یک: در حرفه روزنامه‌نگاری اینقدرش را می‌‌دانم که نباید «آرزو» را برداری و «خبر» کنی. آرزو، آرزو است. هنوز به تحقق نپیوسته که بخواهد به عنوان خبر کار شود. تو وقتی آرزویت را در پوشش خبر به خورد مخاطب می‌‌دهی، هم داری دروغ می‌‌گویی، هم داری کاری غیرحرفه‌ای در حوزه روزنامه‌نگاری انجام می‌‌دهی.
دو: بله خب! کدام روزنامه‌نگار است که بدش بیاید آرزوهایش تبدیل به خبر شود؟ اصلا صحبت روزنامه و روزنامه‌نگاری نیست. اصولا آدمی زنده به آرزوهایش است و بی‌آرزو به کدام فردا می‌‌خواهد امید و ایمان داشته باشد؟ نوعی «شیطنت مقدس» (خدایی ترکیب از این متناقض‌تر؟!) هر آدمی را به ورطه عملی دیدن رویاهایش می‌‌کشاند. گویی نه دروغ است و نه کاری خلاف اصول حرفه‌ای. حالا نمی‌خواهم تخس‌بازی دربیاورم و جفت پا بپرم روی نکته بند بالا و به اصول روزنامه‌نگاری حرفه‌ای گند بزنم و بگویم: اصلا چه اشکالی دارد یک روزنامه‌نگار، گاهی آرزوهای خود را در لباس خبر کار کند؟! اما آمدیم و فردایی دیگر آرزوی مطهری (بخوان مطهرترین آرزو)، جنبه عملی به خود گرفت؛ روزنامه‌نگار بینوا یکجا باید تمرین کرده باشد یا نه؟! آمدیم و تا ساعاتی دیگر «یوسف زهرا» از پرده غیبت خارج شد. اشک شوق که برای روزنامه تیتر یک نمی‌شود. در آن صورت(اما چه صورت زیبایی!) نکند می‌‌خواهیم دستپاچه شویم و خودمان را گم کنیم و روزنامه را یک هفته تعطیل کنیم به یمن ظهور؟! آیا با این همه رسانه و در عصری که هر آدمی خود یک رسانه است و روزنامه کلا در حال خبر خوردن است، می‌‌خواهیم بزرگ‌ترین خبر ممکن را به بدترین شکل ممکن بخوریم؟! اینکه نمی‌شود. جمعه‌ای که مهدی فاطمه بیاید، تازه روزنامه معنای «تیتر یک» را می‌‌فهمد. بعد از جمعه ظهور، شنبه تازه میشود شنبه. الان شنبه، شنبه نیست و گمانم هنوز روز آغاز کار بشریت آغاز نشده. انگار تا الان هر چه خبر بوده، دست‌گرمی بوده یا خبر مهمی نبوده! خبر باید داغ باشد. خیلی داغ. نه! تا الان هیچ روزنامه‌ای در هیچ كجای جهان حتی هیچ رسانه‌ای، خبر داغی کار نکرده. خبر داغ به این می‌‌گویند: «الله، بقیهًْ‌الله را فرستاد». باید بلرزاند خبر داغ، کسرای سفید را. فقط با دیدن خبر درجا بخشی از نظام سلطه باید کن فیکون شود. خبر یعنی این. تا الان هر چه خبر بوده خبر مرگ بوده. خبر مرگ و میر، گرانی، انفجار، قهرمان یورو، چه و چه. به اینها خبر می‌‌گویند؟! خبر مرگ رسانه، با این اخبارش! خبر اما یعنی این: «الله، بقیهًْ‌الله را فرستاد».
سه: دگر بار «یک» و «دو» را بخوانید. به نظر شما جمع این ۲ با هم ممکن است؟! من خودم می‌‌گویم؛ ممکن نیست اما مگر نه این است که امروزه روز، رسانه در خدمت نظام سلطه است؟! مگر با جادوی پروپاگاندا نمی‌برند و نمی‌دوزند؟! چطور دشمنان ما برای رسانه بویژه رسانه روزنامه، اصول حرفه‌ای وضع کرده‌اند، لیکن خود به این اصول، ذره‌ای پایبندی ندارند؟! اگر آرزو را نباید خبر کرد، پس چیست خبر کردن ۳۰ ساله این آرزو که هفته بعد نظام مقدس جمهوری اسلامی سقوط می‌‌کند؟! آیا اصول حرفه‌ای رسانه، فقط برای ما اصول حرفه‌ای است؟! چطور ناشی از ترور و قومیت‌گرایی، جمهوری اسلامی از همان روز اول، قرار است هفته بعد سقوط کند و این آرزو، به عنوان خبر و نه حتی پیش‌بینی و پیشگویی، کار میشود؟! چطور در جریان ۸ سال دفاع مقدس یا ۸ ماه دفاع مقدس، می‌‌توان از دل یک رویای خام، خبر ساخت اما وقتی نوبت به «بقیهًْ‌الله» میرسد، آرزو فقط باید آرزو بماند؟! «الله، بقیهًْ‌الله را فرستاد» اما فقط آرزوی ما نیست. بزودی خبر ما میشود. ما داریم به «عکس یک» این تیتر فکر می‌‌کنیم. به اینکه چند ستونی کار کنیم تا ۴ ستون نظام سلطه را بلرزانیم. ما با صفحه‌بند روزنامه قرارمان را گذاشته‌ایم. صحبت آرزو نیست. اصلا صحبت آرزو نیست. آرزو کدام است وقتی حتی به نام کودکانی که مهدی‌اند، حساس شده‌اند شیاطین؟! آرزو کدام است وقتی کعبه را رسما دوربین و اسلحه نظام سلطه می‌‌گرداند؟! آرزو کدام است وقتی جهان بوی ظهور می‌‌دهد؟!
ادامه در صفحه 12