اسپانیا نمونه بارز یک کشور پراختلاف و نامتحد است. هر جای این دنیا که باشید کشورتان را با مرزهایش می‌شناسید اما اسپانیایی‌ها حتی همان مرز‌های خودشان را نیز قبول ندارند؛ زیر یک پرچم اما یکی ساز کاتالان و یکی ساز باسک را می‌زند. آن سوی میدان پرتغال است با رونالدوی کبیرش. کشوری با مرزبندی ساده و اتحاد ظاهری خوب اما جالب است که انگار اسپانیایی‌ها حتی بدون سرود ملی هم متحدتر از پرتغالی‌ها هستند.
1-
جام ملت‌ها که شروع شد پرتغال عکس سابقه تاریخی‌اش برند پربهایی بود. دلیلش هم واضح است؛ رونالدوی بزرگ. اما رونالدو باز هم در شروع جام رونالدوی کبیر نبود؛ شروع تلخ با انتقاد. باخت برابر آلمان و رونالدویی که خسته خوانده می‌شد. رونالدو خسته بود؟ نه! رونالدو در مصاحبه‌ای اعلام می‌کند مسی سال گذشته کجا بوده است. با همان مصاحبه عجیب رونالدو شروع می‌کند.
2-
این‌بار جلوی هلند بزرگ رونالدو دروازه‌ها را رونالدویی می‌بیند. هیچ دروازه‌بانی جلودارش نیست، تیرک شاید. قدرت و اراده‌اش محو می‌کند و گل‌هایش گل‌هایی نارنجی را پرپر. وقت قدرتنمایی است. پیرلو، اینیستا یا اوزیل؟ هرقدر هم کم‌نظیر باشند نام یک تیم را یدک نمی‌کشند. رونالدو اما می‌کشد. هدف‌هایش بعد از تیرک به تور چک می‌چسبد و مصاحبه‌ها آغاز می‌شود. رونالدو همان رقیب بزرگ مسی است اما آیا تنها رقیب مسی است؟
3-
بازی اسپانیا و پرتغال شروع نشده اما نگاه به رونالدو پررنگ‌تر از نگاه به پرتغال است. آنهایی که مسی را رقیب رونالدو می‌دیدند سرافراز قد علم می‌کنند که مسی پشت سر گذاشته شده است. حریف هم کم نمی‌ترسد. پیکه، راموس و کاسیاس همه حرف از رونالدو می‌زنند اما خبری از پرتغال نیست. رمز اتحاد جای دیگری است. سیلوا بلند فریاد می‌کند. اینیستا بزرگ‌تر از مسی و رونالدو است. حجت تمام است. اسپانیا جام می‌خواهد و پرتغال یا فقط رونالدو را دارد یا فقط امید به رونالدو.