صبح روز یکشنبه اکثر کلیساهای شهر رم مملو از جمعیت بود، بعد از دعای ربانی هر هفته خیلی‌ها برای سربازان سزار پراندلی از صمیم قلب دعا کردند، شاید تا قبل از این نگاه هواداران به پسران چزاره نگاهی دل‌چرکین بود، دار و دسته‌ای که پای پلیس به اردوی آنها کشیده شده بود آنقدر از نظر افکار عمومی نزول کرده بودند که کمتر کسی باور می‌کرد آنها بتوانند تا شب قبل از فینال یورو یا حتی همان صبح روز یکشنبه انقلاب اجتماعی را در کف خیابان‌ها ایجاد کنند. بدون شک تنها موضوعی که سبب می‌شد خانواده‌های ایتالیایی تا این اندازه در این شرایط بحران‌زده اقتصادی درگیر شادی‌های فوتبالی تیمی شوند که تا بيخ و بن آلوده به فساد و تبانی است یک موضوع بیشتر نبود و آن نگرانی به خاطر بیکاری جوانان و بالا رفتن شاخص تورم و سقوط سهام ایتالیا در سهام بورس اروپا بود! چه فاجعه‌ای وقتی تمام ملت امیدشان به ساق‌های 11بازیکنی است که به هیچ‌وجه شمایلی از یک قهرمان را به دنبال نمی‌کشند، البته باید از چزاره پراندلی آنقدر ممنون باشند که تا اینجای کار آتزوری‌ها را به عنوان یکی از ارکان فینال جام چهاردهم معرفی کرد، او بیش از حد برای ایتالیایی‌ها و آن سبک فوتبال کسل‌کننده‌شان باهوش بود و شاید همین زیاد از حد باهوش بودن کار دست آقای متفکر داد، شاید هم بدن‌های پسران لاجوردی توان مقابله با ماتادورها را نداشت که یکشنبه‌شب زیر قدم‌های آنان له شد البته می‌توان اینگونه هم عنوان کرد که تنها ماموریت ایتالیایی‌ها در یورو شکست ژرمن‌های مغرور و حذف کردن سگ‌های شکاری اروپا بود و بیش از این دیگر از عهده آنها خارج می‌نمود، این تقریبا به یک شوخی یا لطیفه اجتماعی در نزد آنهایی که می‌خواهند شکست ایتالیا را در شب فینال توجیه کنند تبدیل شده است اما وقتی کمی موشکافانه‌تر به شب فینال نگاه می‌کنید می‌بینید که آتزوری‌ها درست زمانی مقابل اسپانیا قرار گرفتند که ماتادورها با «رگه بی‌رحمی» تابوت آنها را با 4 گل به میخ کشیدند، حمله با 6 هافبک فانتزی، مردانی که به هیچ‌وجه به شما اجازه نمی‌دهند تا صاحب توپ شوید در دستور کار آقای جنگلی بود! (بوسکه در زبان اسپانيایی به معنی جنگل است) فوتبال است و توپ! واقعا چه کسی می‌تواند برابر چنین منطقی دوام بیاورد تازه وقتی شما ابزار این متد را در اختیار داشته باشید به راحتی می‌توانید دست به تخریب حریف بزنید اما سوال اصلی اینجاست که چرا کسی این ایتالیا را دوست نداشت و شاید تنها تعداد معدودی بودند که برای آتزوری‌ها هورا کشیدند؟ این ایتالیا به هیچ‌وجه شبیه آن شمایل آبی‌لاجوردی پوش همیشگی نبود، حتی نمی‌توانید عنوان کنید که این شکست جزو آن دسته شکست‌های دراماتیک ایتالیایی است که همیشه از آنها سراغ داریم، این بدان معنی است که مانکن‌های سرزمین چکمه‌ای تراژیک شکست می‌خورند تا جاودانه شوند، مثل روبرتو باجو و آن نواختن فاجعه‌بار پنالتی در شب فینال 94 یا آن ضربه نفرین شده دل‌پیرو به تیر دروازه فرانسه که در برگشت عامل قهرمانی خروس‌ها در فینال 2000 شد. نه! بدون شک شکست ایتالیا در فینال 2012 هیچ شکل دراماتیکی نداشت و این موضوع اولین دلیل است که می‌توان به آن اشاره کرد، ایتالیا شبیه ایتالیا نبود و شما نمی‌توانید بازیکنانی همانند کیلینی، موتا، آباته، بالوتلی یا چند نفر دیگر را دوست داشته باشید یا به طور مثال دی‌ناتاله در نوک پیکان حمله! شاید تنها ستارهایی که می‌توان از آنها به عنوان یک ایتالیایی