این جمله که اروپا و آمریکا ایران را تحریم کرده‌اند، در نگاه اول خبر از یک فاجعه می‌دهد. کم نیستند کسانی که علاقه دارند مردم هم بدون هرگونه سوال یا بحث و بررسی بپذیرند که به راستی فاجعه‌ای رخ داده است. وقتی به اندازه کافی در موضوع دقیق نشویم و از جوانب آن پرسش نکنیم، احتمال فاجعه‌پنداری موضوع باز هم بالاتر می‌رود. گویی اراده‌ای هست که کسی نپرسد از این همه ادعا که درباره تحریم ایران می‌شود چه مقدار آن واقعیت دارد؟ و هدف واقعی آن چیست؟ و ما دقیقا چقدر از آن تاثیر خواهیم پذیرفت؟ وقتی برای یافتن پاسخ برخی از این سوال‌ها از منظری راهبردی تلاش شود، یکی از نخستین نتایجی که آشکار می‌شود این است که در واقع فاجعه‌ای هم اگر رخ داده باشد در ذهن برخی تحلیلگران و تصمیم‌گیران است و الا عملا اوضاع با گذشته فرق چندانی نکرده است. این نوشته چند مساله طرح و اندکی درباره هر کدام از آنها بحث می‌کند تا روشن شود که صورت مساله بسیار پیچیده‌تر از آن است که خبرگزاری رویترز هر روز سوت‌کشان خبر از فرو رفتن آینده اقتصاد ایران در تیرگی و تاریکی بدهد!
1- آمریکایی‌ها و اروپایی‌ها می‌گویند هدف از تحریم‌ها اثر گذاشتن بر برنامه هسته‌ای ایران و وادار کردن ایران به تغییر رفتارش در حوزه هسته‌ای است. بسیار خوب، سوال این است: از سال 2006 تاكنون که ایران هدف 6 قطعنامه شورای امنیت و ده‌ها فقره تحریم یکجانبه از سوی اروپا و آمریکا قرار گرفته، رفتار هسته‌ای‌اش به چه سمتی تغییر کرده است؟ آیا افزایش تعداد ماشین‌های سانتریفیوژ در نطنز از 164 به حدود 10 هزار عدد، هدف تحریم‌ها بوده است؟!
ادامه در صفحه 12