روزنامه را دوست می‌دارم. بوی کاغذش را. رنگ کاهی‌اش را. حجب و حیای ذاتی‌اش را. روزنامه روی پیشخوان دکه، مثل بسیجی می‌ماند روی رمل‌های فکه. شرط است که همچون روزنامه‌نگار شهید حسن باقری، اگر می‌بازد، جان ببازد، نه قلم. روزنامه هیچ نیست الا خود روزنامه‌نگار. لباس عوض می‌کند، نونوار می‌شود، کوچک و بزرگ، همچون و همچین می‌شود اما روزنامه می‌ماند. در عصر انفجار اطلاعات که حجم شلیک اخبار فرصت نفس کشیدن از آدمی دریغ کرده است و در عصری که بار اطلاع‌رسانی مشروح آخرین دور مذاکرات هسته‌ای، سوار بر گرده رسانه پیامک موبایل است، ناامیدانه از خود می‌پرسم: پس چه نیازی است به روزنامه؟! ما روزنامه‌نگاران برای که داریم این اتوبوس را می‌رانیم؟! ما نباشیم، مردم کدام خبر را با خبر نمی‌شوند؟!
الحق زمانه بدی شده برای روزنامه و روزنامه‌نگاری. این روزها روزنامه چپ از روزنامه راست، خبر نمی‌خورد، بلکه این کلیت روزنامه است که از چپ و راست، مشغول خبر خوردن و عقب ماندن از اینترنت و فیس‌بوک و سایت و موبایل و کوفت و زهرمار است. بخواهیم یا نخواهیم، رسانه روزنامه از سایر رسانه‌ها عقب است و از این عقب‌گرد، البته گریزی نیست. حرف روزنامه، باد هوا نیست؛ روی کاغذ درج می‌شود و از مرحله مزمزه کردن خبر تا خبر شدن توسط مخاطب، اوووه! فاصله‌هاست. آری! عیب رسانه روزنامه، حسن آن است. روزنامه، رسانه فضای مجازی نیست که مجال داشته باشد عرض نیم ساعت، بارها در خبرها دست ببرد. روزنامه، رسانه فضای واقعی است. لمس می‌شود. حس می‌شود. وجود دارد. وقتی حرف غلطی زد، در نمی‌رود. معلوم است کیست و کجاست. دست مردم است.
ادامه در صفحه 12