جراحی بزرگ اقتصاد با سخنان رئیس‌جمهور در شامگاه 27 آذر 1389 آغاز شد تا روز تاریخی اقتصاد ایران رقم بخورد. در آن روزها همه از این قانون حمایت می‌کردند. تقریبا کسی نبود که از این قانون انتقاد کند و اجرای آن را برای اقتصاد ایران واجب نداند. مهم‌تر از همه حمایت مردمی از این قانون بود. مردم می‌دانستند که اگر نان به نرخ مفت فروخته شود، هر روز بیشتر از دیروز اسراف می‌کنند. وضعیت برق و آب و بنزین‌و... هم همین‌طور است. مجریان قانون هدفمندی به همه گفته بودند اگر این قانون اجرایی شود، دست خیلی از دست‌اندازان به سوبسید و یارانه‌های مردم کوتاه می‌شود و ملت می‌توانند با یارانه‌ای که متعلق به خودشان است، خرج و برجشان را مدیریت کنند. روزهای خوش هدفمندی ادامه داشت و حتی رئیس دولت صحبت از 3 برابر شدن یارانه‌ها می‌کرد اما این وعده در حد همان وعده ماند و عملی نشد و به زعم خود دولتی‌ها نگذاشتند بشود. تورم، گرانی، وضعیت نابسامان بازار و هرج و مرج طلایی و ارزی هم موجب نشد کسی از گل نازک‌تر به هدفمندی بگوید اما ارسال پیامک‌هایی که 5/4 ميليون‌نفر را از دریافت یارانه‌های جدید محروم می‌کرد، یک انحراف از مسیر اصلی هدفمندی یارانه‌ها بود. خیلی‌ها که دولت آنها را مرفه می‌نامید از این پیامک‌ها شوکه شدند. مساله 28 هزار تومان نبود، مساله حذف افرادی بود که هیچ دلیلی برای برتری مالی آنها بر دیگران اعلام نشد. اطلاع‌رسانی این جداسازی هم در حد صفر بود تا نگرانی‌ها بیشتر شود. تازه اعلام شد 5/5 میلیون نفر دیگر هم به لیست حذفی‌ها افزوده خواهند شد تا ما هم نگران شویم. دولت چه کسانی را مرفه می‌نامد؟ چگونه آنها را شناسایی می‌کند؟ آیا یارانه 45 هزار و 500توماني هم برای این 10 میلیون نفر حذف می‌شود؟ سوالات بسیار است اما مهم‌ترین نکته این است که این به جاده خاکی زدن و انحراف از مسیر اصلی یارانه موجب خواهد شد کل اهداف این قانون زیر سوال رود و بودن یا نبودن صورت‌مساله، خود مساله شود. ما هدفمندی یارانه‌ها را هنوز دوست داریم و وجود آن را برای نجات اقتصاد ایران ضروری می‌دانیم و هنوز هم «زنده باد هدفمندی» سر می‌دهیم و امیدواریم به این زودی‌ها از این گفته‌ها خسته و شرمنده نشویم.