سوت پایان پدرو پروئنکای پرتغالی؛ قهرمانی دوباره شایسته‌ترین‌ها در یک سو و غم‌انگیزترین شب ایتالیایی‌ها در سوی مقابل. در واقع بعد از فینال 1972 در بلژیک که آلمان‌غربی با 3 گل گرد مولر (2بار) و هربرت ویمر از سد اتحاد جماهیر شوروی گذشته بود، چنین فینال ساده و یک‌طرفه‌ای بی‌سابقه بود. اسپانیایی‌ها سومین‌بار متوالی قهرمان یک تورنمنت بزرگ شدند، بهترین رکورد تاریخ را خلق کردند و دل‌بوسکه هم که احتمالا مهم‌ترین مربی ملی تمام تاریخ خواهد بود.
به صفحات تاریخ الصاق شود لطفاً
آخرین سه‌گانه ملی فوتبال به سختی به خاطر می‌آید. در واقع اولین و آخرین‌بار، تیم ملی اروگوئه در دهه 1930، 2بار متوالی فاتح المپیک و یک‌بار قهرمان جهان شده بود و حالا 82 سال بعد از هت‌تریک تاریخی آمریکای جنوبی‌ها، اسپانیا موفق شد رکورد جاودانه دیگری خلق کند. 4 سال متوالی در اوج ماندن و فتح یک سه‌گانه تاریخی؛ رکوردی که بدون شک زاییده یک ذهن برتر است. آمار فوق‌العاده دیگری هم درباره آنها وجود دارد. بعد از آخرین گل زین‌الدین زیدان در جام‌جهانی 2006 در هانوفر، آنها در هیچیک از 10 بازی دور حذفی‌شان در 3 جام گذشته گلی دریافت نکردند. ایتالیا، روسیه و آلمان در یورو 2008، پرتغال، پاراگوئه، آلمان و هلند در جام‌جهانی 2010 و حالا فرانسه، پرتغال و ایتالیا در یورو 2012. 10 بازی بدون دریافت حتی یک گل. به علاوه روخا این بار و بر خلاف بردهای ناپلئونی‌اش در جام‌جهانی گذشته، بسیار پرشورتر ظاهر شد، هیبتی الهام‌بخش داشت و انتظارات بیشتری را برآورده کرد. ترکیب دل‌بوسکه جام را با یک سبک منحصر به فرد آغاز کرد، لحظه به لحظه تراشیده‌تر شد و در نهایت با همان سبک خاص به سر منزل مقصود رسید. ترکیبی با
4 مدافع و 6 هافبک. آریگو ساکی، سرمربی ایتالیا در جام‌جهانی 1994 قریب به 20 سال پیش گفته بود: «روزی می‌رسد که فوتبال تنها یک خط دارد و آن هم خط هافبک است» و حالا پیشگویی‌اش گویی به حقیقت پیوسته. در بحبوحه چالش میان 1-3-2-4 مورینیو و 3-3-4 گوآردیولا، یک مربی بزرگ‌تر، سبکی متفاوت رو می‌کند و برای همیشه جاودانه می‌شود. حالا به نظر زمان آن رسیده تا از آقای تاریخ بخواهیم قدری مکث کند و این اسپانیا را هم با خود ببرد؛ اسپانیای دل‌بوسکه، موفق‌ترین تیم ملی همه ادوار.
برخیز و ایستاده بمیر
ایتالیا شکست خورد، به بدترین شکل ممکن. همه اتفاقات تلخ گویی جمع شده بودند که یکباره روی سرشان خراب شوند. نیمه اول را با 2 گل واگذار کردند، درست شبیه همان اتفاقی که پنجشنبه‌شب گذشته برای آلمان افتاد. در میانه‌های نیمه دوم و در نهایت بدشانسی تیاگو موتا تازه‌واردشان را از دست دادند و در 10 دقیقه پایانی به سختی قربانی جاه‌طلبی ذخیره‌های اسپانیا شدند. تازه شاید اگر پروئنکای پرتغالی قدری سنگدل‌تر بود و 2 صحنه مشکوک به پنالتی‌شان را سوت می‌زد، فاجعه بسیار عمیق‌تر هم می‌شد.