
حامد بهداد از جمله بازیگرانی است که آهسته و پیوسته مسیر حرفهای را پیموده و الان به جایگاهی مهم در سینمای ایران رسیده است. بهداد یک مشخصه مهم دارد که شاید در کمتر بازیگری یافت شود؛ صراحت لهجه و عدم پنهانکاری. همین مشخصه البته تبعاتی هم برای او داشته کمااینکه گفتوگوی بیپردهاش با «وطنامروز» حواشی فراوانی ایجاد کرد. این بازیگر که در سال جدید 2 فیلم «انتهای خیابان هشتم» و «نارنجیپوش» را روی پرده داشت، در تازهترین گفتوگویش با ماهنامه «فیلم»، چند خاطره جالب مطرح کرده:
یادم هست اوایل کار «سعادتآباد» یک روز موقع ادای یک دیالوگ، 20 بار یا شاید بیشتر اشتباه کردم و 3-2 جمله از وسط کار را فراموش میکردم و تپق میزدم. آن روز کار تعطیل شد و به گوش همایون اسعدیان رساندند که گویا حامد ظهرها به هوای کلاس درس 3-2 ساعت از لوکیشن میرود و موادمخدر مصرف میکند. دقیقا گفته بودند میرود خلاف میکند. همایون که تهیهکننده بود جواب داده بود که الان زود است، بگذارید چند روز از ماجرا بگذرد تا ببینیم چه اتفاقی میافتد. ماجرا از این قرار بود که چون تحصیلاتم در رشته تئاتر بود آنقدر که باید با تاریخ سینما آشنا نبودم. خانه اکتای براهنی درست کنار لوکیشن «سعادتآباد» بود و من از فرصت استفاده کردم تا زمان فراغت ناهار را با اکتای که در تورنتو سینما خوانده بود، بگذرانم. ناهارم را برمیداشتم و میرفتم آپارتمان کناری و روزی نیم ساعت تا 45دقیقه کلاس خصوصی تاریخ سینما میگذراندم.
موقع پیشتولید «سنتوری» من و چند تا دیگر از بازیگران رفتیم دفتر مهرجویی. سلام و علیکی و حال و احوالی و چند تا عکس بردیم. رفتم دفتر مهرجویی و آنجا چند نفری را هم دیدم؛ محمد سلوکی بود، حمید گودرزی بود، بهرام رادان و من. اتفاقی آنجا دیدمشان. آنجا دیگر ریلکس بودم. برایم خیلی مهم نبود؛ شد شد، نشد نشد.
از همکاری با بیضایی در «لبه پرتگاه» ترسیدم. ریاضی بازی من شباهتی به هندسهای که بهرام بیضایی برای فیلمها و شخصیتهایش ترسیم میکند، ندارد. دیالوگهای آن شکلی را نمیتوانستم بگویم. نه اینکه نتوانم دیالوگها را درست بفهمم و آنطور که باید ادا کنم، حتی به نظرم تا جاهای خوبی میتوانستم با دنیای فیلمها راه بیایم و هماهنگ شوم اما نمیدانم چرا از تصویر نهایی خودم که در این فیلم روی پرده میافتاد، واهمه داشتم و برایم ناخوشایند بود. فیلمی از بهرام بیضایی که رضا گلزار نقش اولش بود و تهیهکنندهاش حمید اعتباریان است؛ حالا باید در این موقعیت یکی از چند نقش مکمل را قبول کنم و تازه به این خاطر که فیلم بیضایی است قرارداد را هم خیلی پایینتر از دستمزد عادی ببندم. با خودم گفتم چه دلیلی دارد سرمایهای مثل من، وجود مبارکی مثل من این باج را بدهد؟