یک: جام ملت‌های اروپا اگر چه تا پیش از این، جهانی را سرمست جادوی توپ گرد می‌کرد، اینک خود تحت‌الشعاع اقتصاد بحرانی اروپاست. شنبه شب اسپانیا، فرانسه را برد اما وقتی از هر 4 نفر اسپانیایی یکی بیکار است، تیکی‌تاکا به چه کار می‌آید؟! برای جامعه‌ای که با 25 درصد بیکاری دست به گریبان است، چه فرقی می‌کند 80 درصد توپ دست مردان دل‌بوسکه باشد یا 85 درصد؟! این البته حال و روز اسپانیای فاتح است، وای به حال کشوری مثل یونان که این روزها در هیچ عرصه‌ای به باخت، نه نمی‌گوید! اروپا خواست با راه‌اندازی یورو، به نوعی ادای آمریکا را درآورد و ضمن ادای دین به نظام سرمایه‌داری، ایالات متحده شود اما واحد پول یکسان، لزوما قادر نیست از کشورهای مختلف، شهرهایی متحد زیرمجموعه اروپای بزرگ بسازد. اروپا اینک، نه قاره‌ای کوچک است و نه کشوری بزرگ. ملغمه‌ای است از 2 بخش اقلیت و اکثریت. اقلیتی نظیر آلمان و فرانسه که اولی خود را از بحران دور نگه داشته و دومی بشدت در مرز بحران قرار دارد و اکثریتی چون اسپانیا و یونان و ایتالیا و پرتغال که جملگی تا خرخره غرق بحرانند. سران اروپا اما به یورو 2012 امیدها بسته بودند تا مگر معجزه فوتبال، شکاف غنی و فقیر را پر کند. نکته اینجاست که فوتبال اروپا مگر چقدر زور دارد؟! و مگر چقدر ستاره دارد؟! اصلا مهم نیست جام چهاردهم را آلمان ببرد یا بخت با کشورهای بحران‌زده اروپا یار باشد. قدر مسلم جام یورو در میدان فوتبال، مسبب انسجام یورو در عرصه اقتصاد نخواهد شد.
دو: اقتصاد و سیاست، دست به دست هم داده‌اند تا تیم‌های ملی قاره سبز، فاقد هویت و اصالت گذشته باشند. متاسفانه بهتر است قبول کنیم که لیگ قهرمانان اروپا، از بازی‌های جام ملت‌ها دیدنی‌تر است. روزگاری از دل جام‌جهانی کوچک، بدیع‌ترین متد فوتبال درمی‌آمد، از تاکتیک‌های نو رونمایی می‌شد و ستاره‌های جدید معرفی می‌شدند. چیزهایی که هرگز در جام چهاردهم نمی‌بینیم. ستاره‌ها همان ستاره‌های قدیمی‌اند، خبری از تاکتیک تازه نیست، سبک نوینی ارائه نمی‌شود، حتی اسپانیا هم بیش از آنکه نان تفکر دل‌بوسکه را بخورد، در حال برداشت محصول تیکی‌تاکا، ال‌کلاسیکو و لالیگاست. در اروپا سیاست و اقتصاد به هیچ چیز ملی رحم نکرده‌اند و «تیم‌های ملی» مستثنا از این قاعده نیستند.
سه: اروپا دیگر‌تریبون اول فوتبال نیست. برای این منبر شکسته باید روضه خواند. همیشه در اروپا تیمی قهرمان جام ملت‌ها می‌شد که لیگ قوی‌تری می‌داشت. با این همه هیچ‌وقت بوندس‌لیگا و کالچو و حتی لیگ برتر، بهتر از آلمان و ایتالیا و انگلیس نبوده‌اند. فی‌الحال عصر حکومت لالیگاست، اما کاش لالیگا قوی‌تر از تیم ملی اسپانیا نبود. کاش مجبور نشویم روزی اعتراف کنیم که جام ملت‌های اروپا ضعیف‌ترین لیگ کشورهای قاره سبز است! یک لیگ چند روزه و زودگذر که نیامده، می‌رود و برای فوتبال دنیا واجد کلاسی در سطح توقع فوتبال‌دوستان از فوتبال اروپا نیست.
چهار: حالا که در اروپا خبری از عدالت نیست و تبعیض بیداد می‌کند، فکر می‌کنم شما هم دوست داشته باشید ایتالیا، انگلیس را ببرد و جام را یا لاجوری‌پوشان ببرند یا اسپانیا. انصاف داشته باشید؛ آیا سخت نیست که شاهد 25 درصد آمار بیکاری در کشورتان باشید و باعث و بانی این بحران را کشورهای اقلیتی مثل آلمان بدانید و شاکی باشید که چرا اتحادیه اروپا از شما درآمد کسب کرد اما هنگام بحران، فراموش‌تان کرده و... در عین حال، جام چهاردهم را نیز از دست رفته ببینید؟! حیف که فوتبال هم مثل اروپا اغلب کاری با عدالت ندارد و الا دل اکثریت قاره سبز با ایتالیا و اسپانیاست. گل زدن به انگلیس، مرده زنده نمی‌کند اما لاکردار عجیب می‌چسبد. الساعه 5 ساعت مانده تا شروع بازی ایتالیا و انگلیس اما یک لحظه این نوشته را بی‌خیال شو... بگو ببینم؛ بازی چند چند شد؟!