آبان‌ماه 87 و در آغاز گمانه‌زنی‌ها برای انتخابات ریاست جمهوری دهم، چند شماره‌ای از «وطن‌امروز» منتشر شده بود که محمد عطریانفر، ذهن خلاق رسانه‌های جریان رقیب به طعن یا مزاح گفت: «آمده‌اید کافه را به هم بریزید». اما انتخابات برگزار شد و عطریانفر از جمله کسانی بود که درباره ماجرای کافه اعتراف می‌کرد. البته این ژورنالیست کارگزارانی هیچگاه از کاندیداتوری موسوی خشنود نبود و شاید هم هیچگاه او را نخواهد بخشید. به هر حال مجالی به دست نیامد تا درباره «کافه» و میزهایش و آدم‌هایش مجادله کنیم. درباره اینکه اساسا چرا کافه؟ درباره اینکه چه شد کافه‌نشینان شیک‌پوش تبدیل به هفت‌تیرکش‌های یاغی شدند!
***
در فرانسه دوست کافه‌نشینان ایرانی از فرانسوا اولاند سوسیالیست شکست سختی خورد اما پسر تخس الیزه به میان طرفدارانش رفت و اعلام کرد شکست را می‌پذیرد و به اولاند تبریک گفت و گفت: «رئیس زمانی رئیس است که شکست را به عهده بگیرد.» همسر کارلا برونی یک جمله زیبای دیگر هم گفت: «امشب باید بهترین تصویر را از فرانسه نشان دهید. فرانسه‌ای که به دیگری به عنوان رقیب نگاه نمی‌کند.» سارکوزی الیزه را به سختی واگذار کرد. اولاند تنها 3 درصد یعنی یک میلیون رای بیشتر از سارکوزی آورد. آن هم در انتخاباتی با مشارکت 80 درصد!
***
قیاس با رفتار سیاسی فرانسوی‌ها شاید منصفانه نباشد چه اینکه قدمت مردمسالاری آنان بسیار بیشتر است و قاعدتا رسوب تجارب و تثبیت قواعد در این دموکراسی باسابقه امثال سارکوزی را که در انتخابات ایران حامی جریان مدعی تقلب بودند؛ ناگزیر به رعایت مختصات سیاست‌ورزی می‌کند. فرانسه را که قلم بگیریم، انتخابات ریاست جمهوری مصر را می‌توان به عنوان یک نمونه مطلوب برای قیاس رفتار سیاست‌ورزان در قبال نتایج فرآیند‌های دموکراتیک در نظر داشت. اینکه در مصر به‌رغم انقلاب مردم و سقوط دولت مبارک، نظامیان به دنبال تحدید مردمسالاری و اصطلاحا مهار انقلاب هستند، در اینجا یک موضوع فرعی است. آنچه محل تامل و تعمق است؛ بررسی رفتار رقبا‌ست. البته این یک رقابت دموکراتیک معمول نبوده و نیست و شاید در نوع خودش موردی منحصر به فرد باشد. انتخابات ریاست جمهوری مصر در شمایل آنچه طی روزهای اخیر مشاهده شد؛ در واقع برون‌داد یک طراحی و مقاومت شدید در برابر انقلاب التحریر بود.
ادامه در صفحه 2