پراندلی برای این دیدار حساس هم تغییرات زیادی در ترکیب تیمش بویژه خط دفاعی داشت. جایی که کیه‌لینی به خاطر مصدومیت ادامه حضور در جام چهاردهم را از دست داده است. او تیمش را با روش 2-4-4 لوزی‌شکل به میدان فرستاد تا مارکیزیو در سمت راست و ده‌روسی در سمت چپ پیرلو، او را حمایت کنند و بجنگند تا پیرلو آزادانه به بازی بپردازد.
در سوی دیگر هاجسون تیمش را با کمترین تغییر به مصاف ایتالیا فرستاده بود. 2-4-4 آشنای انگلیسی‌ها به خاطر سود بردن هرچه بهتر از شیوه خاص بازی‌شان که استفاده بیشتر از جناحین است در این دیدار نیز مورد استفاده قرار گرفته بود.
تقابل: در نبرد 2 تیم بزرگ اروپا، رودررویی 2 تن از بهترین هافبک‌های حال حاضر فوتبال جهان که در اوج پختگی بسر می‌برند دیدنی‌های فراوانی داشت. پیرلو با ظرافت تاکتیکی خاص خود و جرارد با میدانداری منحصربه‌فردش جدالی جانانه داشتند. هر دو این نفرات موثرترین بازیکن تیم خود به حساب می‌آمدند و نمایش آنها بر روند حرکتی تیمشان تاثیر مستقیم داشت. از مهم‌ترین فاکتور‌های کاپیتان سه‌شیرها و بازیساز اصلی آتزوری می‌توان به محبوبیتشان اشاره کرد، طوری که بیشتر فوتبالدوستان یکی یا هر دوی آنها را دوست دارند.
تفکرات تاکتیکی: در دفاع 4 نفره ایتالیا، 2 مدافع مرکزی از یوونتوس انتخاب شده بودند تا ایتالیا در خط دفاع با مشکل عدم هماهنگی مواجه نشود. همچنین استفاده از بارزالی و بونوچی بلندقامت برای مهار قدرت سرزنی انگلیسی‌ها نیز کاربرد داشت. در خط هافبک نیز ده‌روسی که ویژگی‌های دفاعی خوبی هم دارد کمی متمایل به سمت چپ بازی می‌کرد چرا که پراندلی از قدرت هجومی سمت راست انگلیس آگاه بود. حضور ریکاردو مونتولیوو پشت سر 2 مهاجم ایتالیا، این تیم را به دروازه انگلیس نزدیک‌تر می‌کرد. یک و دو‌های او و مهاجمان لاجوردی‌پوش در عمق خط دفاعی انگلیس روی چند صحنه برای ایتالیا موقعیت‌ساز شد. جایی که به نظر، تری و لسکات بسیار کند عمل می‌کنند. برخلاف ایتالیا که با محوریت قرار دادن پاس‌های پیرلو سعی داشت راه‌های مختلف رسیدن به دروازه سه‌شیرها را بیابد، انگلیسی‌ها مدام با تکرار بردن توپ به جناحین و ارسال آن قصد داشتند به شیوه خودشان دروازه بوفون را باز کنند.آنها روی ضربات ایستگاهی، بیشتر در سرزنی موفق بودند تا در جریان بازی و این به دلیل عقب بازی کردن انگلیسی‌ها بود که با نفرات کم روی دروازه حریفشان فشار وارد می‌آوردند و توانایی ایجاد حملات دامنه‌دار را نداشتند. شاید آنها واهمه داشتند مدافعان مرکزی‌شان روی سرعت مهاجمان ایتالیا غافلگیر شوند. ایتالیا به واسطه هافبک‌های میانی بهتر و البته موفق‌تر توپ و میدان را در بسیاری از دقایق بازی در اختیار گرفت. توپ هرگاه زیر پای پیرلو قرار داشت، یکی از جناحین ایتالیا به سمت دروازه انگلیس فرار می‌کرد. در این میان از بین مارکیزیو و ده‌روسی یک نفر همواره می‌ماند تا ضدحمله نخورند.2 مدافع مرکزی آتزوری هم که تا پایان 90 دقیقه جلو نیامدند وقتی این کار را کردند که از ناتوانی انگلیس در رسیدن به دروازه‌شان مطمئن شده بودند. وقتی ده‌روسی تعویض شد، انتظار می‌رفت تئو والکات سریع و تازه‌وارد کاری برای کشورش بکند اما خستگی مفرط جرارد و رونی قدرت خلق موقعیت را از انگلیس گرفته بود. به همین دلیل هم ورود کارول که وظیفه داشت توپ‌های مستقیم را با سر به طرفین تقسیم کند، چندان موثر واقع نشد. با اینکه بازی در 120 دقیقه گلی نداشت اما ایتالیا برای بردن، مرتب تاکتیک خود را عوض می‌کرد. پراندلی با ورود دیامانتی و ماجو ترکیب تیمش را به نوعی 1-6-3 کرد. او روی سمت چپ دفاع انگلیس که اشلی کول خسته‌تر از جانسن نشان داده بود، زوم کرد و از این طریق حتی به گل هم رسید که البته در شرایط آفساید زده شد و در نهایت گره این بازی و قفل دروازه‌ها در ضربات پنالتی باز شد. جایی که بالوتلی با روحیه پنالتی‌اش را گل کرد و پنالتی روحیه‌کُش پیرلو، کار انگلیس را در یک تورنمنت دیگر بدون رسیدن به موفقیت به اتمام رساند.