اورجینال یاد کرد آندره پیرلو، بوفون و ده‌روسی هستند. پیرلو با نواختن آن ضربه چیپ در ضیافت پنالتی‌ها مقابل دروازه‌بان جوان انگلیس که بیش از حد واکنشی بود و شکلک‌های عجیب و غریب از خودش در می‌آورد نشان داد که یک ایتالیایی به تمام‌عیار است، به میمیک صورت او در 2 سکانس می‌توان توجه کرد و نشانه‌های بارز مردواقعی ایتالیا را به وضوح دید، یکی همان صحنه گل شدن پنالتی که به مصداق یک گلادیاتور واقعی بود و صحنه دیگر به اشک‌های او که سعی داشت از آمدن آنها در شب فینال جلوگیری کند ولی خب کارگردان تلویزیونی بیش از حد باهوش بود! نفر دوم در دارودسته ایتالیایی‌ها جی‌جی بوفون بود، بستن چشم‌ها هنگام سرود ملی و یادآوری پدر بزرگ او که به عنوان سرباز در جنگ جهانی کشته شده بود نشان از یک عرق ملی دارد (البته شاید پدر بزرگ او جزو سربازان فاشیست موسیلینی بوده!) و نفر بعدی نیز ده‌روسی است که یک رمی واقعی است. ولی در مورد دیگر بازیکنان به ندرت می‌توان چنین حسی را داشت. وقتی شما از سمبل‌های ایتالیا مانند مالدینی، برگومی، باره‌سی، دل‌پیرو و توتی حرف می‌زنید بعضی از بازیکنان جدید ملال‌آور می‌شدند! درست مانند بالوتلی که به هیچ‌وجه نمی‌توان پذیرفت او یک ایتالیایی اصیل است و نکته اصلی هم همین جاست که ستاره گلزن لاجوردی‌پوشان یک غریبه به ظاهر ایتالیایی شده، این درست است که ارزش‌های فنی سوپر ماریو را نمی‌توان کتمان کرد ولی انگار فوتبال اروپا وارد فاز جدیدی از حضور دورگه‌ها شده، درست مانند آلمان. این یکی از اصلی‌ترین دلیل‌هایی است که سبب شده تا کسی این ایتالیا را دوست نداشته باشد! این ایتالیا تمام لاجوردی نبود، سپید، سیاه، لاجوردی!
سپید، سیاه و لاجوردی
صبح روز یکشنبه اکثر کلیساهای شهر رم مملو از جمعیت بود، بعد از دعای ربانی هر هفته خیلی‌ها برای سربازان سزار پراندلی از صمیم قلب دعا کردند، شاید تا قبل از این نگاه هواداران به پسران چزاره نگاهی دل‌چرکین بود، دار و دسته‌ای که پای پلیس به اردوی آنها کشیده شده بود آنقدر از نظر افکار عمومی نزول کرده بودند که کمتر کسی باور می‌کرد آنها بتوانند تا شب قبل از فینال یورو یا حتی همان صبح روز یکشنبه انقلاب اجتماعی را در کف خیابان‌ها ایجاد کنند. بدون شک تنها موضوعی که سبب می‌شد خانواده‌های ایتالیایی تا این اندازه در این شرایط بحران‌زده اقتصادی درگیر شادی‌های فوتبالی تیمی شوند که تا بيخ و بن آلوده به فساد و تبانی است یک موضوع بیشتر نبود و آن نگرانی به خاطر بیکاری جوانان و بالا رفتن شاخص تورم و سقوط سهام ایتالیا در سهام بورس اروپا بود! چه فاجعه‌ای وقتی تمام ملت امیدشان به ساق‌های 11بازیکنی است که به هیچ‌وجه شمایلی از یک قهرمان را به دنبال نمی‌کشند، البته باید از چزاره پراندلی آنقدر ممنون باشند که تا اینجای کار آتزوری‌ها را به عنوان یکی از ارکان فینال جام چهاردهم معرفی کرد، او بیش از حد برای ایتالیایی‌ها و آن سبک فوتبال کسل‌کننده‌شان باهوش بود و شاید همین زیاد از حد باهوش بودن کار دست آقای متفکر داد، شاید هم بدن‌های پسران لاجوردی توان مقابله با ماتادورها را نداشت که یکشنبه‌شب زیر قدم‌های آنان له شد البته می‌توان اینگونه هم عنوان کرد که تنها ماموریت ایتالیایی‌ها در یورو شکست ژرمن‌های مغرور و حذف کردن سگ‌های شکاری اروپا بود و بیش از این دیگر از عهده آنها خارج می‌نمود، این تقریبا به یک شوخی یا لطیفه اجتماعی در نزد آنهایی که می‌خواهند