صبح روز یکشنبه وقتی روزنامه‌های اسپانیايی را مرور می‌کنید به یک موضوع مشترک میان آنها می‌رسید و آن تیتر‌های حماسی است که سردبیر‌های روزنامه‌های مارکا، آ.اس و اسپورت برای جشن پیروزی بر فرانسه انتخاب کرده‌اند؛ نوع استفاده از تیتر‌ها و جملات نشان می‌دهد که گویی آنها بر ناپلئون بناپارت غلبه کرده‌اند یا اینکه فرانسه سال‌ها کشور ماتادورها را اشغال کرده بود و شاید خیلی باید متشکر از 2 گل چابی آلونسو باشند که به این توفیق دست پیدا کرده‌اند و البته پیروزی بر فرانسه و پاره کردن نوار شکست‌های تاریخی مقابل خروس‌ها از آن دسته عقده‌های درونی بود که درست مثل دمل چرکین سر باز کرده بود و با 2 گل آقای «100تایی» (آلونسو به مرز یکصد بازی ملی رسید) آنها برج ایفل را به لجن کشیدند! این مساله از آن تصویری که روزنامه مارکا در کادر پایین صفحه خود انتخاب کرده بود به وضوح مشخص بود و اینکه چگونه از تحقیر فرانسه توسط پسران لاروخا در پوست خود نمی‌گنجند، تصویری درست شده با افکت‌های کامپیوتری که پرچم اسپانیا را بر فراز برج ایفل نشان می‌داد! البته نکته قابل توجهی که هیچ‌کدام از آنها به دلیل سرمست بودن از پیروزی برابر خروس‌ها به آن اشاره نکردند این بود که تنها راز اصلی این پیروزی نوعی تله‌پاتی خاص بود که میان هافبک‌های اسپانیایی بود، مردانی که خیلی راحت به مرز بازیخوانی فرانسوی‌ها رسیده بودند به پرس منطقی و تشکیل یک 5 ضلعی در کمربند میانی نقطه محوری فرانسه را خنثی کردند. تله‌پاتی بازیکنان اسپانیا با یکدیگر از جنس فوتبال بارسلونا بود و آنها بیشتر از آنکه ممنون دل‌بوسکه باشند باید از پپ گوآردیولا متشکر باشند. در غیر این صورت اگر کمی بخواهیم واقع‌بین باشیم می‌توانیم به جرات بگوییم که ژست دل‌بوسکه در زمان خروج از زمین بعد از پایان بازی و آن چهره به اصطلاح خونسردش که فیگور مربی فاتح را به خود گرفته بود خیلی هم «رئال» (واقعي) به نظر نمی‌رسید. خود ویسنته نیز به خوبی می‌داند که این محافظه‌کاری‌اش درباره نداشتن مهاجم نوک مقابل تیم‌های بزرگ‌تر دردسرساز خواهد شد، البته آن تیم بزرگ بدون هیچ توصیفی ژرمن‌ها هستند و گویی خود یوآخیم لو نیز خیلی بدش نمی‌آید در فینال انتقام دوره قبل را از اسپانیا بگیرد، یوگی آنقدر باهوش است که برای چنین نبردی از حال نقشه‌هایش را روی میز گذاشته و برای غلبه بر گاوبازها ثانیه‌شماری می‌کند. اسپانیا برای اینکه برای سومین‌بار متوالی سرود ملی‌اش در سومین فینال یک تورنمنت معتبر خوانده شود ابتدا باید مغرورهای پرتغالی را شکست دهد و بعد از آن نوبت به شب فینال می‌رسد البته حالا زود است که بخواهیم حرف از فینالیست شدن ماتادورها بزنیم ولی چیزی که در نبرد اسپانیا و فرانسه بیش از پیش مهم بود همین نکته تله‌پاتی اسپانیایی است و شاید بهترین تعریف برایش را می‌توان در میان جمله‌های گابریل گارسیا مارکز جست‌وجو کرد: «تله‌پاتی و روش‌های گوناگون آن به‌گونه‌ای كه برخی می‌اندیشند، شعبده‌بازی و كلك نیست بلكه یك نیروی بزرگ ذاتی است كه دانش، آن را نمی‌پذیرد چون آن را نمی‌شناسد همانگونه كه در آغاز، كروی بودن زمین را نپذیرفت و مردم گمان می‌كردند زمین پهن است».
