هر دو تيم با ترکيبي قابل‌‌پيش‌بيني وارد زمين شدند. دل‌بوسکه از ژاوی و چابی آلونسو خواسته بود نزديک‌تر به پيرلو بازي کنند تا فضا را از اين هافبک طراح بگيرند و حملات ايتاليا را در نطفه خفه کنند. به علاوه وي به 2 دفاع چپ و راست خود اجازه داده بود تا يک‌سوم دفاعي ايتاليا جلو بروند و از بازيکنان کناري اسپانيا حمايت کنند. اين مساله از يک سو باعث برتري عددي بازيکنان لاروخا در حمله مي‌شد و از سوي ديگر به چابي و اینیستا گزينه‌هاي بيشتري براي طراحي حملات هديه مي‌کرد! در مقابل پراندلي مي‌خواست با دفاع منطقي در 20 دقيقه ابتدايي بازي، موج اول حملات اسپانيا را کنترل کرده و با پاس‌هاي سريع پيرلو و دوندگي‌هاي مارکيزيو و مونتوليوو به گل برسد. به همين خاطر به محض آنکه ده‌روسي يا پيرلو صاحب توپ مي‌شدند، کاسانو و بالوتلي به سرعت در فضاهاي خالي دفاع حريف جايگيري مي‌کردند. ايتاليا که در عملي‌کردن اين نقشه ناکام بود وارد فاز دوم شد تا با شوتزني از پشت محوطه، دروازه کاسياس را باز کند (ايتاليا رکورددار شوت به سمت دروازه در سراسر تورنمنت است) اما کاسياس در 4-3 صحنه به‌خوبي توپ‌ها را دفع کرد تا طرح تاکتيکي ايتاليا براي گلزني به بن‌بست برسد. اسپانيا در بازي فينال طرح تازه‌اي براي نفوذ داشت: همان‌طور که بارها منتقدان فوتبال اشاره کردند، ايراد کار تيم دل‌بوسکه کمبود حرکت از کناره‌ها بود که اين بار وي به کمک دوندگي بي‌امان 2 دفاع چپ و راست و حرکت‌هاي بدون توپ سيلوا و فابرگاس، اين نقيصه را رفع کرده بود. به محض ورود اينيستا به نيمه زمين ايتاليا، سيلوا و فابرگاس از 2 سمت به داخل مي‌زدند و از پشت سر از حمايت 2 دفاع کناري تيم سود مي‌بردند تا بدين‌‌ترتيب مدافعان آتزوري در تشخيص مسير پاس نهايي دچار مشکلات عديده شوند. ماتادورها از همين نقشه به گل اول خود رسيدند. اسپانيا در فاز تهاجمي به يک مربع موثر رسيده بود: چابي و اينيستا در عقب و سيلوا و فابرگاس در جلو. بوسکتس با پاس‌هاي ساده اما کليدي خود از اين مربع حمايت مي‌کرد و پيشروي آلبا و آربلوآ اين شکل هندسي را از کناره‌ها صاحب 2 گوش مي‌کرد که قادرند به‌راحتي با بازيکن صاحب توپ يک‌ودو کنند. هرچند مقصد بیشتر حرکات ترکيبي اسپانيا، اینیستا بود که به‌خوبي نقاط کور دفاع ايتاليا را رصد مي‌کرد. با ادامه اين روند آنها به گل دوم رسيدند. مشکل ايتاليا از پرس شديد اسپانيا آغاز شد و به ناتواني در مقابله با تيکي‌‌تاکاي لاروخا رسيد اما وضعيت وقتي بحراني شد که ايتاليايي‌ها حتي توپ‌هايي که به دست مي‌آوردند را نمي‌توانستند تبديل به موقعيت گل کنند. دليل هم ساده است؛ ايتاليا در سراسر تورنمنت تيمي بود که از حداقل موقعیت‌ها حداکثر استفاده را مي‌برد چون پاس‌هاي کوتاه و بلند صحيح ردو‌بدل مي‌کردند اما در بازي فينال، ايتاليايي‌ها به‌راحتي آب خوردن توپ‌ها را لو مي‌دادند و اين خطا در برابر تيمي چون اسپانيا، نابخشودني است! بدين‌‌ترتيب لاروخا در 30 دقيقه پاياني بازي حاکم مطلق ميدان بود و توپ را در اختيار داشت. آنها به‌راحتی با ايتاليايي‌ها بازي مي‌کردند چون مي‌دانستند آتزوري نه توان پيشروي دارد و نه نفرات لازم براي تدارک حمله. در نتيجه راموس تا باکس پنالتي ايتاليا پيشروي مي‌کرد و فابرگاس در فضايي کوچک 3 ايتاليايي را دريبل مي‌زد! با ادامه اين روند اسپانيا حملات موج سوم را به کمک آلونسو، ژاوي و بوسکتس آغاز کرد و با دوندگي‌هاي پدرو (که تازه وارد زمين شده بود) ايتاليا را در محوطه جريمه خود محبوس کرد. در اين دقايق، اسپانيایي‌ها به مرور تاکتيک‌هاي هجومي مي‌پرداختند و با پاس در فضاهاي خالي خط دفاع ايتاليا و تعويض جاي بازيکنان خط حمله به راحتي موقعيت گل مي‌ساختند. در نهايت تورس گل سوم را هم به ثمر رساند و سازنده گل چهارم شد تا ايتاليا به سرعت از هم بپاشد و حتي سدي مثل بوفون هم فرو بريزد.