برنامه تلویزیونی«گپ» این هفته میزبان نسرین مقانلو بود. ستون «حاشیه» امروز مروری است بر گفته‌های این بازیگر تئا‌تر، سینما و تلویزیون.
مادرم یکی از بازیگران قدیمی تئا‌تر است. او جزو نخستین مخالفان من برای حضور در حرفه بازیگری بود. همیشه می‌گفت با روحیه شکننده‌ای که دارم، وارد شدن به این حرفه به من لطمه می‌زند. از 18 سالگی به طور حرفه‌ای تئا‌تر کار کردم اما قبل از آن همراه با پدر و مادرم در تئا‌تر زندگی کردم و کاملا با آن آشنا بودم.
زمانی که ازدواج کردم بازیگر بودم و تقریبا در اوج. فیلم «همسر» آخرین کار من در ایران بود. نقش بسیار خاصی بود؛ نقش نخستین پلیس زن را در این فیلم بازی کردم. این فیلم برای من سرنوشت‌ساز بود. با این فیلم شناخته شدم و بعد از آن از ایران رفتم.
اوایل حضورم در لس‌آنجلس، آقایی به من پیشنهاد داد در سریالی برای شبکه HBO بازی کنم. پاسخ منفی دادم، چون با سیستم بازیگری در مملکت خودم آشنا بودم و آن سیستم را
دوست نداشتم.
نزدیک 10 سال در آمریکا زندگی کردم اما در نهایت به ایران بازگشتم. دلم برای ایران و شلوغی مملکتم تنگ شده بود و می‌خواستم دوباره به حرفه بازیگری مشغول شوم.
همسر من نه‌تنها فوتبالیست خوبی است که مرد بسیار خوبی هم هست. او سال 55 به عراق و غنا گل زد. کمال خلیلیان اهل آبادان است. من با علاقه و عشق ازدواج کردم.
در حال حاضر 68 بچه ایتام دارم که بیشتر اهل روستا‌ها هستند.
همیشه از شیشه می‌ترسم. در سریال «ساعت شنی» آقای بهرامیان گفتند باید تلفن را به سمت شیشه پرت کنی، نمی‌دانم چه شد دست من سمت شیشه رفت. وقتی به خودم آمدم، دیدم رگم را زده‌ام و با ترسی که در چهره اطرافیانم دیدم بیشتر ترسیدم. یک‌بار هم میز روی من افتاد و
3 تا از دنده‌هایم ترک خورد. حتی در مجموعه «قلب یخی» نزدیک بود حین رانندگی زیر یک کامیون بروم که خیلی شانس آوردم. حقیقتا همیشه به این فکر می‌کنم که اگر اتفاقی برای من بیفتد، آیا کسی برای بازی
سراغ من می‌آید؟
همیشه دلم می‌خواهد نقش یک زن که شخصیت دو‌گانه دارد، بازی کنم. اصولا بازی در نقش‌های سخت و پیچیده را دوست دارم.