلیچ برای از کار انداختن بازی روان ماتادورها مهار بازیساز اصلی حریف یعنی ژاوی بود، طوری که او هرگاه صاحب توپ می‌‌شد بین 2 هافبک مخرب کرواسی قرار داشت و مجبور بود برای از دست ندادن توپ، سریع بازی به عقب یا کناره‌ها را انتخاب کند. این یارگیری وظایف چابی آلونسو را برای بازیسازی افزایش می‌‌داد، طوری که او مجبور بود برای باز کردن لایه‌های دفاعی کرواسی منطقه بازی را عوض کند. جابه‌جایی‌هایی که سیلوا و اینیستا به دلیل دور بودن از دروازه حریف امکان موقعیت‌سازی نداشتند. ضدتاکتیک کرواسی بر استفاده از ضدحملات طرح‌ریزی شده بود. طوری که اگر آنها مالک توپ بودند در زمین خودی بازی می‌‌کردند و به بازی تاخیر می‌‌دادند ولی اگر توپ را از بازیکنان اسپانیا می‌‌ربودند همه توپ‌ها را در ابتدا به مودریچ می‌‌رساندند. طراح ریزنقش و تکنیکی نیز موظف بود پرانیچ و مانجوکیچ را در سریع‌ترین زمان ممکن با پاس‌های رو به جلو صاحب فرصت کند. اتفاقی که البته به خاطر سرعت پایین این دو نسبت به مدافعان اسپانیا روی نداد. مهاجمان کرواسی با دستور قبلی وظیفه داشتند هرگاه توپی را در جریان بازی از دست می‌‌دادند روی بازیکن صاحب توپ حریف خطا کنند تا روی سرعت تورس غافلگیر نشوند. اسپانیا در کارهای دفاعی منسجم نشان نمی‌داد. بویژه تعلل سیلوا در کارهای تدافعی فضای زیادی را به بازیکنان کرواسی می‌‌داد و همین مساله هم اصلی‌ترین دلیل تعویض سیلوا بود. کرواسی با سانتر از جناحین چند دقیقه‌ای روی دروازه ماتادورها خطرساز شد اما به نتیجه نرسید. آنها که از نتیجه بازی همزمان آگاه بودند از فشردگی نفراتشان کم کردند و همین مساله موجب آزادی عمل بیشتری برای در اختیار گرفتن بازی توسط ژاوی هرناندز شد. بازی شجاعانه شاگردان بیلیچ چیزی کمتر از برد نبود اما آنها اسیر تجربه و مهارت فردی ستاره‌های قهرمان جهان شدند. شاید اگر کرواسی به یک تساوی برای صعود نیاز داشت با جنگندگی فراوانی که بروز داد می‌‌توانست آن را کسب کند اما خب تساوی دردی از آنها دوا نمی‌کرد. حرکات ریز، تکنیکی و تماشاگرپسند مودریچ هم نتیجه‌ای در پی نداشت. او در این بازی آزادی عمل بیشتری یافته بود و کارش را هم به خوبی انجام داد. اضافه شدن راکیتیچ به حمله هم برای کرواسی بی‌نتیجه بود هرچند او موقعیت خوبی را روی دروازه کاسیاس از دست داد. تغییرات دل‌بوسکه در اواسط نیمه دوم جواب داد و او مزد تعویض‌های خوبش را گرفت. جایگزینی ناواس با سیلوا به 2 دلیل صورت پذیرفت. یک آنکه پشت سر سیلوا محل طرح‌ریزی حملات کرواسی شده بود که ناواس به‌خاطر برگشت‌های سریعش این ضعف را پوشش می‌‌داد و دوم آنکه ناواس می‌‌توانست با سرعت بالایش از جلو کشیدن مدافعان حریف بهره ببرد. کاری که روی گل انجام داد. فابرگاس هم مثل 2 بازی قبلی کاملا تاثیرگذار نشان داد. پاس او به اینیستا بی‌نظیر بود البته نتیجه‌گرایی عامل اصلی نمایش نه‌چندان دلچسب اسپانیا برابر کرواسی بود که منطقی هم به نظر می‌‌آمد.