در نوشته قبلی به این بحث پرداخته شد که آزادی پوشش زنان باعث نمی‌شود مردان چشم و دل سیر شوند و نگاه نکنند، بلکه بیشتر تشنه نگاه کردن می‌شوند و عطش آنها برای دیدن چیزهای جدید بالاتر می‌رود. وقتی که این عطش بالا رفت، آنوقت در یک فرآیند طبیعی آنها دنبال این می‌روند که همه چیز را ببینند و کشف کنند و از این روی شاید به هیچ چیز پوشیده‌ای نیز رحم نکنند و نتیجه این مطلب این می‌شود که بانوان با حجاب نیز به سادگی اقرار کنند که وقتی در خیابان، اتوبوس و... راه می‌روند، نگاه‌های مختلف به دنبال آنان است و به سادگی می‌توانند این مساله را احساس کنند. از طرفی به جامعه خودمان بنگریم که بخشی از زن‌ها اکنون به دنبال دیده شدن هستند و برای این کار از کوشش‌های مختلف دریغ نمی‌کنند و این فرآیندی ایجاد کرده که هر روز شاهد مدهای جدیدتر لباس و از بین رفتن قبح‌های قبلی و باب شدن پوشش‌های جدید باشیم و شاید دیر نباشد که اگر نجنبیم، حاصل آن کم و بیش مشابه اتفاقات رخ داده در غرب باشد که این نوشته به دنبال باز کردن زوایای مختلف آن است. در این میان شاید برخی فکر کنند مریضی یک مساله ذاتی است و اگر کسی مریض باشد نگاه می‌کند و اگر نباشد نگاه نمی‌کند اما باید به این دوستان تذکر داد مریضی یک مساله ذاتی نیست، بلکه در این آزادی بی‌حدوحصر است که مردها کم‌کم مریض می‌شوند و نمی‌توانند خود را کنترل کنند. کسانی که خود را کنترل می‌کنند، اشخاصی هستند که جهاد با نفس می‌کنند و با تمسک به ارزش‌های اخلاقی مختلف، می‌توانند خود را توجیه کنند که نگاه نکنند، مرد باشند، مسلمان باشند و...
یکی از ابعاد مریض شدن جامعه از نظر جنسی ـ که آزادی پوشش زنان از مسببان اصلی آن است‌ـ این است که انسان‌ها را تنوع‌طلب‌تر می‌کند. این تنوع‌طلبی به این معناست که دیگر نمی‌توانند از یک نفر لذت ببرند و ناگزیر می‌شوند دائم به دنبال موارد جدیدی باشند و سپس به سادگی این پدیده رخ می‌دهد که ازدواج کم می‌شود چرا که در میان گل‌های بی‌شمار موجود، دل در گرو یکی دادن امری مشکل خواهد شد.
این مساله را می‌توان با یک مثال ساده اقتصادی نشان داد. فرض کنید شما در زمان گذشته زندگی می‌کردید و نه تنها تنوع محصولات و کالاها وجود نداشت، بلکه مثلا یک یا دو نوع صندلی ساخته می‌شد و شما به بازار رفته و یکی را انتخاب کرده و خریداری می‌کردید.
ادامه در صفحه 12