گروه سیاسی: جان آلترمن، رئیس گفت‌وگوهای امنیت جهانی و کارشناس مسائل خاورمیانه و همچنین مدیر مرکز مطالعات استراتژیک و بین‌الملل در مرکز CSIS روایت جالبی از برخورد روسای تیم مذاکره‌کننده ایران و 1+5 دارد. آلترمن در یادداشتی برای موسسه CSIS نوشته است: بخشی از دیپلماسی ایران که سال‌های سال است نظر همگان را به خود جلب کرده پیشدستی ایران در به کرسی نشاندن نظرات خود است. دیپلمات‌های اروپایی اذعان می‌کنند که ایران توانسته قبل از مذاكرات مسکو توازنی درباره دستور کار این مذاکرات میان نظر خود و نظر گروه 1+5 ایجاد کرده و در واقع آنها را وادار کند که محورهای مدنظر ایران را به عنوان دستور کار رسمی مذاکرات بپذیرند. این دیپلماسی به قدری قوی کار کرده که خانم اشتون کاملا تحت تاثیر قرار گرفت و گفت: «اتحادیه اروپا و 6 کشور جهان همچنین پیشنهاداتی را که آقای جلیلی به آنان در بغداد داده مورد بررسی قرار خواهند داد. پیشنهادات یاد شده ایران، شامل کاهش احتمالی تحریم‌های اتحادیه اروپا و آمریکا علیه ایران و همچنین به رسمیت شناختن حق ایران برای ادامه غنی‌سازی تا سطحی محدود از خلوص اورانیوم بوده است». اعمال نظر ایران کاملا در آنچه کاترین اشتون در مذاکرات مسکو بیان کرد مشخص بود. لذا گروه 1+5 با آگاهی از رندی مقامات ایرانی جلوی اشتباهات کاترین اشتون را بموقع گرفتند. مشخصا اگر ایران می‌خواست همکاری خود را نشان دهد، اسرائیل، آمریکا و انگلیس در پی آن بودند که ایران بدون تنظیم یک مدالیته و رهیافت ساختاری که در آن گام‌های متقابل ایران و آژانس معین شده باشد، اجازه دسترسی به سایت پارچین را به بازرسان آژانس بدهد که ایران چنین کاری نکرد. به نوشته وی، عملیات سنگین رسانه‌ای هم نتوانست باعث شود ایران حس کند اگر هر چه زودتر اقدامی در این زمینه به عمل نیاورد، دچار مشکلات جدی در آینده خواهد شد. وی در بخش دیگری از این یادداشت با اشاره به تهدیدهای نظامی ایالات متحده علیه ایران آورده است: تلاش ایران در دستیابی به قدرت هسته‌ای سبب شده است بسیاری از کشورها از جمله ایالات متحده آمریکا، ایران را یک گزینه دائم‌الخطر برای خاورمیانه و منافع آمریکا تلقی کنند. این درصورتی است که ایران نیز از طرف دیگر آمریکا را به کشوری سلطه‌طلب که می‌خواهد نفوذ خود را در منطقه گسترش دهد متهم می‌کند. او در ادامه اظهارنظرهایش می‌افزاید: به طور قطع ناسازگاری ایران با آمریکا به علت‌ترس این کشور از کاهش قدرت رهبری طبیعی ایران در خاورمیانه است. این نزاع تاکنون درحد لفاظی باقی مانده است و هریک نیروها و متحدان خود را بسیج می‌کنند تا درصورت وقوع حمله نظامی از خود دفاع کنند اما آنچه مشخص است هیچ دستور کار نظامی در برنامه این دو کشور وجود ندارد.