ماتادورها مديون ميراث پپ هستند
تله‌پاتی اسپانیایی
صبح روز یکشنبه وقتی روزنامه‌های اسپانیايی را مرور می‌کنید به یک موضوع مشترک میان آنها می‌رسید و آن تیتر‌های حماسی است که سردبیر‌های روزنامه‌های مارکا، آ.اس و اسپورت برای جشن پیروزی بر فرانسه انتخاب کرده‌اند؛ نوع استفاده از تیتر‌ها و جملات نشان می‌دهد که گویی آنها بر ناپلئون بناپارت غلبه کرده‌اند یا اینکه فرانسه سال‌ها کشور ماتادورها را اشغال کرده بود و شاید خیلی باید متشکر از 2 گل چابی آلونسو باشند که به این توفیق دست پیدا کرده‌اند و البته پیروزی بر فرانسه و پاره کردن نوار شکست‌های تاریخی مقابل خروس‌ها از آن دسته عقده‌های درونی بود که درست مثل دمل چرکین سر باز کرده بود و با 2 گل آقای «100تایی» (آلونسو به مرز یکصد بازی ملی رسید) آنها برج ایفل را به لجن کشیدند! این مساله از آن تصویری که روزنامه مارکا در کادر پایین صفحه خود انتخاب کرده بود به وضوح مشخص بود و اینکه چگونه از تحقیر فرانسه توسط پسران لاروخا در پوست خود نمی‌گنجند، تصویری درست شده با افکت‌های کامپیوتری که پرچم اسپانیا را بر فراز برج ایفل نشان می‌داد! البته نکته قابل توجهی که هیچ‌کدام از آنها به دلیل سرمست بودن از پیروزی برابر خروس‌ها به آن اشاره نکردند این بود که تنها راز اصلی این پیروزی نوعی تله‌پاتی خاص بود که میان هافبک‌های اسپانیایی بود، مردانی که خیلی راحت به مرز بازیخوانی فرانسوی‌ها رسیده بودند به پرس منطقی و تشکیل یک 5 ضلعی در کمربند میانی نقطه محوری فرانسه را خنثی کردند. تله‌پاتی بازیکنان اسپانیا با یکدیگر از جنس فوتبال بارسلونا بود و آنها بیشتر از آنکه ممنون دل‌بوسکه باشند باید از پپ گوآردیولا متشکر باشند. در غیر این صورت اگر کمی بخواهیم واقع‌بین باشیم می‌توانیم به جرات بگوییم که ژست دل‌بوسکه در زمان خروج از زمین بعد از پایان بازی و آن چهره به اصطلاح خونسردش که فیگور مربی فاتح را به خود گرفته بود خیلی هم «رئال» (واقعي) به نظر نمی‌رسید. خود ویسنته نیز به خوبی می‌داند که این محافظه‌کاری‌اش درباره نداشتن مهاجم نوک مقابل تیم‌های بزرگ‌تر دردسرساز خواهد شد، البته آن تیم بزرگ بدون هیچ توصیفی ژرمن‌ها هستند و گویی خود یوآخیم لو نیز خیلی بدش نمی‌آید در فینال انتقام دوره قبل را از اسپانیا بگیرد، یوگی آنقدر باهوش است که برای چنین نبردی از حال نقشه‌هایش را روی میز گذاشته و برای غلبه بر گاوبازها ثانیه‌شماری می‌کند. اسپانیا برای اینکه برای سومین‌بار متوالی سرود ملی‌اش در سومین فینال یک تورنمنت معتبر خوانده شود ابتدا باید مغرورهای پرتغالی را شکست دهد و بعد از آن نوبت به شب فینال می‌رسد البته حالا زود است که بخواهیم حرف از فینالیست شدن ماتادورها بزنیم ولی چیزی که در نبرد اسپانیا و فرانسه بیش از پیش مهم بود همین نکته تله‌پاتی اسپانیایی است و شاید بهترین تعریف برایش را می‌توان در میان جمله‌های گابریل گارسیا مارکز جست‌وجو کرد: «تله‌پاتی و روش‌های گوناگون آن به‌گونه‌ای كه برخی می‌اندیشند، شعبده‌بازی و كلك نیست بلكه یك نیروی بزرگ ذاتی است كه دانش، آن را نمی‌پذیرد چون آن را نمی‌شناسد همانگونه كه در آغاز، كروی بودن زمین را نپذیرفت و مردم گمان می‌كردند زمین پهن است».
ارسال نظر
پربیننده