زنده‌باد لاروخا!

تدبیر هوشمندانه مربی پرتغالی‌ها در نیمه اول موثر افتاد و آنها به خوبی توانستند 3 هافبک اصلی اسپانیا (ژاوی، آلونسو و بوسکتس) را از بازی خارج کنند تا اینگونه عملا زهر مدافع عنوان قهرمانی را بگیرند. در این امر تعداد پاس‌های اشتباه اسپانیایی‌ها هم اثر‌گذار بود، ضمن آنکه برخلاف پیش‌بینی‌ها پرتغال کمی رو به جلوتر از همیشه بازی کرد، طوری‌که با وارد آوردن فشار روی عناصر دفاعی حریف، اجازه رساندن توپ‌های سالم به بازیسازان اصلی اسپانیا را ندادند. حتی کاسیاس هم وقتی صاحب توپ می‌شد، راحت نبود. بازیکنان پرتغال انگیزه بالایی داشتند و این مساله را در نبردهای تن به تن به خوبی نشان دادند. در حالی‌که پرتغال با ارائه فوتبالی هدفمند و متفاوت از دیدارهای گذشته با ریسکی بالا مقابل بهترین تیم حال حاضر جهان حاضر شده بود، اسپانیا برای گرفتن نبض بازی بیش از هر‌چیز به خلاقیت بازیکنانش احتیاج داشت؛ چیزی که به‌خاطر لو دادن‌های مداوم توپ توسط سیلوا و نگردو شدنی نبود. ماتادورها تا می‌خواستند بازی همیشگی‌شان را پیاده کنند و توپ را دور محوطه جریمه به چرخش درآورند با درصد بالای توپ‌های از دست داده کمی ترس به جانشان افتاده بود. آنها نمی‌خواستند اسیر ضدحملات سریع پرتغال شوند و برای همین هم بود که پیکه و راموس خیلی عقب‌تر از معمول بازی می‌کردند. اما دلیل مهم‌تر برای مهار شیوه بازی اسپانیا، سازماندهی دفاع پرتغالی‌ها بود که هرگاه توپ را از یک‌سوم دفاعی خود دور می‌کردند به سرعت تا جایی که امکان داشت خط آفساید را به جلو می‌بردند تا گرفتار حفظ توپ حریف نشوند. پپه، آلوش و کوئنترائو چندین بار توپ‌ها را بلند به زمین اسپانیا می‌فرستادند تا پرتغال بتواند این اصل را رعایت کند. بازی فیزیکی پرتغالی‌ها در نیمه اول و دوندگی بی‌امان ولوسو، میرلش و مونتولیوو در میانه میدان که وظیفه سنگین ایجاد بالانس بین دفاع و حمله در تیم را بر‌عهده داشتند با اینکه موجب شده بود آنها در نیمه دوم کمی خسته شوند اما این امر هم موجب نشد تا اسپانیایی‌ها بازی را در دست بگیرند. با ورود ناباس و پدرو و رفتن اینیستا به مرکز میدان، می‌شد حدس زد دل‌بوسکه در پی آن است که با عرض دادن بازی توسط تعویضی‌هایش در پی فضاسازی برای آندرس اینیستاست تا شاید خلاقیت و دریبل‌های او به دادش برسد اما اسپانیا در حملات کم‌تعداد ظاهر می‌شد و این شانس موفقیت این تیم را بشدت کم کرده بود. پرتغال می‌توانست روی اشتباهات مدافعان حریف به موقعیت دست یابد اما آنها توانایی خلق ضدحملات سریعشان را در هنگام توپربایی‌های بازیکنان جلویشان نداشتند، چرا ‌که هر 3 هافبک آنها در این مواقع ترجیح می‌دادند یا بازی را به کناره‌ها ببرند که به دلیل سانترهای ضعیف موفق نمی‌شدند خطری روی دروازه کاسیاس به‌وجود آورند یا با پاس رو به عقب کمی توپ را در اختیار بگیرند تا به سرعت مالکیت را به ماتادورها نسپارند چون گرفتن توپ از آنها بسیار سخت می‌نمود. با این وجود در واپسین دقایق وقت‌های قانونی بازی رونالدو روی ضد‌حمله‌ای سریع با بی‌دقتی و خودخواهی یک موقعیت ایده‌آل گلزنی را برای تیمش از دست داد تا بازی به وقت‌های اضافه کشیده شود. گره تاکتیکی بازی می‌رفت تا در 30 دقیقه وقت‌های اضافه روی چند موقعیت باز شود اما همان طور که گزارشگر بازی نیز عنوان کرد، خلأ یک مهاجم واقعی در این دقایق موقعیت‌های لاروخا را یکی پس از دیگری از دست می‌داد. ضمن آنکه در این دقایق حیاتی، هر 4 مدافع پرتغال روی یک خط جایگیری داشتند تا اگر مدافعی روی خستگی جاماند از کناره‌ها فضاها را پوشش داده باشند؛ تدبیر زیرکانه‌ای که موجب شد پدرو نتواند به گل برسد. اما مهم‌ترین نکته تاکتیکی بازی در ضربات پنالتی روی داد! آنجایی که نانی و آلوش هر دو به سمت توپ رفتند. این دستپاچگی و به‌هم ریختگی روی پنالتی نانی که در منچستر بازی می‌کند، مطمئنا تاثیرات کمتری نسبت به آلوشی که در لیگ روسیه و زنیت بازی می‌کند، داشت، بنابراین بهتر بود آلوش همان اول که برای زدن ضربه رفته بود، پنالتی خود را می‌زد یا عوض می‌شد. این دستور می‌توانست از روی نیمکت با حربه‌هایی خاص به گوش بازیکنان برسد اما پائولو بنتو شاید تجربه تصمیم‌گیری و تمرکز در لحظاتی به این حساسی را نداشت.