شکست ایتالیا را در شب فینال توجیه کنند تبدیل شده است اما وقتی کمی موشکافانه‌تر به شب فینال نگاه می‌کنید می‌بینید که آتزوری‌ها درست زمانی مقابل اسپانیا قرار گرفتند که ماتادورها با «رگه بی‌رحمی» تابوت آنها را با 4 گل به میخ کشیدند، حمله با 6 هافبک فانتزی، مردانی که به هیچ‌وجه به شما اجازه نمی‌دهند تا صاحب توپ شوید در دستور کار آقای جنگلی بود! (بوسکه در زبان اسپانيایی به معنی جنگل است) فوتبال است و توپ! واقعا چه کسی می‌تواند برابر چنین منطقی دوام بیاورد تازه وقتی شما ابزار این متد را در اختیار داشته باشید به راحتی می‌توانید دست به تخریب حریف بزنید اما سوال اصلی اینجاست که چرا کسی این ایتالیا را دوست نداشت و شاید تنها تعداد معدودی بودند که برای آتزوری‌ها هورا کشیدند؟ این ایتالیا به هیچ‌وجه شبیه آن شمایل آبی‌لاجوردی پوش همیشگی نبود، حتی نمی‌توانید عنوان کنید که این شکست جزو آن دسته شکست‌های دراماتیک ایتالیایی است که همیشه از آنها سراغ داریم، این بدان معنی است که مانکن‌های سرزمین چکمه‌ای تراژیک شکست می‌خورند تا جاودانه شوند، مثل روبرتو باجو و آن نواختن فاجعه‌بار پنالتی در شب فینال 94 یا آن ضربه نفرین شده دل‌پیرو به تیر دروازه فرانسه که در برگشت عامل قهرمانی خروس‌ها در فینال 2000 شد. نه! بدون شک شکست ایتالیا در فینال 2012 هیچ شکل دراماتیکی نداشت و این موضوع اولین دلیل است که می‌توان به آن اشاره کرد، ایتالیا شبیه ایتالیا نبود و شما نمی‌توانید بازیکنانی همانند کیلینی، موتا، آباته، بالوتلی یا چند نفر دیگر را دوست داشته باشید یا به طور مثال دی‌ناتاله در نوک پیکان حمله! شاید تنها ستارهایی که می‌توان از آنها به عنوان یک ایتالیایی اورجینال یاد کرد آندره پیرلو، بوفون و ده‌روسی هستند. پیرلو با نواختن آن ضربه چیپ در ضیافت پنالتی‌ها مقابل دروازه‌بان جوان انگلیس که بیش از حد واکنشی بود و شکلک‌های عجیب و غریب از خودش در می‌آورد نشان داد که یک ایتالیایی به تمام‌عیار است، به میمیک صورت او در 2 سکانس می‌توان توجه کرد و نشانه‌های بارز مردواقعی ایتالیا را به وضوح دید، یکی همان صحنه گل شدن پنالتی که به مصداق یک گلادیاتور واقعی بود و صحنه دیگر به اشک‌های او که سعی داشت از آمدن آنها در شب فینال جلوگیری کند ولی خب کارگردان تلویزیونی بیش از حد باهوش بود! نفر دوم در دارودسته ایتالیایی‌ها جی‌جی بوفون بود، بستن چشم‌ها هنگام سرود ملی و یادآوری پدر بزرگ او که به عنوان سرباز در جنگ جهانی کشته شده بود نشان از یک عرق ملی دارد (البته شاید پدر بزرگ او جزو سربازان فاشیست موسیلینی بوده!) و نفر بعدی نیز ده‌روسی است که یک رمی واقعی است. ولی در مورد دیگر بازیکنان به ندرت می‌توان چنین حسی را داشت. وقتی شما از سمبل‌های ایتالیا مانند مالدینی، برگومی، باره‌سی، دل‌پیرو و توتی حرف می‌زنید بعضی از بازیکنان جدید ملال‌آور می‌شدند! درست مانند بالوتلی که به هیچ‌وجه نمی‌توان پذیرفت او یک ایتالیایی اصیل است و نکته اصلی هم همین جاست که ستاره گلزن لاجوردی‌پوشان یک غریبه به ظاهر ایتالیایی شده، این درست است که ارزش‌های فنی سوپر ماریو را نمی‌توان کتمان کرد ولی انگار فوتبال اروپا وارد فاز جدیدی از حضور دورگه‌ها شده، درست مانند آلمان. این یکی از اصلی‌ترین دلیل‌هایی است که سبب شده تا کسی این ایتالیا را دوست نداشته باشد! این ایتالیا تمام لاجوردی نبود، سپید، سیاه، لاجوردی!
ارسال نظر
پربیننده