سازمان بازرسی کل کشور پس از 18ماه از وقوع سانحه هواپیمای بوئینگ 727 ایران‌ایر در پرواز تهران- ارومیه، خطای انسانی، شرایط نامناسب جوی و ضعف کارآیی عملیاتی هواپیمای بوئینگ را 3 عامل بروز این سانحه اعلام کرد.در این سانحه مرگبار که روز 20 دی‌ماه سال 89 در هوای برفی رخ داد 11 خدمه هواپیما به همراه 65 مسافر جان باختند و 26 تن از مسافران مجروح شدند. طبق بررسی‌های انجام شده عامل انسانی به عبارتی اشتباه خلبان فریدون دادرس و ضعف تکنیکی وی در اجرای طرح ILS شماره یک برای نشستن در فرودگاه ارومیه که به‌رغم وجود هوای نامساعد با آموزش کمک خلبان از سوی خلبان یکم هواپیما توام شده است. این موضوع از شروع نزدیکی برای فرود نادیده گرفته شده و در نتیجه به دلیل عدم تمرکز خلبان یکم، کنترل هواپیما در اثر نوسانات هوا و کم‌شدن سرعت معینه مختل شده و هواپیما دچار نخستین لرزش شده است.
اشتباه عمده دیگر خلبانان گردش به سمت چپ مسیر مشخص در طرح تقرب بوده که باعث شده آنان نتوانند به مدخل ورودی باند فرودگاه برسند و در نتیجه با داخل شدن در زنجیره بعدی خطرات، سرانجام سانحه رخ داده است.
از عوامل دیگر این سانحه باید به وجود هوای نامناسب اشاره کرد. در روز سانحه 3 پرواز به مقصد ارومیه به دلیل دید کم و آب و هوای نامناسب لغو شده است و در ساعت 6 روز سانحه (20 دی‌ماه سال 89) با اعلام هواشناسی ارومیه مبنی بر بهبود نسبی وضعیت دید فرودگاه و رسیدن به مقدار 800 متر که حداقل دید مورد نیاز برای فرود با استفاده از ILS پرواز شماره 277 هواپیمای بوئینگ به مقصد ارومیه انجام شده است.
نکته قابل توجه در این زمینه فقدان دستگاه‌های لازم برای تعیین میزان دید RVR در فرودگاه یاد شده است که تعیین حداقل دید به صورت بصری توسط دیده بان انجام شده که چندان قابل اعتماد نبوده است. خلبانان این پرواز آگاهی کاملی از وضعیت هوای منطقه ارومیه بویژه بخش‌های جنوبی فرودگاه که دارای شرایط یخبندان بوده نداشته و در تصمیم‌گیری برای انجام تقرب دوباره پس از عدم موفقیت در مرحله اول فرود و اوج‌گیری تا ارتفاع 9 هزار پایی، با توده هوای نامناسبی روبه‌رو شده که دارای یخبندان متوسط تا شدید و توام با بارش بوده و سبب یخ‌‌زدگی روی سطوح بال و بدنه هواپیما شده است. از عوامل دیگر بروز سانحه می‌توان از ضعف کارآیی عملیاتی هواپیمایی بوئینگ سانحه دیده نام برد. هواپیمای ساقط شده در سال 1974 تحویل هواپیمایی جمهوری اسلامی ایران شده و موتورهای یک و 3 آن که لحظاتی پیش از سقوط از کار افتاده‌اند به صورت دست دوم با ساعات پروازی حدود 58000 تا 67000 ساعت در سال 2007 خریداری شده و از آنجا که تولید این هواپیما در سال 1984 متوقف شده و بیش از سه چهارم هواپیماهای ساخته شده از این نوع از رده خارج و مابقی عمدتا به صورت هواپیمای باری مورد استفاده قرار می‌گیرد لذا به کار‌گیری آنها در جابه جایی مسافر صحیح به نظر نمی‌رسد. گفتنی است به علت تکنولوژی قدیمی به کار گرفته شده در این هواپیما تنها 12 پارامتر پروازی در FDR آن ضبط می‌شود. علاوه بر آن احتمال خاموش شدن موتورها در صورت افزایش ناگهانی و سریع قدرت موتور وجود داشته است. به طور کلی پس از خاموش شدن موتورهای شماره یک و 3 در عرض چند ثانیه هواپیما داخل واماندگی و سقوط شده که اظهارنظر قطعی درباره علل خاموش شدن آنها منوط به بررسی قطعات داخلی موتورهای شماره یک و 3 است که تا روز تهیه گزارش اقدامی در این‌باره انجام نشده است. پیشنهادهای لازم به منظور حسن جریان امور در گزارش مطرح شده که عمدتا در زمینه کاهش سن ناوگان هوایی و الزام شرکت‌های هواپیمایی به رعایت هر چه بیشتر مقررات بویژه ارائه آموزش‌های لازم و نیز بررسی دوره‌ای FDR هواپیما و ارزیابی عملکرد خلبانان و تجهیز فرودگاه‌های دارای ILS به رادار تقرب رادار ترمینال و دستگاه‌های RVR است.
بنا به این گزارش، این هواپیما با 105 سرنشین در شب برفی در نزدیکی روستای کلیساکندی در حوالی ارومیه سقوط کرد که یکی از فجایع انسانی به حساب می‌آید.